—Öğrencilerime Divân edebiyatını genel özelliklerini anlatırken, bana uzaylı gibi bakmalarından,

—ABD ve İsrail ile müttefik kelimelerinin olumlu yargı bildiren bir cümlenin içinde birlikte kullanılmalarından,

—Neredeyse yarısından çoğu çıplak kadın resimleriyle dolu olan sözde yüksek tirajlı gazetelerde; buldukları yere çöreklenen, nemacı, yalaka ve karakterden yoksun ayrıca ne dediği belli olmayan sözde köşe yazarı çapsızların bazı çevrelerce “aydın” olarak gösterilmesinden,

"—Kimin, kime kimi tanıtması gerçeğinden bîhaber ahmakların her platformda “ülke tanıtımına önemli katkı” saçmalığını dile getirmesinden,

—Yerine göre bir yanlışın dört doğruyu alaşağı ettiği bu gaflet yüzyılında misyonerlik davasına mensupmuşçasına bir iyimserlikle dört yanlışın bir doğruyu götürmesinden,

—Televizyonlarda her gün bir Yahudi askerini görüp onlardan bir önceki güne göre daha fazla nefret etmeyen herkesten,

—Bulmacalarda, hiçbir zaman o sesi çıkaramadığı halde boru sesi sorusuna verilen “ti” cevabından,

—Bir dünya haritası önümüze koyulduğunda dünyada kaybolma kompleksimiz varmışçasına ısrarla haritada Türkiye’yi bulma gayretimizden,

—Bir giyim mağazasında rahatça gezme ve seçme özgürlüğümüzü ipotek altına almaktan hoşlanan çalışanların derhal yanımıza gelip “ nasıl yardımcı olalım” demesinden,

—Yine bir giyim mağazasında beğenip fiyatını sormak istediğimiz bir ürün için çaresizce görevli aramaktan,

—Üzerinde Amerikan ve İngiliz bayrağı olan tüm montlardan,

—Düğünlerde konvoy kurup korna çalarak tüm hasta ve istirahat halindeki ahalinden hayır duası alan gafillerden,

—Kendilerine özgü karakterleri olmalarına rağmen kendilerine has bir isimle şereflenmeyen “cumartesi ve pazartesi” den,

-Cep telefonu müziklerinden, giyim kuşama, oradan okul kantinlerine giren ve dahi en derin siyasi ve güncel mevzular arasına bir çırpıda sokuşturuluveren “Kurtlar Vadisi”nden,

—Mustafa’ya Mustapha, Cemal’e Jemal, Hasan’a Ghassan diyecek kadar mağrur olan İngilizlerin aksine, İngilizce kelimeleri İngilizlerden daha iyi telaffuz edebilmek için kendini yırtanlardan,

—Reklâmlarda kadınların çantasından şampuan, deterjan ve çamaşır suyu çıkarma aptallıklarından,
—Sanki Hipokrat yemininde arabaya temiz bakılacağı maddesi varmış gibi gazetelerde yer alan “doktordan temiz araba” ilanlarından,

-“Namaz kılmıyoruz ama kılanların önünü açıyoruz” saçmalığından,

—Mübarek Ramazan bayramına “şeker bayramı” diyenlerden,

—Sosyalist olduğunu iddia eden fabrikatörlerden, sanatçılardan,

—Şiir denen o büyülü kuşun kanatlarını yolup kargaya çeviren Orhan Veli’den ve onu karşımıza şair diye servis edenlerden,

—Nutuk’u okumak şöyle dursun doğum-ölüm tarihlerini bile bilmeden Atatürkçü olduğunu iddia edenlerden,

—Her resmi bayramda çocuklara yapılan eziyetten, gençlerin soytarı gibi giyindirilip ahali ve protokole sopalar sallayarak yapmak zorunda bırakıldıkları saçma sapan hareketler sistemine “kutlama programı” denmesinden,

—Yaşça kıdemli öğretmenlerin genç öğretmenlere ellerindeki işi kapatmak için başvurdukları
”aramızda genç, dinamik arkadaşlar var” imasından,

—Okul kantininde aziz dostum Mehmet Akbulut’un “Bir kilo pamuk mu daha ağırdır yoksa Orhan pamuk mu?” sorusuna bazı çevrelerin fena halde bozulmasından,

—Abbas Güçlü’nün programında üniversite gençlerinin sirk maymunu gibi verilen her komutu harfiyen yerine getirmesinden ve bu vasıfsız zümrenin bize “Türkiye’nin geleceği” diye yutturulmasından,

—Sözcük, tümce, yazın, ekin, önad, dönüt, gönderi vb düzinelerce içi boşaltılmış plastik kelimeden,

—Hıristiyanlık ve Museviliğe gösterilen hoşgörünün onda birinin İslam’a gösterilmemesinden,

—Bazı kesimlerin ağzında sakız olan “bölücü iç ve dış tehditler” masalından,

—Sultan Abdülhamid’i hal eden İttihat ve Terakki cemiyeti sempatizanı bazı milliyetçi çevrelerin aynı nispette Osmanlı sultanlarına duyduğu muhabbet ve saygının ne büyük bir tezat olduğunu görememelerine şahit olmaktan,

Bıktım artık!