Daha önce de, Cemaat'in İstanbul buluşmasıyla ilgili blogun altındaki yorumlarda niyetlendiğimiz üzre, Sayın Ayşe Genç'le niyetimizi fiile dönüştürüp, bayramlaşmayı gerçekleştirme kararı aldık.

Bi bıraksalar dilimi
Bi çözsem heceleri kelimelerin zincirlerinden
Konuşabilsem
Sonra varsın doluşsunlar ağzıma
Kelimeler
Sesim çıksın da tek
Tıkasın boğazımı gürültüler

Uyumayı unutur mu hiç insan? Unutuyor işte...

Gözümü bir dem olsun kırpmadan, gece ile gündüz gündüz kavramını ayrıştırdığım bu kaçıncı gün bilmiyorum ama bildiğim tek şey uyumaya, yani şu uzayıp giden düşüncelerden biraz da olsa uzaklaşmaya çok ihtiyacım olduğu. Derdimin ne olduğunu da bilmiyorum aslında.

İrade ve nefis arasındaki o ince çizginin tam üzerinde bir şeyleri düşünüp dururken, kutsal bir eşya gibi elimden hiç düşürmediğim fincanıma katran gibi bir çay daha dolduruyorum.

Suçlu bir karmaşanın ortasındaydım sanki. Hıçkıran suskunluklar kulağımı tırmalıyor, üzerlerine kar yığılmış kuru ağaç dalları pencere önlerine sarkıyordu. O sarhoş duygularla, üzerinde ölesiye ağladığım yatak bir köşede, üzerini bir parça umut bulduğumda yerleştirmek için boş bıraktığım sehpa diğer köşedeydi. Tüm odayı sarıp sarmalayan o kasvet verici korkularım, beni hiçbir zaman terk etmediklerinden olsa gerek, odada beni sıkan, üzen birileri var gibiydi. Evet korkuyordum... Sebebini bilmeksizin yalnızca korkuyor ve üşüyordum.