Tamam, anlamaya çalışıyorum her iki tarafı da ama radyasyona maruz kalmış çocuklar gibiyim. Beynim büyüyor ama büyüdükçe işlevini kaybediyor sanki.

Camus’un “bir eylemi cinayetten ayırt eden, ardındaki niyet, değerlere ilişkin bir bağlanma, seçme ehliyeti ve sorumluluktur” sözünü düşünüp katil bile diyemiyorum ağzı kan kokan vampirlere. Diğer yandan gözlerimin önünde biri hiç durmadan başörtülü bir kızı gösterip; “hey sen ayağa kalk” diyor. Sonra başka biri “otur” diyor, sonra bi başkası “kalk”, “otur”, “kalk”….

Aaa canım bu kızların da psikolojilerinin belirli hatları var. Bir casus uçakla sınırları ihlal edildikçe, sabırları bir patlama noktasına doğru genleşmeye, genleştikçe jetleşmeye başlayabilir. Benim gibi Camus’ u dinleyip var oluşsal triplere yaslanmayabilirler. Canım onlarda insan. Aaa… (bu aaa2 yi anladınız siz :P)

Türbanı siyasi simge olarak gören bir grup ile, özgürlüğün sınırlarını üç metre genişletip, iki buçuk metre daraltarak üç buçuk atmayı düşünen grup arasında anneannemin tabiri ile “sallabaş”a dönüyorum.

Anneannem dedim de aklıma geldi. Nedense hiç aklımdan çıkmıyor zaten. Ne de olsa farkında olmadan 2008 modasında adı geçip duruyor.

Anneanne modeli…. Bize iki tarafın da hoşuna giden bu model, bir hipnotize seansı düzenlenmişçesine benimsetilmeye çalışılıyor. Ve sanki bu oylamalar, tartışmalar bu seansın basit birer parçası. Eşarbı çenenin altından bağla ve şu çeneni kapaaa!!!

Yoksa anneanne modeli derken eşarbı değil de kızlarımızı mı benzetmek istiyorlar anneannelere? Yaşlı yorgun ve bıkmış bir ümmet oluşturup onları Anadolu’nun bir yerlerinde unutmak mı istiyorlar. Geleneksel bir yenilgiyi sessiz bir kabullenişle harmanlayıp dandik bir eşarp bağlama sitiline desen mi yapmak istiyorlar? İtaatkâr, devlete malıyla ve ruhuyla teslim olmuş, kanaatkâr bir tip mi oluşturmak istiyorlar?

Düşünün anneanne gibi olmak; otobüse binmişte insanlar yer vermemek için başlarını çevirmiş gibi, bir ssk hastanesinde sıra beklerken yanında havalı bir doktor belirip “hastasın, yaşlısın, bitmişsin, ölümün yakın, yuhahaha” diye kahkahayı basmış gibi, çocukları tarafından “uff anlamıyon işte” denilip susturulmuş gibi. Bir huzurevinin balkonundan aşağıya itilip “ah elimden kaydı” denilmiş gibi.
Öylece ölüme yaklaştırılmak ve kimsesiz, sessizce yok edilmek.

Oysa bizim öz, hakiki, kendi geleneğimiz(!)de anneanneler tam da hayatın içindedir ve bir yerlere gitmeye hiç de niyetli değillerdir.

—oğlum o yediğin kedi maması gibi tatsız şeyde ne?
—ilahi anneanne kedi maması yedin mi ki hiç?
—niye yiyeyim oğlum ben kedi miyim?
—oy

Ekranda imleci görünce
—o ne oğlum öyle hiç durmaz mı kel habibin tavuk gibi
—hahaha!

—Hani sen artık şiir yazmıycaktın sıpa
— ya anneanne yapamadım yazmadan.
—hadi hadi babası kılıklı pis şair seni… Bu Fuzuliliğin Baki kalacak baban gibi.

—anneanne yuppi, mezun oldum
—daha gençsin oğlum ne yapacaksın mezun olup da, okulunu bitir sonra olursun
—peki anneanne.

—bu ne Sezai zayıflıktan hööğğüürtleeğin çıkmış. (kelimenin anlamını öğrenmeniz, söyleyişteki iğrençlik vurgusunun asla önüne geçemeyecektir)

—alo anneanne benim?
—sen kimsin Sezai?
—eh anneanne.

Sezai Sönmez. 15 şubat 2008