Uçaktayız ve Hindistan’a doğru seyrediyoruz. Sınır dışı her seyahatte yanıma neden aldığımı bilemediğim heyecan yine bavulumda. Uzun soluklu yolculuklar, içimde, derinlerde barınan bir şeyleri harekete geçiriyor. Onların yüreğimin çeperlerine dokunduğunu hissedebiliyorum. Yolcuları süzüyorum. Nev-i şahıslarına münhasır sarıklarıyla Sihler, burnu hızmalı alnı kırmızı noktalı Hint kadınları, gözleri sürmeli küçük çocuklar, esmer tenli adamlar ve aktarma nedeniyle yolculuklarının ikinci ayağını Türkiye’den gerçekleştiren Avrupalı yolcuların hepsi gurbet olgusunu ünlüyorlar. Hepimiz yolcuyuz diye geçiriyorum içimden. Bu aşina olmadığımız yüzler ceviz kabuğu hayatlarımıza uzak olduğu kadar, dünyada oluş sergüzeştimize son derece yakınlar.

-Murat’ın günlüğünden-

‘Haydi yavrum banyoya’ diye seslendi yine annem
Sizin arife dediğiniz benim için cehennem
Yarın bayram ya, yıkanılacakmış
Böyle günlerde temiz olunmalıymış
Temiz olmak iyi ama
Ya buna ihtiyacım yoksa!

Suyun pınardan içildiği,
ekmeğin tarladan biçildiği yere gidiyorum..
Sen ne dersen de!
içimdeki huzurla gidiyorum,
yavaş ve asude..

İşte..
gördüğün gibi!

Tenlerimizin alabildiğine esmerliğinine rağmen, sarı saçları ve mavi gözleriyle bizden sonra ikinci sırayı alan gurbetteki kardeşimizin yaşadığı ülke değildir sadece Bosna. İsimleri isimlerimiz olan, sokakları sokaklarımızı andıran; yeşiliyle Karadeniz’i, mimarisiyle Bursa’yı dahi kıskandıran ikinci yavru vatandır. Ziyaret etmek maksadıyla çıktığınız yolda ayrı düştüğünüz asli vatanınıza dair yüreğinizde taşıdığınız özleme rağmen, geri dönerken kalbinizin burkulduğu kaç yer vardır bilemem. Komünist diktatöryanın ruhani bedenine attığı derin çentiklere rağmen, bardağın dolu tarafından bakmayı becerebilenler için Bosna’nın buralardan biri olacağına eminim.

Aracın tekerlekleri çukurlara batıp çıktıkça bir o yana bir bu yana sallanıyorum. Yol bozuk, yollarımız bozuk! Yaşadığımız hayatla birlikte ruhlarımız da sarsılıyor. Bedenlerimiz ve şehir sarsılıyor. Hissetmiyoruz bunu. Alışıyoruz. İçine is kokusu sirayet etmiş rutubetli bir havayı soluyoruz. Fabrikalar şehrin içinde ve ülkenin yarı aracı egzoz dumanını bu şehirde salıyor.

Parktayım.. ne varsa artık parkta! Cıvıldayan çocuklar eksikliğimi artırmaktan başka bir işe yaramadı oysa.
Ahmet, ‘vardır bunda da bir hayır.. üzme kendini’ diyor ama, beni avutmak için söylemediğinden emin olamıyorum. Beklemediğim bir yanıt almaktan korktuğum için samimi olup olmadığını soramıyorum da.

Yoldayız ve adını koyamadığımız bir heyecanı da götürüyoruz yanımızda. Bilinmeyene dair zihinlerimizde taşıdığımız naif tedirginlik, yumuşak parmaklarıyla uzandığı bedenlerimizi yolculuğumuz sıra yoklamaya devam ediyor. Bizi oraya.. o bilmediğimiz egzotik yerlere götüren uçağın hava boşluğuna düşüp her sarsılışında uykulu zihnimizde dolaşan siyah yüzler ve yoksul beldelere ait silüetler birbirine karışıveriyor. Sonra yeniden toparlanıp, bu yüzleri birbirinden ayırarak sırayla bağrımıza basıyoruz. Ben geldim.. biz geldik der gibi muhabbetle bakıyoruz yüzlerine. Göreceğimiz karşılığı merak ettiğimiz simalardaki duygusal ifadeyi okuyabilmek için başka başka yerlere, başka başka kimselere koşuyoruz sonra.

‘ nerede o eski bayramlar’

bu tür nostalji soslu meşhur dile getirmelere karşı yöneltilen ve paket halinde pusuda bekletildiğinin alametini zihin keselerinden ‘el çabukluğu marifet’ diyerek bir çırpıda çıkarılışıyla ele veren eleştirilerin; eskilerin yadına bu günü kurban ederek, ân’ı ıskalama zafiyetine meyletmiş zihniyet için olduğunu bilirim. Ancak bu eleştirilerin serdedilişi çoğu kez o denli acemice olur ki, eski bayramlara dair iç geçirmelerin tek nedenini kuru bir nostalji derekesine düşüverirler.

Ve yine dardasın işte! yüreğinde taşıdığın sahil boyundan koparak düştüğün dar sokaklardaki duraklardan biri de burası. Evet! belki hiç istemiyorsun o kasveti. O köhne mekandaki boyaları dökülmüş, eski ahşap bankın üzerinde oturmayı. Kımıldadıkça örümcek ağları teninin açık yerlerine değiyor ve ürperiyorsun. Kurtulmak için ayağa kalktığında yorgun hissediyorsun kendini. Tutunduğun direğin pasları ellerine bulaşınca bırakmak zorunda kalıyorsun. Dayanaksız ve adım atamayacak kadar da hantal. Altında ezildiğin bedenin büyüdükçe büyüyor..