Fotoğrafı eline aldı ve dalıp gitti. Yemyeşil çimenlerin üzerinde, ulu bir çınarın altına uzanmıştı. Yüzünde düşünce ve hüzün gölgeleri... Saçları rüzgarda dağılmış. Fotoğrafın içine uzanıp, eliyle düzeltebilmeyi istedi. Yine imkansız hayaller peşindeydi, uzanamazdı ki. Defteriyle hemhal olmuş, belli ki birşeyler yazıyor. Ne yazıyordu? Neden yazıyordu? Ya kendisi... O niçin yazıyordu? Sonra başkalarını düşündü, yazmaktan kaçamayanları. Acaba onların sebepleri nelerdi?

İçimde kanayan bir yara, Afrika.
Ve o yaranın en sızlayan yanı,
Sanat kaygısıyla çekilen aç çocuk fotoğrafları...

İri gözleri acı, umutsuzluk, sanki biraz da sitem yüklü.Yaşanmamış yıllara rağmen yılgın bakışları.Takat kalmamış kollarında, yüzündeki sinekleri dahi kovacak kadar.Öylesine bırakmış, öylesine terketmiş bedenini...Beden dediysem, kemik ve ona örtü olan derisinden ibaret.
Ne kadar da uzaktır fotoğraftaki hal çocuk hallerinden.

22 Haziran 1990
...Bir süredir içimde ki boşluk duygusunu, tatminsizliği çözümleyebilecek arayışlar içerisindeyim. Her zaman bana tad veren, mutlu edenler nedense artık doyurmuyor beni. Zevklerim, gayelerim basitleşiyor gözümde. Ne istediğimi bende bilmiyorum.

8 Temmuz 1990
... Bazı dergiler geçti elime... Dünyama yeni sayfalar açıldı sanki. Ne kadar boşmuşum, ne kadar uyuşturulmuşum... Gençlik, güzellik, eğlence, moda... Allahım, bizi nasıl bu kadar gerçekten uzaklaştırabildiler?

"Bütün günler ölüme gider, son gün varır."
(Montaigne)

Ölümü düşünmek istiyorum bu gece. Korkmadan, ürkmeden saatlerce düşünmek. Yanımda duymak istiyorum, ona dokunabilmek, sarılmak taa içimde hissetmek...
Ölüm...
Neden bu kadar ürkütücü geliyor insanlara bu kelime. Oysa ne kadar güzel "ölüm" sanki gülüm der gibi.

Evliya çelebiyi oldum olası kıskanmışımdır. Keşke banada nasib olsa Resullullahı görmek, dilim sürçüverse karşısında ve şefaatle birlikte seyahat dileyebilseydim.