Biliyorum bekliyor
Tren raylarındaki bitmek bilmez soluyuş
Bir deniz yamacından yükselmekte ilkbahar
Yopyorgun bir devrimin ertesi mi lunapark
Tutkunun tonlarıyla bezenmiş bir silüet
Biliyorum resimde bir kadın var bekliyor

Elleri ceplerinde ezeli bir vakardan süzülmüş
Semavi bir redingottan ışıldar tüm haşmeti
-Davud’un cesameti daha güçlü olamaz-
Ve gözleri besbelli bedenimi sarmalar
Yaratıcı bir yıkım tenimde dalgalanıp
Tren raylarındaki titreyişi söndürür
Kusursuz revolüsyon
Metale hükmediyor çocuksu bakıştaki
Beyoğlu’na çağıran şu oyunbaz işveler

Biliyorum bekliyor
Yoksa neden dalga dalga köpürüyor şu Boğaz
Rezonansı tenimdeki ürperişle aynıyken
Denizdeki şiddetin başka bir izahı yok
Çelimsiz bir martıdır pençesinde şehvetle
Kabaran varoluşu yatağına perçinler
Bir doğum sancısının büyüsünde maviler
Gözler önünde şehir sallarken vapurcuğu
Rüzgar mıdır yepyeni bir dirilişin ninnisini söyleyen

Biliyorum bekliyor
Beşiktaş’tan dolmuşlar cennete yükselirken
İçimde denenmemiş bir oyun saplantısı
Her türlü hezeyanın gerçekle buluştuğu
cehennem momentleri
Uzaklardan fırlatılmış ufacık sanal bir taş
bir ışık taneciği
Yaratıcı bir yıkım Golyat’ı sarsmaktadır
Gözlerim resimdeki bakışları ararken
Yepyeni bir benliğin kâmetini hissettim.

Biliyorum bekliyor
Çünkü görüyorum beklediğini
İşte karşımda duran
yere utangaç bakan bir çift kocaman gözde
Gökkubbemi deviren bir çocuk var gizlenen