Çok da abartmaya gerek yok adamın lafını. O kadar sakat sözler değil zaten. Bu kadar tepki verilmesine gerek yok; ama işte merkez medya tantana yapıyor. Millet de cevap vermek zorunda hissediyor kendini eni konu, niyeyse... (Ama papanın sözleri farklıydı tabii. Papa papa olarak dünyanın, haristiyan aleminin geldiği noktada bir laf etmişti. Anlamaya çalışmak da daha önemliydi. Fazıl Say papa kadar önemli bir adam değil. Öyle dünyada çok fazla ünlü münlü de değil bildiğim kadarıyla.)
Kendi düşüncesine göre bir laf. Kendi düşünce durumunu, hissettiklerini inkar etmeden açıkça dile getirdiği için dürüstçe bile denebilir belki tavrına. Sanatçı karanlığı ilk hissedendir, diyor; doğrudur. Eğer, günün birinde karanlık güçler Cumhuriyetimize ve ulusal değerlere hayat hakkı tanımazsa, onlara teslim olacak değiliz, diyor; doğru, eyvallah, teslim olma.
Pek çok şeyin tahrip olduğu, Türkiye'nin dindar gibi adamlar üzerinden daha da karanlığa süreklendiği doğru. Karanlık güçler var, maşalar var, doğru gözüken eğriler var(matematikte birinci dereceden eğrilere doğru diyoruz), hatta karanlığın bile ihtiyaç duyduğu doğrular var, Türkiye var, sanatçılar var, biz varız. Konuşsun adam, söylediklerinin arkasında da durursa ne âlâ. Kendi işlerini, ortamlarını de sorgulayabiliyorsa, kendi insancıl, hümanist, avrupai düşüncelerini de sorgulayabiliyorsa ne âlâ.

Cemaat editöryası işi biliyor Vallahi! Cemaat mensuplarının mevzuya beklenen iştiyakla dalmamış olması onların kusuru değil! Değil de......Aslında benim de değinmek istediğim mevzu bu değil!

Diyorum ki; bende şimdi, en azından 20 sene mağduriyeti kimlik yapıp, salya sümük ağlayarak, kendilerine hem "itibar" hem "ikbal" sağlayan "türbancılar" hakkında yazsam! Yayınlanır mı acaba? Yok yok pazarlık edecek değilim. Yazacak da değilim...... de, söylemesem olmazdı herhalde.

Onlarda memnun değil müslümanların "iktidar"ından! Artık, zalim mazlum edebiyatı müşteri bulmuyor çünkü. Ve Fazıl Say gibi çok da açık yüreklilikle olmasa da, Ak parti iktidarına "giydirmek" için sürekli pusudalar! Çok taraftar değilim ama, tartışılacaksa bu mevzuyu tartışmak daha çok yakışır cemaate.

Hazır bu sene de hac mevsimi Kurban bayramına denk gelmişken, Fazıl Say'ın derdinin tasasıda bize mi düşüyor?!

Bayramınız mübarek olsun.

Toplumun “korunaklı insanları” sizleri seviyorum. Varlığım tüm varlığınıza armağan olmasa, içimdeki yalakalığı pardon saygıyı gösterebilecek imkanlar sunmasanız bizlere, sinek tabiatım nasıl anlamlanır. Sizlerden bahsediyorum/bahsetmeliyim her gün ve evime gidiş/ gelişlerimin şükrünü sizlere sunmalıyım. Sizlerin üzerimdeki korkusuyla düşmanlar ediniyorum. Saldırırken düşman gösterdiklerinize, onurlanıyor; övücü sözlerinizle onurlandırıyorsunuz benim gibileri.

Her işimi yaparken gözlerinizin ve minnetinizin etkisi altındayım. Gücünüzden çok korkuyorum pardon seviyorum. Sizlerin varlığıyla var olduğuma inanmıyorum ancak sizlere ters düşmenin ne demek olduğunun anlamını yaşamlarını zindan ettiklerinizden biliyorum. Olanları sorgulayacak cesaretim yok hatta zulmettiklerinizi takamam şimdilerde yada hiçbir zaman. Ödenmesi gereken ev taksitlerim var. Daha alacaklarım, almayı düşündüklerim… Minik bebeğimi Amerikalarda dünyaya getirmek istemiştim sizler gibi. Buna da şükür. Allah olmayanlara versin.

