"Kul inne salati ve nüsuki ve mehyaye ve memati lillahi rabbil alemin!
La şerike leh! Ve bi zalike umirtu ve ene evvelül müslimin!"
Peygamberimiz Hazreti Muhammed'in (s.a.v) namazına başladığında,
iftitah tekbirinden hemen sonra yani Fatiha'dan önce En'am Suresi'nin 79. veya 162. ayetlerini okuduğunu öğrendiğimde bu ayetlerin içeriklerini merak etmiştim. Resulullah'ın iki girizgah seçimi de süperdi.

Bir Cum’a’ya daha kavuştuk… Bir içtima ezanı daha okundu… Mescid denilen sınıfta toplandı talebeler saf saf, bir adayış binası’nın zemin katında… Kafalar düşünceli, kalpler saf… Talep: ilim ve dua, umut: istiğfar ve af…

Binanın değil de biadın ve insanın zeminine inilirdi orada zira… Akabe bir biat La’ya ve müslümandan başka bir şey olmamaya… Akabe her daim azra!

Ve işte muallim geldi, gözü yaşlı hurma kütüğünün varisine çıktı adım adım. Gürlüyor yine gürül gürül her zamanki gibi gürültüden münezzeh ve azade…

"Filistinliler neden Hamas'ı seçti?"

Genelde İslam Ümmeti ve özelde Türkiye Milleti olarak bu soruyu sormaya, cevabı düşünmeye ve değerlendirmeye ihtiyacımız var.

Hatta yalnız bizim değil tüm yerküre sakinlerinin de ihtiyacı var.
Zira bir süreden beri bu gezegende oy vermek denilen eylem hiç de öyle masum bir demokratik hak kullanma aracı olmamaya başladı!...

İstanbul, içinde olduğumuz ay, dev bir “Uluslararası Kudüs Buluşması” organizasyonuna ev sahipliği yapacak.

Uluslararası Kudüs Buluşması hazırlık komisyonu başkanı Maan Beşşur, buluşmanın 15–17 Kasım tarihleri arasında İstanbul’da, dünyanın dört bir yanından farklı din ve etnik gruplardan insanların katılımıyla düzenleneceğini duyurdu.

Epeyce gündür bekliyordum bu programı…
Her programımı not alırım ama ajandama not bile almamıştım bu programı “Fatıma Hayranlığı”ma güvenerek…
Hazreti Fatıma’yı, Fatıma Annemi, Fatıma Bacımı bana anlatacak insanları merak ediyordum sabırsızlıkla…
Yani Hüseyin Hatemi Hocayı, Cihan Aktaş’ı…
Yani Mustafa İslamoğlu Hocamı…
Yani Sibel Eraslan’ı ve Yıldız Ramazanoğlu’nu…
Ve o gün gelmişti…

Bu topraklarda bir süredir laik/deist klik tarafından yaşanılan ve yaşatılmaya çalışılan hayatın ideolojik izahı iki satırlık iki tarifle özetlenebilecek kadar basittir:
“Hedonizm, nefsine tapınan yaratıklar krallığının yaşam biçimidir.”
“Laisizm, nefsine mağlup insanlar ülkesinin yönetim biçimidir.”

...

Ben Aksa’yı çok severim…
Nerede görsem kucağıma almak isterim onu…
Kimi zaman gelir bana hemen ve her bebeğin yaptığı gibi insanın kalbini yumuşatır masumiyetiyle, şirinliğiyle…
Kimi zaman yaşının ve mizacının gereği istemez tabi… O zaman da kibrinizi törpüler haliyle…

Her şey birilerinin bir şeyleri fark etmesiyle başladı…

Bu gezegende “insan gibi insan” yetiştirme ve oluşturma potansiyeli olan yegâne istisnasız tek din / fikriyat / yol / konsept / dava / yaşam tarzı / kavram / inanç kalmıştı...
ve onun adı da İslâm’dı !...

Sadece atalarının ve kendilerinin aktif kötü olması ile yetinmeyip kendilerinden sonraki nesilleri de böyle bir “fikriyat fakiri fanatizme” mahkûm etmek isteyen “maneviyatsızlık misyonunun mühendisleri”nin,

Biz birbirimizi severdik oysa...
En azından kıymetini bilirdik ahlakın.

Çok açlık, pek yokluk gördü bu millet ama asla birbirimizi yemedik.

Ne zaman ki pespayeliğin adı “popüler kültür” oldu, biz işte o zaman tükendik...

Toplumunun ve vicdanının sesine kulak vermekten aciz elit tabaka Anıtkabir’i ziyaret ededursun,
“19 mayıs gençliği" bir 19 mayıs günü hazırlıyordu küfürlü pankartlarını ve keskin bıçaklarını…
Sporcusunun zeki,çevik ve aynı zamanda ahlaklısını seven sistem, taraftarın ne idüğünü atlamış mıydı yoksa bir asır boyunca insaf,izan,vicdan gibi kelimeleri irticaya dahil ederek?!...