Ceviz Sandıklar ve Para Kasaları adlı eserinde şöyle diyor Ali Ayçil:

"Bir toplumun tarihi tercih ettiği eşyaların tarihidir".

Yazınızı okuyunca aklıma bu naif tespit geldi sevgili Ümit Demir. Ali Ayçil bu kitabın aynı adı taşıyan pasajında, ceviz sandıklarının mahremiyeti, derinliği, sabrı, tahammülü, bekleyişi, bağlanışı, para kasaların ise sabırsızlığı, aceleciliği, hırçınlığı, yağmacılığı öğrettiğini anlatır. Biri saflığı temsil ederken diğeri kurnazlığı temsil eder. Biri akken biri karadır.

Hakikaten durum böyle midir? İrdelenmesi gereken soru bu.

Modern ve bu bağlamda ister istemez teknokratik bir vecheye hamile kalan dünyanın su götürmez bir gerçeğidir ki; eşyalarımızdaki kalite ve ambalaj oranı ne kadar artıyorsa, eşyaya olan köleleğimizin eşyaya olan efendiliğimize olan oranı da aynı derecede artıyor. İnsana; belirli bir doğal yasa martavalı ile, daha güncel tabirle söylersek evrim ile birtakım değişimlerden geçtiği masalını yutturamayan insani mutasyonzedeler, aynı evrimi eşya üzerinde atomize ederek, köleleştirmek istediği ama birtürlü kandıramadığı insanı, avucunun içine alıp hamur gibi onu kontrol etmek istiyor. Nitekim bunda bir hayli başarılı oluyor.

Peki bize ne oldu bu safhada?

Mesela artık soba denilen o eşsiz eşya yok evlerimizde. Kaloriferleşme etütlerinde batılı müderrislerimizin ceplerini doldurarak oldukça iyi bir master yaptıktan sonra, şimdi de doğal/mı?/gaz kullanımı konusunda doktora veriyoruz. Patatesi sadece kızartma ve haşlama olarak yiyebiliyoruz. Oysa çay ile birlikte sobada pişen patatesin tadını bilenler hiç unutmamıştır. Ya kestaneye ne demeli? Küçükken ne doğru söylemiş meğer kestaneci Ahmet Amca:" güneşsiz eve doktor girmezse sobasız eve de kestane girmez". Yani onun tek sloganı "sobası olmayan benden kestane almasın" dı.

Ve bunlar aile eşrafını birbirine garip bir şekilde çekerdi. Sanki bir evde sobada kestane ya da patates kızartılıyorsa, o evdeki insanlar sürekli muhabbet ve huzur üzreydiler. Her akşamları neşe içinde geçiyordu sanki. Oysa şimdi sobasız bir evden çıkan doğal bir gazla boğulmaktayız. Herşeyimiz plastikleşti. Herşeyimiz.

Yüklükler, sobalar, sandıklar, ve daha nice eşyalar. Kimbilir daha neler kaybedeceğiz.

Ne güzel söylemiş Nuri Pakdil:

"Cep telefonları çıkalı beri işaret parmaklarımız işlevsizleşti"

Saygılarımla.

Not: Konu dışına çıkıldıysa hoş görüle.

"Cinayete tarafsız kalmak katilin tarafını tutmaktır."
/No Man's Land/

uzak kalışımda yazımı buraya ekleyenlere, altına yorum düşme zahmetine girenlere teşekkür ediyorum.

evet; itikaf, uzlet, vefâ... ne açıdan bakılırsa bakılsın hepsi hedefe varma gayretinde olan yaklaşımlar. her ne ise hepsi hatta fazlası insanın ruhunun ihtiyaçlarındandır bence. ezelden ebede böyledir. itikaf, uzlet... yılların birikimi ile gelen yol işaret eder ki mesela; halvet der encümen... yani toplum içinde/halkın arasındayken bile yalnızlık/halvet/Hakk ile başbaşa olabilme hâli! bu babtan gönüller her dem yüklükte olmalı galiba.

Hakk nasib ederse riyaya kaçmaması temennisiyle ve güzellikleri paylaşma adına, hayırda yarışa özendirme adına Kâbe'deki itikaf anılarımı yazıp paylaşmak istiyorum.

umre ziyaretim ile ilgili bir kaç bir şey yazdım. lakin bu sayfalarda paylaşmaya ramak kala cemaat yine frenime bastı.

bana göre 'sanat için soyunurum' mantığıyla aynı temele dayanan 'karşındakine haddini bildirmek için küfredilebilir' mantığının bu sayfalarda savunulması; savunulmasından ziyade okuyucu/yazar ve takib edenlerinin ne tip insanlar olduğu belli olan cemaat.com altında açık ve seçik küfürlerin yazılması/onaylanması/havada uçuşması benim gönlüme/gözüme/mideme büyük sinek etkisi yaptı ve midem bulandı. aynı sayfalar arasında hayatımın en mukaddes yolculuğuna ilişkin halis/saf duygularımın yer edinmesini istemedim. tavşan dağa küstü yani...

en cahil halinde bile analara kıyamayan, "kimsenin annesine küfretmeyin. küfredecekseniz doğrudan kendisine küfredin" diyen biri olarak bu sayfalarda analara -dini/sebebi ne olursa olsun- küfredilmesi beni utandırdı. "senin müslümanlarını da gördük" ayb boyunduruğunu taşıya taşıya daha ne kadar kızaracağız!

onca onaylanan küfür dolu yorumdan sonra neden bilinmez sağduyu içeren mesajların silinmesine, her şey bitti derken yine birilerinin çıkıp -ki bence onaylanmaması gereken yorumuyla- ukala bir tavırla sırıtıp cemaatte taşların bağlandığına örnek teşkil etmesine ve tüm bu olanlara karşılık cemaat yönetiminden bir kemal sunal filminde biplenen çirkin sözlerden bile daha dehşet küfürlü mesajların niçin onaylandığına ve de sonrasında birden neden tüm mesajların silindiğine dair bir açıklama yapılmamasına bendenizin gönlü Hakk adına razı gelmedi. ve görüyorum ki çoğu takib edenin de gönlü razı gelmemiş, midesi almamış olacak, çevrimiçi misafir sayısı yüzlerden onlar basamağına düşmüş.

başka terzilerin ölçülerine gerek yok arkadaşlar! her işi kendi 'kitab'ımıza uyduralım; uydurduklarımıza/uydurulanlara/uyutanlara/uyutulanlara uymayalım.

ayrıca samimiyet neyi gerektiriyorsa öyle olalım. bir yazımızda nasihatin öneminden bahsedip "Allah hepimizi bu ikazlardan ders alan, ... aklı ve kalbi uyarılara, dönüşlere açık olan, ihlaslı kullarından eylesin" derken başka bir yazımızda "yeter artık, vaaz vermeyin" deme çelişkisine düşmeyelim. Allah rızası için yapılan ikazlara -eğer nasihat alma da samimi isek- kulak verelim. çevremizi ve dilimizi temiz tutalım. büyükleri sayıp küçükleri de gözlerinden öpelim!

esselamualeyküm,

Ey menba-ı ÂŞK! Gönlüme kıldığın nazar-ı mehabbet kadardır kıymetim...