Terör şebekesi İsrail’in ablukaya alarak, karanlık, açlık ve susuzluğa mahkum ettiği Gazze’den hafta içinde ajanslara bir haber düştü. Haber şöyleydi; “Gazze’deki Refah sınır kapısında bulunan duvarları yıkan binlerce Filistinli Müslüman, Mısır tarafına geçti.”

Gazze’de yaşananlara kayıtsız kalarak, ölü toprağını hala üzerlerinde taşıdıklarını gösteren Müslüman halklar, Filistinlilerin kısıtlı özgürlüklerine gene kendi imkanlarıyla kavuşmalarını mutlulukla karşıladı. Evet, Şehit bir halk olan Filistin halkı Mısır’ın Müslüman halkıyla aralarına dikilen o lanet duvarı delmeyi bir şekilde başardı. Fakat, burada bir terslik vardı. Terslik şuydu; Hamas’ın, Filistinli Müslümanların özgür tercihiyle iktidara gelmesini hazmedemeyen İsrail ve İsrail’in sırtını dayadığı ve hatta arada bir de sıvazlattırdığı Batılı ülkeler Filistin’e baskı üstüne baskı uygulayıp, Gazze’ye insani ihtiyaç malzemesi girişini bile engellerken, Müslüman halkların bu hareketlere karşı herhangi bir tavır göstermemesi, Filistinlileri geçmişte olduğu gibi yalnız bırakması hazmedilecek gibi değildi. Aslında Refah sınırında bulunan duvarı Filistinliler yıkmamalıydı. O duvarı bizzat Mısır’ın Müslüman halkı yıkmalı ve Filistinli Kardeşleriyle bütünleşmeliydi.

Diktatör Hüsnü Mübarek yönetiminin İsrail ile her halükarda olan ve Filistinli Müslümanların toptan yokeldilmesini amaçlayan işbirliğine karşı tepkiyi, aradaki ayrılık duvarını yıkarak Mısır’ın Müslüman Halkı göstermeliydi. Hacc’dan dönen ve yaşları ortalama 60 olan Filistinli Hacılara Refah sınır kapısında Mısırlı yetkililerce yapılan insanlık dışı muamelelere karşı gene Mısır Halkı tepki göstermeliydi. Gazze’den Filistin’e geçmeye çalışan yüzlerce Filistinli kadına karşı sert bir müdahalede bulunan ve onlarca kadını yaralayan Mısır Güvenlik Güçlerine karşı Mısır’ın Müslüman halkı tepki göstermeliydi. Elbet bu yaşananlara karşı sadece Mısırlı Müslümanlar değil, bütün dünya Müslümanları tepkilerini göstermeliydi.

Geçtiğimiz yıl Lübnan’da, İsrail’e tarihinde yaşamadığı büyük bir hezimeti tattıran Hizbullah savaşçıları ve Liderleri Seyyid Hasan Nasrallah’ın Arap Yönetimlerinin zafiyetlerini ayan beyan ortaya koymasından sonra Arap Toplumlarında diriliş emareleri görülmeye başlanmıştı. Zaferin hemen ardından milyonlarca Arap sokaklarda “Ene Hizbullah” sloganları atmış ve bu zaferi davullarla, zurnalarla kutlamışlardı.

İşbirlikçi yönetimler yıllarca Arap toplumlarını kandırmış, İsrail’e yenilmez armadalık bahşetmiş, ancak; altı günde Arap topraklarını istediği gibi işgal etme gücünü kendinde bulan İsrail, otuz küsür gün içinde az sayıdaki Hizbullah Savaşçısına karşı yenilgisini kabul ederek Birleşmiş Milletlerin araya girmesi çağrısında bulunmuştu. Bu kutlu zafer Ortadoğu’da yeni bir sayfa açılması anlamına geliyordu. Çünkü ayna kırılmış, devin aslında bir cüce olduğu ortaya çıkmıştı.

Hamas’ın iktidara gelmesiyle birlikte dışarıda Batı’yı, içeride ise Mahmut Abbas ve sağ kolu Muhammed Dahlan’ı Hamas’a karşı kullanan İsrail, Filistinlileri bu sayede yıldırabileceğini düşünmüş, provake ettiği El Fetih-Hamas çatışmasından da beklediği sonucu alamamıştı. Çünkü Filistin halkı kendisini İsrail’e pazarlayan Mahmut Abbas’a prim vermemiş, Filistin’i temsil edebilecek tek güç olarak Hamas’ı desteklemeyi sürdürmüştü.

Bu şartlar dahilinde bugün gelinen noktada, Filistinlilerin Refah sınır kapısındaki duvarları yıkarak Mısır’a girmelerini manidar görüyoruz.

Arap yönetimlerinin basiretsiz ve işbirlikçi tavırları sonucu Ortadoğu’daki toplumlar birbirleri arasına çekilen kalın duvarlardan dolayı bir türlü bütünleşemediler. Nasıl ki İsrail, Kudüs’ün tam ortasına tecrit duvarı dikiyorsa, aynı şekilde İsrail ve Batı tarafından desteklenen Arap yönetimleri de Müslüman halklar arasına fiziksel ve ruhsal duvarlar dikmekte ve birbirleriyle olan bağlantılarını bu şekilde akamete uğratmaktadırlar. Bu bağlamda Filistinlilerin Mısır ile arasına dikilen duvarı yıkması Ortadoğu’da Hizbullah’ın Lübnan zaferiyle başlayan değişimin bir uzantısı olarak karşımızda durmaktadır.

Ez cümle;

Müslüman halklar kendilerinden bağımsız olarak, bizzat içerideki işbirlikçiler marifetiyle aralarına dikilen bu tecrit duvarlarını yıkarak, tam anlamıyla özgürlüklerine kavuşabilirler. Filistin’de yaşanan bu hadise sembolize edildiğinde büyük anlamlar ifade etmektedir.

Batılı ülkeler Avrupa’da sınırları kaldırırken, ısrarla Müslüman ülkeler arasına mayınlarla döşenmiş sınırlar çizmektedirler. Tekrar etmekten şeref duyarız ki; Müslüman halkların özgürlükleri için aralarına dikilmiş maddi ve manevi duvarları yıkmaları şarttır.

Son olarak Sezai Karakoç’a kulak verelim:

“Bizim görüşümüze göre, daha çok gelecek zaman, geçmiş zamana tasarruf etmektedir. Tarihin bu mantık yapısı göz önünde tutulursa, kimi zaman umutsuzluğun en derin uçurumu sanılan yerin, bir mucize perdesinin örtük perdesi aralanınca, bir muştu dağının zirve noktasına baktığı ve bir sabah aydınlığına bitişik durduğu kolaylıkla fark edilir.” (Diriliş Muştusu, s. 71)

kurtuba