Hoşgeldiniz, safalar getirdiniz.. O mübarek beldelenin kokusunu duyurdunuz bize birkez daha.. Efendimizin (sav) mübarek ayaklarının bastığı, o inanılmaz mücadelesini verdiği, İslam güneşinin üzerimize doğduğu toprakların huzurunu getirdiniz. Her renkten her dilden milyonlarca insanın, kainatın tüm zerrelerinde durmaksızın gerçekleşen ilahi yasanın aynı olan tavafı, "Buyur Allahım!" diyerek, bila kayd-u şart teslim olarak birkez daha yaptınız ve aramıza döndünüz..

Ne mutlu size..

S.Öztürk

Nice güzellikleri hatırlattınız. Tekrar yaşadım. tekrar. Eyvallah.

... ...

Tarih: 30 Ocak 1985
Saat: 06.10

Sabah namazını Medine’ye 20 km. mesafede bir benzin istasyonunun insana huzur bahşeden mescidinde kıldıktan sonra yönümüzü ve düşüncelerimizi Medine’ye çevirdik. Ufukta Medine’nin siluetinden önce gökyüzünden şehre sonsuz bir kaynaktan yağan “nur” görülüyor. Evet, nur! Hani şu dilimizde her zaman olan, olur olmaz kullandığımız ama mahiyetini tahayyül edemediğimiz nur!.. İşte o. Çıplak gözle, pırıl pırıl Medine’nin üzerine yağdığını görüyoruz. Güneş, henüz ortada yok. Gökyüzü kırmızı, sarı. Alev rengi parlaklığında bir hareket. Yanımda oturan Veysel’e: “İşte bu nur diyorum” “Evet” diyor.

Medine’nin girişinde Abdülaziz’in sarayı var. Tepede ama haşmetten uzak. Belki tevazulu biraz.

Sabah 08’dir ve güneş iyice yükselmiştir. Medine ve “Müslüman olmayanlar giremez!” yazılı tabelaları geçtikten sonra otobüslerin şehir merkezine alınmadığını öğreniyoruz. Bir polis arabası düşüyor önümüze. Kamyon garajı denen bir yere götürüyorlar bizi. Bizden önce Medine’ye ulaşmış bütün arabalar burada toplanmış. Medine toprağına – alfaltına – ayağımızı biraz utangaç, biraz ürkek basıyoruz. Garaj yakınlarındaki bir binayı tecrübelilerden birisi göstererek “Osmanlı Garı” diyor. 2. Abdülhamid geliyor aklımıza. O’ndan da haya ediyoruz emanetini koruyamamaktan.

İşte Mescid-i Nebevi. İşte şu da Kubbe-i Hadra. İki Cihan Serveri bu kubbenin altında yatıyor. Fakat önce yapılması gereken bir iş var: Temizlik. Mescid’in hemen yakınındaki guslhanede gusl ediyoruz. Suudlular hemen her yere böylesi temiz ve güzel guslhaneler açmışlar. Kirden, pasaktan kurtulup temizleniyoruz.

Mescid’e girişimiz Babüsselam kapısından.Bu kapı doğrudan Peygamber Efendimizin kabrine yöneliyor. Nefes almasını yeni öğrenmiş çocuklar gibiyiz. Mescid’in içi büyük ve yeşile boyanmış sütunlarla dolu. Küçük kubbelerden sarkan avizeler, duvarlardaki bin bir çeşit hat örnekleri ve muhteşem bir koku insanın başka alemlere dalmasına sebep oluyor.
Herkes iç dünyasında.

Peygamber Efendimizin “cennet bahçelerinden bir bahçe” olarak nitelendirdiği mekanda “şükür” ile hemhaliz. Dünyayı unuttuğum ender namazlarımdandır desem riyakar mı olurum, bilmem.

İşte Mescidi Nebevi karşımda, selâm sana.

Selâm sana Ya Resulallah, selâm sana.

Ravzaya yöneliyoruz.

