Aslında her şey Şadan Ercan’ın “Fatih Bilge bizi Konya’ya götür” tezahüratlarıyla başladı. 2007 yılının UNESCO tarafından Dünya Mevlana Yılı olarak ilan edilmesi, Konya’daki etliekmek ve tandır kebabı olgusu, Cemaat.com’un küreselleşmeye eklemlenme çabaları, Sezai Sönmez’in çizgilerine yansıyan globalizm v.s gibi faktörler Cemaat.com Konya toplaşmasını zorunlu kıldı. Tarih 15 Aralık 2007 olarak ilan edildi falan. ..

15 Aralık 2007 tarihinde öğle namazını müteakiben 13 sularında Konya'da toplaşıyoruz. Selman Maltaş ve Enes Turgut Konya'dalar ve orada olacaklar. Sakine Akça ablamız da Konya'da. Onu da buradan davet ediyoruz.

Şeyma Sayımlar "sema gösterisi izlemek istediğini söyledi", "buyur o halde" dedik. Ayşenur Demirel "inşallah" dedi.

Fatih Mutlu müstesna bir dost. Harika şeyler ortaya koyuyor. 24 saate bu kadar kaliteli işleri nasıl sığdırıyor hayret ediyorum. E-dergi çıkarıyor, entryler düzüyor, yazılar yazıyor. Şimdi de Ankara merkezli bir haber sitesi kurdular. Gazetenin imtiyaz sahipliğini Murat Demirci, haber müdürlüğünü ise Fatih Mutlu yapıyor.

Haber analizlerinden/soruşturmalardan/izlenimlerden/düşünceden daha çok asparagasa hizmet eden çoğu haber sitesinden bıktık, bunu açık olarak belirtelim.

“Hem ben bir kez öldüm.
Bir kere daha ölürüm.”

Bir öyküye İsmail Kılıçarslan’ın yukarıdaki dizeleriyle başlamak, okurun bilincine bir darbe vurmaktır aslında. Sarsan, zihni allak bullak eden, sıkı bir yumruk yemiş gibi insanı afallatan bu dizelerle her şeyin hayal meyal olacağını kestirebiliyorsunuz böylelikle.

20 Eylül Çarşamba günü elime geçti Tarık Tufan’ın kitabı. Hastanede kan tahlili raporlarını beklerken karıştırdım ilk olarak. Okumaktan korktum İsmail Kılıçarslan’ın dizelerini görünce.

Soğuk bir şehir diyorum Ankara için hep. Çoğunuza garip gelebilir bu. Anlayışla karşılamanızı temenni ediyorum bu anlamlandırmayı. Betonların ardına gizlenmiş bir şehri ‘soğuk’ gibi olumsuz anlam taşıyan bir kelime ile ifade etmek biraz acımasızca geliyor. Ankara’dan İstanbul’a yaptığım ziyaretler benim için bir nefes alma durağı. 1 Eylül Cumartesi günü de İstanbul’daydım.

Çok iddialı bir cümle oldu farkındayım. Beklentilerimiz bu yönde. Ümitvar olmamız gerekiyor aynı zamanda. Çünkü en önemli medya organımız, önemsiyoruz Gerçek Hayat’ı. Hakan Albayrak ve Gökhan Özcan ile başlayan yolculuk Murat Menteş ile devam etti. Şimdi Halime Kökçe devraldı bayrağı. Birbirinden kaliteli isimler yazdı, yazıyor burada.

Ve 8sütun. Türkiye’nin Manşeti sloganıyla yola çıkan haber sitesi. Medyada zaman zaman gündem oluşturdu. Güzel işler çıkardı. Muhalif bir ses oldu bizim için.

2000 yılından beri hayatımıza kabul ettik Gerçek Hayat’ı. Gerçek hayatımız oldu bir bakıma. Gökyüzünde kurulup yeryüzüne yeryüzüne indirilen şehirdi. Gerçeğe sadakat şerefimizdir diyorlardı. Genç abilerimiz vardı derginin başında. Önce Hakan Albayrak ve Gökhan Özcan bayraktarlığını yaptı daha sonra Murat Menteş. Dönem dönem abone olmuşuzdur, dağıtımcının geç getirmesine kızıp bayiden takip etmişizdir çoğu zaman. Bu toprakların sesidir her şeyden önce.

Şiir akşamları denildiğinde akla nedense 1994'den beri kalplere taht kuran Dursunbey Suçıktı Şiir Akşamları gelir. Bu ülkenin önemli şairleri bir araya gelir bu akşamlarda. Şiirden, şairden bahsedilir. Dostlar görüşür, kucaklaşır. Suçıktı halkı misafirperverliğini gösterir ve şiir merkezli sohbetlere kulak kabartır. Gerçi son zamanlarda Suçıktı şiir akşamlarının suyunun çıktığı, şiirin ucuzlatıldığı yönünde de bir sürü eleştiri yapılır.