İlk cezasını yirmi üç yaşında almıştı. Ufak tefek yaralamalarla karakolda geçen günlük hapisler sona ermiş, hayatın içinden hayatın dışına bir sürgün kapısı açılmıştı. Savunmasını yaparken kendinden emin, suçunun farkında ama suçsuz bir tavırla hâkimin vereceği hükmü bekliyordu. Kendisini ve arkasında bırakacağı gençliğini, hiç umursamaz bir tavırla ahşap sanık kürsüsünden izliyordu. Söylenenler ne kadar kıymetsizdi onun gözünde. Koca salonda sadece O vardı. Ceza yedi gençliği, sevgisi ve ümitleri… Yine aynı hükümden, daha aradan bir gün dahi geçmeden yargılanacağını nerden bilebilirdi ki? Dışarıda aldığı nefes bir güne ancak sığdı. İçindeki idam sehpasını devireli çok olmamıştı. Söyleyecek son sözü içerde değil, dışarıda hayatın tam içinde söyleyecekti. Olmadı! Söylediği söz değil, cebinden çıkardığı aynı sebepten, aynı hükmü yemiş bıçağı söyledi. Yine bir hâkimin karşısındaydı, bu defa bir cami imamını öldürmekten yargılanıyordu.

İçimde köpüren müthiş bir dalga var; adı hayat. Hayatın içinde ise, doğarken kulağıma üflenen ezan. Ezanla başlayan bir hayatın secdeye, yaradanına boyun eğmesi iktiza eder. Ama enginlere savrulmak isteyen hayatı sakinleştirmek hiç kolay değil. Durulamayan hayatın sadece sınırlarda kalmasını isteyen bir hâkimiyet var; İslamiyet. İnancın kurallarında boğulan “hayat”, yeni bir dünyada özgür, sınırsız bir hayatı tercih etti. Göbek bağımı kesen makas “ben”le olan tüm bağları kopardı. Göbek bağım, sevgiden kesilen yetim bir çocuk gibi cami avlusuna bırakıldı. Özünden ayrılan “ben”, nefsimle girdiği gerdekten bir hayat peydahlamıştı. İşte ruhun “e” halinden “de” haline geçişi…

Ben; Zehra Hanım, eşinizi seviyor musunuz?
Zehra; Beni bu kadar üzen birini sevebilir miyim ki? Hayır, asla!
Ben; Onsuz yaşayabilir misiniz?
Zehra; Ben onsuz çok güzel yaşarım ama o bensiz yaşayamaz.
Ben; Neden? Sizi çok mu seviyor?
Zehra; Hayır o beni sevdiğini zannediyor, ben onun için sadece bir alışkanlığım.
Ben; Ayrılmayı düşünüyor musunuz?
Zehra: Hayallerimin başladığı yer onsuz bir hayat…

Kapıyı şöyle bir araladıktan sonra merdivenlerden çıkmaya başladım. Karşımdaki ilk kapının paspasında “welcome” diye soğuk bir yazı yazıyordu, yabancılaşmak daha ayağımın altında başlıyordu. Ama doğru Türkçe alaşağı edilecek bir dil değildi. Bu cihetten bakınca müsamaha edilebilir bir yönü bile vardı. İkinci kattaki evin kapısının üstünde ise kırmızı beyaz –Türk bayrağından çok amerikanvari bir renkti-çoraplarla kocaman bir “HO HO HO” yazıyordu. Önce bir afalladım sonra dönüp tekrar baktım ve gördüğümün gerçekliğine inanamadım. Acı ama bir o kadar komik bir tebessümle yoluma devam ettim. Üçüncü kata geldiğimde soldaki kapı, çam ağacının kozalaklarıyla süslenmişti.

Ben: “Hayır baba, kapatmayacağım başımı. Lütfen beni zorlama!”
Babam: “Bak ablaların kapattı ama.”
Ben: “Onlar kapattı diye bende mi kapatmalıyım, ben böyle mutluyum. Sen beni böyle sevmiyor musun baba!?”
Babam: “Aa kızım o ne demek! Elbette seviyorum peki sen Allah’ı sevmiyor musun?”
Ben: “Çok seviyorum.”
Babam: “Peki onun seni sevmesini istemez misin?”
Ben: “İsterim de bu illa benim kapanmamla mı olacak? Yapma baba. Lütfen! Bak, hayat çok zor.

Başlangıç olmasa da bir sonun başındayız. Başladığınız yere dönmek en büyük son mudur acaba? İlla bir başlangıçta olmak için sıfırdan, hiç yaşanmamış mı olmak lazım? Ben hayatın manasızlığında boğulurken, hayat yine beni şaşırtmamış ve kayda değer olmayan bir konuyla beni karşı karşıya getirmişti. Ben değişkenlikte istikrarlı ama bir o kadar değişmeyen gündemi takip etmekteydim. Ve bu değişkenlikten yorulan hafızamı durgunlaştıracak devamlı ama istikrarlı bir hayat umuyordum. Sürekli değişen gündemin beyinde bıraktığı hasar, borsanın kaybettiğiyle denk düşüyor.

Yalnız düşüncelerde hapsolan fikirler kalmadı artık! Fikirlerin, asi bir çocuk gibi bildiğini söyleme devridir. Kapıyı çarpan fikrin baskıcı sesi, ev sahibini de tetiklemelidir. Önce fikir doğmalıdır insanın düşüncesine ama her fikrin bir Öncüsü vardır ve her insan şekillenirken birilerinden etkilenir. Bu etki kendini bulmak noktasında yerini bilmeli ve sessizce değil, ferde fark ettirerek çıkıp gitmelidir. Giderken bıraktığı iz, en fazla ansiklopedi tadında olmalıdır. Bilgiyi yüklenirken hafızayı yormalı düşünceleri değil! Ergenliğe geçiş gibi çocuğun insan olmasındaki bütün emarelerini tatmalı ama leke bırakmamalıdır.