Postnişin Mustafa HOLAT'a

‘’Teslimiyet ateşi serin ve selametli eyler’’

Şeyhinin adı her geçtiğinde yaptığı gibi kafasını öne doğru eğdi ve ardından gelen salavat-ı şerifi duyunca elini göğsünün üstüne doğru götürdü, kafasıyla beraber tüm bedenini eğdi ve Pir’in yolunda giden tüm müritler gibi ağır aksak tekrarladı.

Semazenlere...

‘’Sema, marifet ehlinin ruhlarının latif gıdasıdır. Çünkü sema, davranışlardan ayrılan bir rikkat ve incelik taşır. Sema, rikkat sebebiyle ancak nazik ve hassas insanlar tarafından algılanır. Sema’nın inceliği ehli tarafından algılanır, ancak gönül temizliği sayesinde kavranabilir.‘’

Sema üzerinden onca tartışmanın yapıldığı şu günlerde, ilk olarak sanırım semanın Allah’a olan aşkın simgesi olan bir zikir olduğunun yeniden hatırlanmasıyla işe başlamalıyız.

Konya’da yaşanan bi deprem hikayesi bu anlatacağım. Konya’da deprem olmaz demeyin sakın. Bir bayram günü yaşanan Zümrüt Apartmanı’nın yıkılışından sanırım hepiniz haberdarsınızdır. Ya orda geride kalan annenin feryadından? Ya orda canını veren genç kızın tam yedi yıl boyunca depremden korktuğundan, rüyalarla uyanıp ağladığından ve bi şey olmaz burası deprem hattında değil, telkinlerinden? Bunlardan kaçımız haberdarız acaba.

İstanbul’a geleceği söylenen depremi beklerken(!) orda burada ya da başka bi yerde kendimizi emin ve emniyette mi sanıyoruz?

Onu Yed-ı Beyzâ'ya benzetirlermiş, gecede parlayan yıldızlara suyun damlasının günlerce bulunmadığı topraklarda Harran'da, halkın gönlüne doğan bereket yağmuruymuş. Sen yıllar önce bu topraklara ayak bastığında, önce Hayat bin Kays 'a koştun belki de, dua ettin, kalbine eğildin, kulak verdin, sadık nefes sahibinden yardım istedin. Belki rüyana geldi, gülümseyen yüzü, yumuşak huyuyla bi kuytuda kendiyle ama en çok yaratanla hasbihaline şahit oldun. Kulağına güzel sözler fısıldadı belki, Harran'da her başı sıkışan oraya gidermiş ya senden yıllar sonra ben de, başım sıkıştığında, yanında buldum kendimi.

‘’Kıyamet kopmayınca, kıssa-ı aşk tamam olmaz’’

Günlerden gül günleridir. Bahar, en çok güle gebedir. Önce gül, önce gülşen, önce aşk adıyla gelir. Bahar yeli bi kez esmeye görsün, eziyetli kış günlerini sürüp götürür. Bahar Sultan’ın ordusunun en yiğit askerleri birer birer baş gösterirler.

‘’Kırçiçekleri’’
Hep baharı tek başına temsil eden gülün gelişinin hazırlığındadır sanki/ Zalim kışın gülbahçesine ettiği eziyeti ne Galip anlatabilir ne de biz…