Hayat çok şey öğretiyor, öğrenmesini bilene... Sadece doğaya bakmak değişen mevsimleri takip etmek yetiyor. Gidip, gidip geliyorlar. Sanki aynı gibiler...

Baharla başlarız hep mevsimleri saymaya veya yazdır ilk aklımıza gelen. Yaş ilerledikçe, hüznü tanıyanlar iyi bilirler, Sonbaharı sevmeye başlarlar. Kimi özeldir kışı sever... Kışı karın rengi hariç hiç bir şeyini sevemedim. Pencereden bakan ilk bensem bir kış sabahı... İşte budur dediğim, sevdiğim duygularım...

Hayatın tezgahlarında dokunduğum ne varsa almaya kalkmadım. Talep edilene karşılığını verdim bir ömür boyumca... Her şey olduğu gibi olduğu yerde kalsa. Her bir şeyi olduğu yerde olduğu gibi sevip bırakacağım... Da... Öyle yürümüyor, öyle yürütmedik ta baştan kokuttuk yakaladığımız bu balık dünyayı... Kendimizi ölçülü, haddini bilen insanlar yerine koyamadık. Kanunları yazdık. Kuralları koyduk. Kendi ellerimizle pişirdik bu balık dünyayı...

Şimdi kokuyor mu ne?
Hayır!
Ben hala umutluyum. Neden mi?
Aşk var hala...

Eskise de eksilse de. Yıpransa da, gidişine gelişine hiç bir kuvvetin yetmediği "aşk" var hala...

Zaman, geçtikçe elini kolunu sallaya sallaya simarıkça dolaşan şey... Beni güldüren, geriye çevirdiğimde belleğimi zaman tünelinden, saçlarından elinden kolundan tutup, belinden sarılıp sarmaladığım kaldırıp anıların en değerlisidir diye müzikli kırmızı kadife kutuya(unutulmayanlar) koyduğum aşktır...

Kara gecelere ay gibi düşen...mevsimlerin hiç birine aldırmadan, gündüzün kaosuna ha`di bi sen de çeken... Kalabalıkta en zor en olmayacak zamanda yüreğime düşen aşktir...

Zaman ne zaman olursa olsun şiirlerimde yazılarımda aklımdan hiç çıkmayan... Bedelini istesem de istemesem de kendimce ödediğim yanlız bana ait olan aşkım... sahibine hem çok benzeyen hem hiç benzemeyen. Beni hem çok, hem hiç değiştirmeyen aşk.

Yaşamaya başlayalı epey oldu. En eski savaş "kadın ile Erkek" arasında olandır.. Hiç eskimeyen duygu "aşk" olmalı... Önce "söz" vardı... Duyguyu dile getirmek için...
Oysa şimdi... Ne çok zorlanırız bunce kelime içinde. Hala anlatayım derken. Her yaklaştığımızda önün için en güzel ifedeleri istediğimiz bir sırdır aşk... Oysa aşka dair hemen, hemen aynı şeyleri yazmadık mı?...

Aşk hep vardı. Hep daim olsun. Bir kere yaşamak aşk için olsun...

Gidip gelsin, mevsimler gibi... Kimi Bahara benzesin, umut dolu, açtıkça artan... Kimi Sonbaharın hüznünü öğretsin, ölsün dirilmek için. Yaz gibi sıcak çabuk geçsin bir bardak soğuk suyla bir anda serinleten. Kışın aşk daha bir uzun daha bir içine kapatan,daha bir birinin illada olmasını isteten... Çok soğuk olsa, öyle soğuk olsaki bu aşk... Sarılsak hiç bırakmasak toprağa karışıp dirilmek için sevişip dursak Bahar için yeniden... Yeniden...

İnsanlar değerli olmak için değil değersiz olmak için çabalıyorlar. Bu hep böyle. Özel olanlar ölümsüz oluyorlar. Evrensel olan bir duygu var, yüzyıllardan günümüze taşıdığımız... Aşk.

Vatan için, özgürlük için, Allah için, doğa için, bir buluş için.. Kısaca bir aşk için. Uğrunda ölmek lazım. Herşeyde aşk var.

"yolun sonu ölüm\yaşayarak varabildiğimiz."

Berlin.03.09.2004