Köylerde akşam serinliği çıktığı vakit etrafa bir duman ve ocak kokusu yayılır… Bu ot kokusu, insana sıcak duygular taşır ocaktan. Ekmek kokusunu duyduğunuz anda ne kadar acıkmış olduğunuzu fark edersiniz.

Ben de her köye gidişimde halamın bahçedeki küçük ocağı tutuşturup, bahçeden topladığı taze biberleri kızartmasını dikkatle ve muhabbetle takip eder, eğer Allah bir toprak parçası nasip ederse ilk yapacağım icraatın ocak olmasını hayal ederdim.

Akşam üzeri baharda budanmış ve kurumuş dalları tutuşturacağım. Üzerine isli tavamı koyacağım, kızartma yapacağım. Hafta sonu böylesine meşakkatli bir yol ile yemek yaptığım için tercihim pek de şık bulunmayacak. Bunu biliyorum ama ben böyle beğeniyorum.

Toprak parçası nasip olduktan sonra üzerine bir küçük mekân yapılacağı vakit tek başına evimizi yapan işçiye bir de ocak yapmasını rica etmiştim.

Adam, benim istediğim ocağın “şömine” olduğu zehabına kapılmış olmalı ki balkon kısmının kenarına dışı büyük, içi ise sadece odun alabilen bir ocak iliştirivermişti. Estetik var ama fonksiyon yok. Odunu yakıp seyretmek için. Isınmaya da katkısı yok zira dışarıda.

Tava ve tencere ile yanına yaklaşılamayan bu nesne, üzerine eşya konulan, kayısı kurutulan bir set halini aldı. Kimseler ateş yakıp da onu seyre dalmadı.

Aradan bir müddet geçtikten sonra bir başka işçiye bana bir ocak yapıvermesini rica ettim. O, yaşça daha büyük olduğu için sanıyorum istediğim gibi bir ocağı bana yapacaktı. Ancak bu çalışmalar esnasında ne yazık ki ben orada bulunamıyordum. Sadece sipariş safhasında bulunup bırakıp geliyordum.

Aradan bir hafta geçtikten ve benim merakım doruk noktasına ulaştıktan sonra bahçeye gittim.

Önce gözlerime inanamadım. Duvarın hemen önünde devasa bir tandır beni bekliyordu. Ama ben bunda nasıl kızartma yapacağım diye çevresinde şaşkın şaşkın beklemeye başladım. İçine toprak bir tandır yerleştirilmişti. Yerden yüksekliği çok fazla olduğu için içinde yakılan odun benim bahçeden çıkan ince dallar olmamalıydı. Çünkü bunca mesafeden taa yukarıdaki tavayı ısıtması düşünülemezdi. Buna dağdan kesilmiş koca koca tomruklar gerekirdi.

Birkaç kez üstüne çıkıp kızartma yapmayı denedim ancak fiyasko ile sonuçlandı. Vur demiştik ancak öldür anlaşılmıştı.

Hele kışın üstüne bir naylon örtmeme rağmen su almış, içi yıkılmaya yüz tutmuştu. Daha önce harcına tuz karıştırıldığı için ise bahçe duvarı sanki sele maruz kalmış ve bozulmuş, bir Pamukkale manzarası arz ediyordu.

Birkaç yaz, ocak hayalim rafta, benim gözüm taze biberlerde geldi geçti.

Artık uğraşmamaya, çalışan bir kadın gibi daha entelektüel tercihler aramaya çalıştım. Çünkü bu konudaki çabamı hiçbir kadın hakları derneğine götüremezdim. Ne işverenden ne eşinden şikâyeti olmayan bir kadının ocak sorununa kim sıcak bakacaktı? Bu kadın eziliyor ahali diye kim avaz avaz bağıracaktı.

Bu sorunla kendim baş etmeye çalışacaktım. Mücadeleyi bırakmamaya karar verdim.

Bir gün bahçede demir bir iskele ve tuğlalar yardımıyla biraz da şeffaf diyebileceğimiz bir ocak yaptım. Çok iptidai bir şeydi ama eğer başarırsam on beş senelik hayalim gerçek olacaktı.

Patatesleri soydum ve dilimledim. Biberleri yıkadım, kuruttum, temizledim ve ocağın başına getirdim. Bu sefer bahçenin aynı tarafını değil de başka bir bölümünü tercih ettim. Çünkü bu yeni bir başlangıçtı, yeni bir yerde olmalıydı. Benim bu uzun süren hazırlığımı kızım dikkatle izlemişti. Benim bir başlangıç yapacağımı biliyordu.

Kibriti çakmamla beraber çamların altında kurumuş otlar zaten her yanı açık olan ocakla beraber tutuştu. Eyvah çamlar yanacak. “Göküş” diye bağırmamla birlikte kızım elinde anında suyu açılmış hortumla koştu geldi. Meğer bir itfaiyeci teyakkuzu ile annesinin marifetini izlermiş ve böyle bir sonu da sanki tahmin etmiş. Yangını söndürdü ve ben çaresiz elimde kızartma malzemeleri ile evdeki tüplü ocağın başına geçtim. “Kahrolsun tüplü ocaklar ve onun yabancı işbirlikçisi fritözler”

Gene mola dönemi başlamıştı ve artık sanki bir daha denenmeyecekmiş gibi görünüyordu.

Hiç böyle bir hevesi bir daha gündeme getirmeyi düşünmezken bizimkiler evin arka tarafına dikkatimi çekmeye çalışıyorlardı. Hüsranla neticelenmiş onca anıdan sonra oralara dönüp bakmak bile istemezken o da ne… Aynı halamınkine benzer standartlarda bir ocak karşımda duruyordu. Bana sürpriz yapmışlar hiç bahsetmemişlerdi. İnanamıyordum. Basit, kızartma yapmaya elverişli evsafta, tam istediğim gibi…

Birkaç boy tava edindim. Bu kara tavaları ocağın hemen yanındaki müştemilatta çakılmış çivilere özenle asıyordum. Kıymetli bir yemek takımının en nadide parçalarıydı onlar.
Üç dört kez başarıyla ocağımı kullandım.

Ancak dün aldığım bir habere göre bahçeye hırsız girmiş ve benim kara tavalarımı götürmüştü. En antika parçalar belki de yurt dışında milyarlarca dolara gidecekti!

Gene heves ve kursak karşıma geldi. Dünyada sıkça rastladığım ve artık şaşırmaz olduğum muhteşem ikili…

Hırsızın tercihine saygılıyım ama bir daha tava alırsam ilk işim onları sigortalatmak olacak.

Gasp edilen mutluluğum ve artık iki iyiliği bir araya getirme çabalarımın sonu gelmişti.

Bana düşen bahçeyi bahçe gibi yaşamak yerine herkes gibi “çim çiftçiliği” yapmaktı.

Eskiler şöyle derler:

Demir tava geldi kömür tükendi,
Tandır tava geldi hamur tükendi,
İşler yoluna girdi ömür tükendi.

Şayet benim durumumu görselerdi çocukların bana söylediğini söylerlerdi:

Ocak tava geldi, tava tükendi.