Sizlere düşman olanları bilmediğim/bilemediğim zamanlarda bir inanç edinmedim. Sizden başkalarına inanmak ve yaptıklarını doğru görmek ve bunları sizin fark edeceğinizi düşünmek en büyük korkum oluyor. Sizlerin sayesinde ve ruhumda bıraktığınız derin korkuların etkisiyle bir inancım oldu. Namaz kılıyorum izin verdiğiniz ölçüde, orucumu da tutuyorum. İleri gidenlere sizlerin ağzını kullanıp “yobaz” diyorum. İnandığınız dünyaya sizler gibi inanıyorum. Kültürümü bırakmıyorum, tarihimi sizlerin anladığı gibi anlıyor, çağdaşlaşma, ilerleme yolunda eşimle yabancı düşmanlığı yapıyorum.

Kalabalık olduğumuz zamanlar kendimi yanılıyor hissinden uzaklaştırıyorum. Göz yaşlarımı tutamıyorum. Bağırıyorum bağırabildiğimce. Sizler olmasaydınız yada sizden kararlaştırılmış emirler gelmeseydi kalabalıklara minik bebeğimle katılamaz, mağdur düşmanlarınıza kin kusamazdım. Kimlere neden kızdığımı da bilmiyorum aslında. Bildiğim tek şey var: Yalakalığın pardon saygımın sizlerin belasını üzerimden uzaklaştırması…

İzin verdiğiniz zamanlarda halkın yani güçsüz insanlarımın seçtiklerine lanetler okurken aslında istediğim bir şeyi yapmıyorum, istediğiniz şeyleri yapıyorum. Sizler varken ve sayenizde değişmiyor ve değişmeyecekken hiçbir şey, sıradan hayatımın koruyucu bekçileri olan sizlere tezahüratlar yapmak, ruhumdaki genetik yalakalığın, korkunun pardon saygının bir tezahürü oluyor. Bizler ailecek kendimizi sizlere adamış evlatlarız. Beni düşman algılasanız saygıda kusur etmemiş bir sülaleyi, hakkıyla korkmuşları ağlayarak sıralarım sizlere. Diz çöküp sizlere inandığım öyle çok zamanlar oluyor ki yüzleriniz yüzüm oluyor, kederleniyor neşeleniyorum sayenizde.

Ellerimize tutuşturduğunuz resimleri sizlerin emirleriyle seviyorum. Resimlerdeki bakışlardan emrettiğiniz şekilde anlamlar çıkarıyorum. Küçülürken büyüyor, büyürken saygılı oluyorum kendime. Adımlarım daha bir emin oluyor; ibadetlerini yerine getirmiş bir kul gibi yalakalıklarım şahlanırken, silikleşmiş varlığım kanunların tanımladığı namusla diriliyor yeni yalakalıklara pardon saygılara hazırlamaya çalışıyorum kendimi.

Kurallara uymadığım zamanlar görünmez ellerinizin varlığını hissediyor, suçluluk psikolojisiyle, sizlere anlamsız gelen açıklayıcı çıkışlar yapıyorum. Kazandıklarımı, kaybedeceklerimi düşünüp, hayali fedakarlık hikayeleri yazıyorum. Utanıyorum da. Ama ne yaparsın yalakalık pardon saygı bu ülkede çok kazandırmasa da koruyor.

Ben nasıl biri miyim? Aradığınız özellikler her zaman bende vuku bulur. Ne isterseniz o şekle girerim. Dindar, sosyal demokrat, liberal vs. her şey olurum. Nasıl olduğunu pek bilmem bu düşüncelerin. Sizlerin ağzınızla bakarım hep. Ne derseniz tamamdır.

Bende sizler gibi korunaklı bir hayat istiyorum. İnsanlarımı istediğim zaman seviyor biraz işime gelmeseler parçalayacak gibi oluyorum. Kime zararı var böyle olmamın. Güçsüzüm, zavallıyım, çaresizim. Sizlerden korktuğum gibi merhamet duymadıklarımın, kinleştiklerimin kinlerinden de korkuyorum. Sizlerden gelen korkularım daha derinlerden: Annemin/babamın memuriyetlerinden kalma…

Sayenizde sokağımdan, mahallemden, yaşadığım şehirden dünyaya meydan okuyorum. Sizlerin istediği insan oluyorum. Faşizmin ruhumdaki yalakalığa pardon saygıya karşılık geldiğini kimlere itiraf edeceğimi bilemiyorum.

selamlar

Fazil Say yaptıklarıyla ülkemizi gayet guzel temsil eden biri. Ancak "gidecek" olmasına bir anlam veremedim. Madem bir şeyler yanliş, bir şeyler yolunda değil bunun çözümü çekip gitmek mi? Notalari dize getiremediği zaman piyanosunu terkedip gidiyor mu acaba?

Öylesine bir merak işte benimkisi..