‘Acele etmem gerek’ dedi belki de 20. kez… Dedikçe daha da kısıtlanıyordu sanki hareketleri... Kaseti aldı, kağıt? Biraz ilerde… Saate baktı… Hep aynı, hep aynı… Hayat tarzı bu olmuştu sanki. ‘‘ 'Acele Etmem Gerek’ artık asla kullanmamam gereken bir cümle olmalı" diye düşündü: ‘Bir şeyler olmalı, artık bazı şeyler de yolunda gitmeli, bazı şeyler hayata yetişmeli…’

Koşarak diğer odaya gitti, evet, herkes onu bekliyordu. Gözlerine bakamadı insanların, çünkü gözlerinde görmekten korktuğu şey, o an gözlerinde olabilirdi.

Size bir şey anlatacağım, Kürt asıllı bir Türk(bu normalde olmuyor biliyorum ama en azından bu hikayede olabilirse sevineceğim), bir İngiliz ve kendini Türk ‘sanan’ bir Fransızla ilgili. Diğerlerinin aksine hiç de komik olmayan ve diğerleri gibi başlaması ve bitmesi birkaç dakikadan fazla olmayan.

Kürt asıllı bir Türk, bir İngiliz ve kendini Türk sanan bir Fransız… Dile ne kadar kolay geliyor ama bu, hikayede geçen Kürt asıllı Türke, hayatı sorgulama zorunluluğu getiriyor…

Her ülkenin kendine has bir özelliği vardır, her yörenin öne çıkmış bir şeyi, meşhur sayılacak bir ürünü belki de. ‘Yurt dışında belki de dünya dışında:) Türkiye denince akla ilk gelen şeyler neler olabilir’ diye düşünürüm çoğu kez ve gecikmeden cevap veririm buna, ‘medyasıdır herhalde’ diye…

Ben niçin yazı yazamıyorum? Derdim mi yok paylaşacak insanlarla, keyfim mi yerinde ya da artık isyan edecek güç kalmadı mı bende? Evet evet kesinlikle en son şık… Galiba sesimi kestiler benim, alıştırdılar yaptıklarına, artık yadırganmayacak şeyler yapmaktan ziyade yadırgayacak insan avına çıktılar zamanında… Yani bizim zamanlarımızda…

Bizim zamanlarımızda… ne korkunç zamanlardı onlar… hala devam eden şeyleri