Döner yerine evrilince tekrar
Koşmaya başlar ya daha da civan

Derviş Nuri Pakdil

Sükût Sûretinde...

[*] Yüz doksan birinci yazılış.

... Mutluluk anlamaktır, anlam aktır...

Ali Bey’in dun geceki yorumunun altina yazacaktim, yazamadim.
Kalemi saglam biri ciksa da yazsa dedim Pakdil’i.
Birileri icimi okudu sanirim. Tesekkurler.

Ali Bey,

Madem oyle, ben de bu haftasonu yayin akisinda bir degisiklik yapip cumartesi-pazari “Pakdil Weekend” ilan ediyorum. Raflarda ne var ne yok bir elden gecireyim. Bereketli olur.

“Bildigim herseyden sorumlu olmazsam, nasil hak edebilirim yasamayi?”

gercek bilinc…

Usta’ya ve Sevenlerine Selamlar, Sevgiler…

Sezai Beyle, Nuri Pakdil'i aynı kefeye o manada koyamazsınız Ali Görkem Bey, kendisiyle ne zaman gitsem görüşmüş, sohbet etmişimdir. Birgün bile terslendiğimi hatırlamıyorum. Belki siz eşref saatine denk gelmediniz, ama Sezai Bey gençlerle konuşmaktan keyif aldığını bir çok kere söyledi. Evet Nuri Pakdil için İsmail Kılıçarslan'ın söyledikleri kesinlikle doğrudur. Bir ilave; İlhami Çiçek'e yaptıklarını benim gibi abisinden dinleseydiniz, emin olun usta yerine çok başka bir şey derdiniz.

Ali Görkem Bey;

Yeri burası olsaydı zaten yazardım, Karakoç sevimli şenşakrak candan biri değil bunu herkes biliyor, fakat Pakdil gibi de değil, halen ofisi ziyarete gelen gençlerle doluyor, aksi halde Pakdil gibi yanlız olması gerekirdi. Şimdi bu kişilik tartışmalarını uzatmayalım da o sidik yarışı lafı buraya ne kadar uygun düşer onu bilmiyorum. Fakat büyük bir şair olma hususiyeti Karakoç ismini Pakdilin her daim önüne geçirir. Pakdili üstat yapan dönemsel atmosferdir, oysa ki Karakoç bilhassa dönemlerden ve zamanlardan bağımsız bir dehadır. Tabi herkesin üstadı kendine...

Genel anlamda dikkatimi çeken bir husus var. Yorum yazılırken, bir panik atak olma durumu. Garip terimlerle ego tatmin etme yarışı. Mevzu Nuri Pakdil iken bir anda Sezai Karakoç-Nuri Pakdil muhipliğine döndü. Peygamber ahlakı'nın mihengini oluşturan unsurlardan biri olan tevazuyu direkt kapı dışarı ediyor, kanatları takıyoruz nedense. "Ben bilirim" edalarında olanlar, bugün olmasa da yarın, yarın olmasa da, en yakın zamanda bir savrulma yaşayacak ve yalnızlığa itileceklerdir zannımca..

Burada ego'ların yarıştırılması fevkalade sevimsiz bir durumdur ve bunu fazlaca kullanan dostlar da, değerlerini hızla tabana doğru taşımaktadırlar..

Baki selamlar...

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,/Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden. Yahya Kemal Beyatlı

Nuri pakdil ismi benim zihin kodlarımda boş bir klasör. Kendisi hakkında olumlu ya da olumsuz bir yorumda bulunabilecek en son kişlerden biriyim. Ama bu yazının altında geçen yorumlara bir yorumda bulunmadan geçemeyceğim. Bence yorumlar pek hoş olmayan bir noktaya kaymış. Yazılanlar benim üstadım seninkini döver mealli yorumlara benzemiş sanki. üstelik A şahsının ya da B şahsının ne yaptığını söylesem... ile başlayan cümleler çok tehlikeli cümleler. böyle yaparak insanları suizanna sevkediyorsunz. Aklınızdan geçenleri söylemeniz bu yapılandan çok daha masum olur. Bu yapılan da bir gıybettir ve bildiğimiz sıradan gıybetlerden çok daha tehlikelidir.

