Bazen neye nasıl tepki vereceği konusunda feraset ve basiret sahibi olmayı beceremeyen bir millet olduğumuzu düşünüyorum.
Gündemimizi meşgul etmemesi gereken konuları hayatımızın merkezine oturtup, gözlerimizi sağımız da ve solumuz da olan olaylara tamamen kapatıyoruz. Tıpkı kanayan yanlarımıza ; Filistin´e, Çeçenistan´a, Keşmir´e ve saymaya başlayınca kendi parmaklarımın yani sıra başkalarının on parmağına da ihtiyaç duyacağım, adını bile bilmediğim ama zulme maruz kaldıklarına inandığım diğer yerlere gözlerimizi kapadığımız gibi...
Acaba okula giderken kurşuna tutulan bizim çocuğumuz, öz kardeşimiz, teyze veya amca çocuklarımız olsaydı bu yazının altına nasıl bir yorum düşerdik?
Polemik yaratmaya müsait bir yazı olsaydı,eminim yorumlar ard arda sıralanır olay didik didik edilirdi.Lakin sözkonusu "yaralarımız" olunca, sanırım susmanın faziletine ve kalemimizin ahrazlığına sığınmayı tercih ediyoruz!

Şiirin nasıl yazıldığını, eksiklerini fazlalarını tartışmak şöyle dursun, başımı yazılan kelimelere dayayıp bize verdiği mesajı dinlediğimde kalbimin tam ortasına bağdaş kuran acıya bir isim koyamıyorum.

Şair demiş ya;
" Ne zaman bir çocuk ölse
gözü evlerinde
annesinin kavurduğu
helvada
kalır " diye,

Raghda´nın kalbinin de defterindeki kareli kutucuklarda,arkadaşlarıyla ders sırasında fısıltı halinde konuşurken aldığı o masum tad da kaldığına eminim.

Utanıyorum; zalimler ile aynı yeryüzünü paylaşıyor olmaktan, çocukların vurulmasına seyirci kalmaktan, her olayın piskolojik, sosyolojik, etimolojik vs... açılımlarını ele alıp ciltler dolusu kelam edebilecek kapasiteye sahip insanın sıra mazlumun yanında olmaya gelince zekasının duruyor olmasından, velhasılı kelam içimden acı geçtiği zamanlarda "ölümün tam dokuz yaşında kanla okunduğunu" duyan bir dünyalı olmaktan utanıyorum.

Duyarlılığından ve şiirinden ötürü sayın Seyfettin Ünlü beye gönülden teşekkürler.

***

İkinci Cemre

gün batar
kuşlar dönerdi
seherler
adama namaz kıldıran ihtişamını yitirdi
artık ne gün batıyor ne kuşlar dönüyor
akşam ile yatsı arası

eğer erirse
kar ilkin damlarda erirdi
sahurlar olurdu
iftarlar eskiden
orucu inanmayana tutturan
inanmasa da insan
bu iftar
bu sahur inanılası bir şeydi
cemreler düşerdi eskiden
bir yâsin bir cemre
bir cemre bir çocuk düşerdi
zemheri vardı
kırk gün
mart dokuzu
kocakarı fırtınası
cemreler düşerdi eskiden,
bir yâsin bir cemre
bir cemre bir çocuk düşerdi
'zahmeti' derdi anam
kırk gün de bu cem'an
gül açardı ardından

üçbin yılın cemresi düştü
teki benim olmayan
bir daha düşerse
/çocukken inandığım gibi/
gökten bağrıma bir kor
düşse düşse düşecek
/Bütün cemreler düştü mü çocuklar?

Murat Kapkıner

Selam ve dua ile