Sevgili Fatih Bilge, yorumun için çok teşekkürler (Seni gördüğüme sevindim), bir an şiiri senin yazdığını düşündüm. Güzel noktalar yakalamış bize de farklı bir hareket noktası göstermişsin. Anlıyoruz ki şairin kendini anlatma çabası yok, o zaman bu konu üzerinde durmuyorum. Senin de belirttiğin gibi şiir son derece öznel, başkalarının anlaması zor imgelerle örülmüş. İmgenin nesne ve duygu arasında kurduğu bağ şaire özgü olup, bizim yüklediğimiz anlamlardan çok farklı anlamlar taşımakta. Diğer taraftan duygunun tanımında da bir öznellik var, daha önce hissedilmemiş bir duygu olabilir anlatılan. Şairin ruh hali, benzer duyguların farklı nesnelerle ifade edilmesi neticesinde, nesnelerin ortak anlamlarının karşılaştırılması sonucu az da olsa anlaşılabilir. Örnek olarak verirsek:

İlk önce başlığı ele almak lazım. Verim ve bereketi ifade eden tarlanın ölü olması belki sulansa ve bakılsa nice güzel başaklar verebilecekken belki kuruyan bir insanı anlatır. Şirin farklı yerlerinde “sap” ve “başak” ın kullanılması şairin şiirde gezindiğini gösterebilir.

Ben senden farklı olarak hayatla ölüm arasındaki tereddüdünden ziyade hayat karşısında bir duraksama görüyorum. Sonu ölümle bitecek bir duraksama. Bu durgunluk ve hareketsizlik şiirde kendini çok göstermiştir. “buz tutmak”, “sükunet”, tutamayan”, “biley taşı soğukluğu”, “dönemesin”, “buz olur”, “kapkaranlık” vb. nesnelerle imgelenmiştir.

Hissettiği duygular yakıcı, can atıcıdır. “kestiğinde kanamamacasına”, “bileğimden koparmaya”, “boyun kaslarımı koparıp”, “bileylenmiş bıçkılar”, “kırılıyor tüm camekanlar”, vb.

Ama ki zorlama yaptığım yorumlardan da anlaşılacağı üzere nesneler bile anlamını yitirmişse bu duygu yoğunluğu içinde o zaman tek yapabileceğimiz şairi anlamak değil seyretmektir.

Kendini anlatma isteği “imgeleme”den ziyade benzetmelerle daha çok yapılır aslında:

“Şaman büyücülerin kötülüklere karşı omuzlarından geriye attıkları tuz parçacıkları gibi maziye doğru fırlatıp attığımız hatıralar, bir hayaletler panayırında canlanıveriyorlar, tek tek bütün günleri buluyorsunuz o panayırda, şu çok sevdiğim gündü, şu, beni acıyla kıvrandıran gün, hangisinin ne zaman geleceğini bilmiyordum ve hepsi geldiler, binlerce siyah balon gibi uçtular semalarımda, her biri patlayıp içinden bir başka renk, bir başka hayat, bir başka yüz, bir başka duygu çıktı. Gelecek o siyah balonlarla dolu. Ahmet ALTAN”

O zaman umutsuzlukla Şeyma Hanımın “O halet-i ruhiye içinde çıkan tabloyu sunar size ve tam olarak içini okumanızı beklemez veya olduğu gibi göreceğinizi tasavvur eder.” Düşüncesini kabul ederek kendisiyle baş başa bırakıyoruz.