Kabuksuz Bir Kırmızı
Gecenin korunmasız ayazında, ellerin kördüğüm olduğu vakitlerde kendisi olmadığı kadar kendisi olan biri.. Adı Kırmızı... O,armağandır belki de bir doğum günü çocuğuna,açmaya korkulacak kadar ağırdır kırmızılığında...Gözleri pembedir kalbiyse fuşya(ne kırmızı ne pembe,hem kırmızı hem pembe, biraz kırmızı biraz pembe..)

Gözleri kocamandır bazen içine yıldızlar sığar ve bazen ufacıktır,görmek görülmek istemediğinde kısar..
Gülümsemesi insanın içini ısıtıverir bir anda ve yine bir anda ısıttığını dondurabilir gözleri..

Sevmediği insanlar sevilmediklerini illa ki anlar, ve sevdiklerine acayip bi saflıkla bağlanıverir. En büyük kırıklıklarını da bu yüzden yaşar bir bakar ki en bağlandıkları gece gündüz düşündükleri hiç de onun gibi değiller. sinirlendiklerinde arkalarını dahi dönüp bakmadan bırakıp gidecek kadar bağlıdırlar (!) ona ya da günlerce uzak durup iletişimi koparabilecek kadar.. Acı çok acı kırıklıklar bunlar. beklenmeyenden geldikleri için olsa gerek. Bir bardağı ya da vazoyu istemeden kırdınız mı hiç? Peki istemeden oldu diye o bardak eski haline geldi mi? Kırılmayı hak etmeden kırılmanın acısı büyük.Ve kırmızı anladıki bir gün, insanlar onu hep kıracak.tek dostunun Tek olduğunu anladı.Ama sonra baktı.. Hz Ebubekir'e ,Hz.Harun'a baktı onlar dosttular gerçek dost! ve kendisinin neden yalnız olduğunu sordu cevapsızlığın karanlığı içinde bağıra bağıra...
En son kaybetmek isteyeceği şeydi saflığı,ona çocukluğundan kalan tek şeydi bu çünkü ya da en önemli şey...Çocukların dünyasına girebilmenin anahtarı..En sevdiği dünya bu dünyaydı zira...

Büyümemek için çok direndi kırmızı..Tırnaklarını 17'ye geçirmişti ki zaman ve acılar onu sürüye sürüye 18'e getirdi ve gene direndi kırmızı tüm gücüyle..minik bi sevgi pıtırcığı olarak kalmak istiyordu dünyada;olmadı! onu en mutlu eden çikolata da olsa en sevdiği binek salıncak da olsa olmadı! üzüldüğünde çocuklar gibi dudak da bükse ayıcıkla uyusa da olmadı! 19 oldu işte!
Ona baksanız da ilk aklınıza gelen rengi sorsalar kırmızı dersiniz illa..öyle bi kırmızı işte teni değil kendi..
Kırmızı artık çocuk gibi olamıyo pek. En azından büyüklerin içinde.

Kalk ayağa yüreğim
Bırakamazsın kendini burada
Güçlüsündür bilirim
Yıkılmamalısın birkaç belada

Nice istekler vardır
Kimi hayaller için vaz geçilen
Ve nice hayaller vardır
Kimi gerçekler için öldürülen

Kalk ayağa yüreğim
Sürünmenin değil direnmenin
Zamanıdır şimdi
Güçlenmenin dirilmenin zamanıdır

Düşeni tekmelerler unutma
Gençliğinin birçok tatlı hayatını
Öldüreceksin belki ama
Bilki bunların hepsi içindeki intikam ateşi uğruna

Gün gelir o ateş söner mi
Bilmem ya
Yaşatıldığın acılar
Bedelsiz kalmamalı asla!

Sen alamazsan başkası almalı
Ama
Akan göz yaşları yerde kalmamalı...

dedi kırmızı bir gün...
Bir intikam için uğraşmıyor bu gün ateş hala var ama intikam ateşi değil.ne ateşi mi?içinde açılan yaralar yanıyor onun ateşi.
En sevdiği şey gülümsemek ve gülümsetmek olan bir kırmızı işte..
Dokunamayacağınız kadar uzaktır belki ama hissedebileceğiniz kadar yakındır da...
Ve bundan sonra kırmızının dışdünya halini göreceksiniz (çocukların olmayan)büyüklerin dünyasındaki halini...Bir tavra,bir kişiliğe,bir kimliğe sahip;ayakları sağlam başı dik halini..
Kısaca zırhını kuşanmış,kabuklu halini...