...Ve burada başlamıyor hikaye...

Bitmiyor da...
Bitmeyecek de...

Ve öğrenildi ki insanın kurgulamasıyla insanların yapması aynı sonuçları doğuruyor...

Oturduğu yerden, elinde, geçirdiği yılları ufalayarak yazanlarla; yaşadıkça yapanlar aynı sonuçları yazıyorlar tarihe...
'
"ben olsaydım ne yapardım?"diye bir cümle çalıyor beynin Tüm kapılarını...

Cevap verememenin zorluğuyla bükülüyor boynu kapıyı aralayanların...

Kimi aynını deyip kapayıveriyor..

Kimi tam tersini diyor.. kimileriyse başlıyor ütülemeye.. Şunu şöyle bunu böyle yapmak icap ederdi...

Ve "yanlış" anlamalar üzerine dayanıyor bazen nice hayatların temelleri... ve ne acıdır "yanlış" bir temel oluyor haliyle..

Ve "sahip" olduklarına sarılıyor insan sıkıca...
Ve feda edecebileceğini sandığı yada inandığı her şeyi feda ederek korumaya çalışıyor onları... Var olma zamanlarını biraz daha uzatmak adına...
"Kendi"ne hakaretmiş gibi algıladığından yada... Sindirememekten..

Kendine karşı güç gösterisine dayanamıyor insan, kendisi her fırsatta yaparken...

Ve sadakat oluyor adı sahip edinilmenin...

Kül yığınlarından gayrı elde değil belki ama yürekte kalan nadide şeylerden oluyor...

Ve zor kararlar kalıyor geriye.. Doğrulukları yada yanlışlıkları ayrıntılaşıyor üstünden zaman geçtikçe... Mecburen biraz, biraz da bencilce...

YANLIŞ KARARLAR, ÖNCEKİ YANLIŞ KARARLARIN BEDELİNİ ÖDETİYOR...

VE YAŞANANLARIN KURGULANANLARDAN "ASL"INDA TEK FARKI, ZAVALLI İNSANIN -DAHA FAZLA DAYANAMAYARAK- "OLMASINI İSTEDİĞİ SON"U KULLANMASINDA YATIYOR...

Ve bundandır ki insan için asıl önemli olan şey "son" oluyor...

Ve bundandır ki yaşananlarla (yaşanmadan) yazılanlar "son"a kadar aynı gidiyor...

Ve "son"lar "an"larda yatıyor...

Kalemin müdahale edemediği şeyde; "zaman"da yeniliyor yazarlar...

Ve yine "zaman"(dışardan bakmayı engelleyen kuşatma) yüzünden yeniliyor yaşayanlar...

Ve ölümsüzleşiyor ikisi de...
Dağlar savrulana, gök çatlayana kadar...

...Ve burada bitmeyecek de...