İki Cihan Serveri, Ebu Bekir Sıddîk, Ömer’ül Faruk…

Edep ve haya örtülerini ilk kez burada sımsıkı bürünüyoruz belki de. Herkesin dudakları kıpır kıpır. Gözler yaş dolu. Kalp yekpare heyecan…

Medine mübarek şehir, düz yemyeşil bir ova, ortasında Muhammed Mustafa’nın (asm) Mescid’i Nebevi’si kabri şerifi. Umre zamanı olmasını verdiği avantajı da kullanarak Medine’nin gezilebilecek her yerini geziyoruz. Uhud’un benim için çok farklı anlamlar taşıdığını belirtmeliyim. “Biz Uhud’u severiz; Uhud bizi sever”

Medine’ye yeniden döneceğiz. Yolculuğumuzun bu 6. gününde yönümüz her zaman olduğu gibi Kıble.

Medine’nin manevi havası yüreğimizde Medine – Mekke arasındaki yolu nasıl, ne zaman aldık hatırlamıyoruz. Zulhuleyfe’de ihrama giriyoruz ve bütün geceyi ihramlı olarak geçiriyoruz. Düşüncelerimizi de dünyadan soyutladıktan sonra mezara konacak kadar ilintisiziz misafirhanemizde.

Mekke.

İhramlı geçirilen bir geceden sonra Mekke’ye de sabaha karşı, ortalık henüz ağarmamışken giriyoruz. Kabe’nin etrafını çevreleyen duvarlar görünüyor. Yakınca bir yere park ediyoruz. Yine temizlik. Elhamdülillah.

Kabe’de de girişimiz Babüsselam kapısından. Say yapılan bölümü geçiyoruz. Yanımızdan oluk oluk akan insanları, Safa ile Merve arasında gidip gelenleri, yanımızdaki eşimizi dostumuzu filan gördüğümüz yok; birkaç adım sonra göreceğimiz yeryüzünün ilk mabedini tasavvur ediyor, dua ediyor, heyecandan ölecek gibi oluyoruz.

İşte O mübarek bina: Kabe.

Kabeye mümkün olduğunca yakın bir mekanda sabah namazına şükür namazlarını ekleyerek kıyam ediyoruz.

Dünya kabe’nin etrafında dönüyor; tıpkı şurada, içinde, içimizde tavaf eden siyahı – beyazı, yerlisi – yabancısı insanların döndüğü gibi. Baş açık, ayaklar yalın. Rabbin huzurunda ve mescidinde dünya uzak, sıkıntılar beyhude, zaman boşluk “Lebbeyk, Allahümme Lebbeyk…” Her adımda şükür üstüne şükür.

Kitaplardan aldığımız bilgilerle keşfediyor Mescid’i. Makam-ı İbrahim, Hacer’ül Esved – Allah’a binlerce kez hamd olsun ki tekrar tekrar ve tıpkı Hz. Ömer’in karşısına geçip hitap eylediği gibi öpmeyi, koklamayı ve dahi anlamayı nasip etti Allah – Zemzem Kuyusu – Ne mübarek bir tadı var Allah’ım –

Ne acıktık ne susadık. Mescid’in hemen her yerini bıkmadan, usanmadan gezdik. Her sütunun ardında her katında doya doya namaz kıldık… Ezanlar okundukça, imamın arkasında kıyam edildikçe imanın lezzetine daha bir varıyor insan. O muhteşem ses tonuyla kılınan namazlar…. Medine’nin müezzini, Kabe’nin imamı, yakalarımızdan tutup silkeliyorlar varlık sebebimizi, insan olma yükümlülüğümüzü hatırlatıyorlar bize… Ey Allah’ım…. Lebbeyk.

... ...