Son olarak böylesine sevilen yazarlar şairler üstatlar hakkında bir şey söylemek istiyorum. Onların hepside insan, yani hata yapabilir, yani mükemmel değil. Ne Sezai Karakoç kusursuz bir insan, ne Nuri Pakdil insan üstü bir varlık, ne de Necip Fazıl günahsız bir üstat. Şahsen ben n. fazılı çok severim. Şimdi bir çok insan onun hakkında bana olumsuz bir şeyler sayabilir. Ama ben bir meleği değil zayıf ve güçlü yanlarıyla çocuksu yönleriyle, korkuları ve tutkularıyla kişiliğindeki artı ve eksileriyle bir insanı seviyorum.Önce sevdiğimiz saydığımız insanları gözümüzde yüceltip onlara bir kutsallık atfediyoruz, sonra onlara yaklaşıp onların insan yönünü görünce sırtımızı dönüyoruz. Bu gösterirki aslında biz onları hiç sevmedik. Biz kafamızda yarattığımız bir hayali sevdik ve bu da gösterir ki biz aslında yine sadece kendimizi sevdik.

ve sayın Şaban Abak tevafuktur ki yine sizin bir yazınızın altına yorum yazıyorum. Aslında bir blog yazarı için yazısının altında böyle yazıyla pek alakası olmayan yorumlar görmek çok hoş olmasa gerek. Bunun için hakkınızı helal etmenizi isteyeceğim.. şunu da söyleyivereyim öylesine güzel yazmışsınz ki yazınızı okuyunca Nuri pakdil hakkında daha çok şey bilmek, onu daha yakından tanımak istedim. yani aslında sadece yorumlar değil, yazınız da bir akis buldu gönlümde ama... :((

muhabbetle efendim...

Ey Rabbimiz! Bizi ve bizden önce iman etmiş olan kardeşlerimiz bağışla. Kalplerimizde iman edenlere karşı hiçbir kin bırakma! Ey Rabbimiz! Şüphesiz sen çok esirgeyici ve çok merhametlisin."

Nuri Pakdil de, Sezai Karakoç da bu toprakların son yarım asrına mühür vurmuş iki önemli isim. Bugün birer mektep olarak anılan dergileriyle, düşünce dünyalarıyla birçok kuşağı derinden sarsmış, dönüştürmüş, etkilemiş insanlar. Kendi adıma bu iki isme de çok şeyler borçlu olduğumu söylemem gerek. Karakoç’ta dirilişini sağlayan ve yitik cennetini bulan insan Pakdil’de devrimci bir tavır adamına dönüşür. Öz aynıdır evet ama o özü ifadelendirme tarzı bakımından ayrışırlar. İkisi de güzel adamlardır vesselam.

İsmail abinin yorumunu okuyunca kendisiyle yaptığımız bir sohbet geldi aklıma. Pakdil ve hakkında söylenilen efsaneler… Bizde efsaneler üretmenin nasıl marazî bir hastalığa dönüştüğünü konuşmuş ve Pakdil’i bir masal kahramanı gibi gösteren bu hikmetli kıssaların(!) aslında Pakdil’e yapılabilecek en büyük kötülük olduğundan söz etmiştik. Aynı şey Sezai Beyin Monna Rosa şiiriyle ilgili ortalıkta dolaşan fısıltılar için de geçerli tabi.

Nedir bu? Bizim mahallede özellikle son dönemlerde revaçta olan bu hastalığı, hiç kimse kusura bakmasın ama, anlayabilmiş değilim. Oturup bu ‘insankıran’ çağa karşı öncülerden evrensel insanî değerler bağlamında, ‘yazmak’ın, duanın, edebiyatın, şiirin sahihliği bağlamında içimize hangi güzellikleri taşıyabiliriz’in sorgulamasını yapacağımız yerde beyhude ve kabukta kalan tartışmalara girişmemiz oldukça düşündürücü.

Sezai Bey de Nuri Bey de ortak kaygıların adamları. Boğazımıza kadar çirkefe battığımız bu çağda biz yani bizim mahallenin yürekli insanları nelerden şekvâcı isek onlar da aynı şeylerden şekvâcı. Onların özlemini çektikleri neyse biz de aynı şeylerin özlemini çekiyoruz. Gönüller bir yani.

Hal böyleyken öncüleri kıyaslamayalım arkadaşlar. Zira kıyaslama beceriksiz bir urdur, bir müddet sonra dönüp sahibi vurur.