Sayha
Kendi halinde, kendince

Ne Mekke ne Medine. Aklımda sadece Ka’be. Otobüsün ilerleyişi ile doğru orantılı olarak, sürekli artan bir heyecan. Otele yerleşmek, akşam yemeği...ikisi de bir anlam ifade etmiyor. Aklımda yalnızca Ka’be. Yeni yürümeye başlayan bir çocuğun heyecanı içinde attığım titrek adımlar... Bir gelinin tüm güzelliğini saklayan duvak gibi saklıyor Ka’beyi Mescid-i Haram’ın o heybetli duvarları. Kafile başkanından ilk uyarı geliyor: Sütunlar arasından kaçamak bakışlar atmayın! Başımı eğiyorum ki ilk bakışım bütün benliğimi sarsın:gözlerimden yüreğime nüfuz etsin Beytullah. Fetih yolunda, eğik bir başla atılan ürkek adımlardan sonra Cazibe ve Nur merkezine giriyorum. 24 Saat Kesintisiz Aydınlanma Merkezindeyim. Artık, zeytin gözlüyüm. Gözyaşları, titreyen eller ve verilen nimetin aşkından atış düzeni bozulan kalpler. Muazzam bir atmosfer. İmam-ı Azam’ın duasını ediyorum:Ya Rabbi! Şu anda yapmakta olduğum ve bundan sonra yapacağım duaların hayırlı olanların tümünü kabul eyle... Peşinden dua yağmuru: Allahümme zid beyteke haza teşrifen ve tazi’men ve tekrimen ve birran ve mehabeten. (Allah’ım beytinin şerefini, hürmetini, kerametini, iyiliğini ve mehabetini arttır.) Rasullulah’tan (S.A.V) bugüne yüz milyonlarca insanın ettiği bu duanın kabul edilmiş olduğunu orada bulunduğum her dakika anlıyorum.
...
İlk tavaf! Kalabalık içinde yalnızlığın en yoğun yaşandığı yer. Bir Ka’be bir de siz varsınız artık. Etrafındaki nesneleri yeni yeni öğrenmeye başlayan çocugun merakıyla bakıyorsunuz etrafa. Hacer-ül Esved, Mültezem, Makam-ı İbrahim, Hicr, Rüknü Yeman. Bir insan üç-dört dakikalık zaman içerisinde bu kadar şey öğrenebilsin! Kutlu/Kutsal tarih ile elele tavaf yapıyorsunuz: Bu gün onlara kendisini güçlü gösterene Allah rahmet etsin. Rasullullah (S.A.V.) ve Ashab-ı Kiram gözünüzde canlanıyor adeta. O günler Mekke’sinin misk kokusu geliyor burnunuza. Nebevi dua kulaklarınıza müthiş bir basınç yapıyor. Göz yaşını tutabilene aşkolsun. Büyük bir aşk ile remel yapıyorsunuz. İlk tavafı kafile ile yapmayanın belki de, kapıldığı aşkın etkisiyle, ayaklarında derman kalmayana kadar döneceğini düşünüyorum. Yarım saat bir ömrün veremediği lezetti veriyor. Mutlak aşkın yaşanadığı Kutlu merkez!

İlk tavaf bitiyor. Elhamdüllilah, artık kalbe Ka’be mührü vuruldu. Ondan uzaklaştıran her adım içinizde bir hasret tütsüsü yakacak; bitmeyecek, tükenmeyecek bir hasretin ateşini o gün yakacaksınız ve ömrünüzün sonuna kadar kalbinizde taşıyacaksınız. Bir ömür bilinçsizce attığımız milyonlarca adımın bir tanesinin bile kıymeti o gün orada anlayacaksınız. Allah’ım! Senin Rıza’na götürmeyecek bir adımı bile attırma bize, kes takatimizi!

...

Makam’ı tenha bulmanın heyacanı, Mescid-i Haram’da kılınan bir rekatın, çarpı yüzbin oluşunun verdiği heyecana karışıyor. Orada Rahmet dinmeyen bir yagmur. Herkes nasiplenmek için gelmiş: dedeler, anneler, babalar, çocuklar, bebekler; konuşan, konuşamayan, gören, göremeyen, yürüyen, yürüyemeyen. Sahip olunan hiçbir eksiklik orada bulunmaya mani değil. Hz.Allah (C.C.) herşeyi kolaylaştırıyor, ‘LEBBEYK!’ diyen misafirine. Allah ağırlıyor, kim/ne engeller sizi. Orada engel/mani yok. Rahmet sizi kuşatmış artık. İki rekatta, dünyanın merkezinde, kutlu evin gölgesinde, gerçek namaz bilinicine ulaşıyorsunuz. Allah bu bilinci bir ömür yaşatsın.