Müslüman "yüzünü" vahye dönendir. Güneşe/kutlu ışığa döner gibi yüzünü döner.

Kur'an'da "yüzünü çevirmek" sadece kıble tarafına fiziksel olarak değil; teslim olmak anlamında da mecazi olarak kullanılmaktadır.

Böyle olunca; yüzünü vahye "insan" dönerken; aslında bir "köylü", "kentli", "erkek", "kadın", "işçi", "zengin", "aydın", "molla" vs. olarak da dönmüş olur.

Onun içindir ki, bir köylü yüzünü İslam'a döndükten sonra; onu (vahyi) köylü anlayışı, tarzı, kültürü içinde algılar, yorumlar ve yaşar.

İlahi!...

Aynam kırıldı. Ellerim taş atmaktan yorulmadı; Sen ise bağışlamaktan... Ne kadar yücesin İlahi!...

Bir ışık son ışık kaldı göğümde. Ayetler reklam aralarında iniyor artık evimize. Biliyorum çalmaz melek kapımı (zı) ; çocuklarımı (zı) ayrı tut amel defterim (iz) de. Çünkü onlar masum biz ise kirli.

"Kıyamete andolsun...Ve çelişkiler içinde bocalayıp duran nefse andolsun..." (Kıyame 1-2 )

İnsan ömrü, günahların ve erdemlerin sınırları içinde kendini arar ve/veya bulur. Erdemlilik günahsızlık demek olmadığı gibi, günah da erdemsizlik demek değildir.

Evlilik ve aile konularında yaşanan sorunların kaynağında “cinsiyet” ve “cinsellik” arasındaki farkı bilmemek yatmaktadır. Malesef toplumumuz ve genelde müslüman dünya bu ayırımı yaparak bizi eğitmedikleri için, bizler bu ayırıma dayalı bir kültüre sahip değiliz. Cinsiyet duruşlarından haberimiz olmadan "müslüman" kimliğimiz ve dayatılan cinsel kültür arasında kişilik parçalanmaları yaşamaktayız.

Tarla ve Islık

"Dünya Ahiretin tarlasıdır"... Öyleyse İslam tarlayı/dünyayı sürmeyi Ahiret'in olmazsa olmazı sayıyor. Tarlada olmak, tarlayı sürmek, tarlayı ekmek esas ise ise eğer; doğal olarak insan zaten "ihtiyaç" ve "fıtrat" gereği dünya tarlasına "yakın"laşacaktır. Bu arada Arapça kelime olan Dünya'nın "yakınlaştırılmış" anlamına geldiğini hatırlatalım.

Herhangi bir varlığın belirli bir yükseklikten aşağıya doğru derece/rakım kaybettiğini düşünelim. Bunun için hangi kelimeyi kullanırsınız?

İnmek, düşmek, süzülmek, devrilmek, çakılmak..... hangisi?

Ahmet Hakan kardeşimi Bursa’dan öğrencilik yıllarında tanıdım. Bir insanın “değişim” noktasında o döneme ilişkin notlar haricinde yıllardır sadece okudum ve izledim. Mehmet Metiner’i “Girişim” Dergisi döneminde İstanbul’a uğradığımızdaki sohbetler haricinde yıllardır sadece okudum ve izledim. Ali Bulaç beyi bazı sohbet ortamlarında dinlemek-sohbet etmek dışında yıllarca izledim ve okudum. Üç yazar arkadaşımıza/büyüğümüze ilişkin okur-seyirci penceresinden değerlendirme dışında not düşme hakkım

Modern zamanlar tarihteki "kahraman" ve "lider" kavramlarının içini boşaltmakla kalmamış aynı zamanda onu nerede olduğu bilinmeyen bir "kayıp" haline getirmiştir. Yani toplum ve tarihin hafızası "lider"siz kalmıştır.

Modern zamanlar bir din, ideoloji, kültür adına toplumu yönetecek liderin yerine sadece resmi alanın baş siyasi aktörü olarak ve tüm özne ve taraftarlarına eşit mesafede duran bir "organizatör" hükmünde siyasal rol üstlenen aktör armağan etmiştir. Bu armağanın adı başbakandır.

İslam, evrendeki düzen ile hayatı düzenleme arasında bağ kurar. Varlıklar üzerinde düşündürerek, bu varlıkların gerçek sahibinin Allah olduğunu hatırlatır. Allah’ın sıfatları konusunda teklik inancına dayalı bir bilincin merkez olmasını sağlamaya çalışır. Yani İslamda her şeyin bütünleşmesi tevhid inancı ile inşa edilir.

“Melek gece yarısı kapımızı çaldı. Her zamanki gibi ben yöneldim kapıya. Saatin “Sıfır Üç” depremlerinden kalan bir hatıra taşıdığını bilemezdim.

Şehre son bir kez bakmamı istedi benden.

-“Aileni al yanına” dedi.

Sana yöneldim. Yani el değmemiş yıldızları senin için topladığım gün sana yöneldiğim gibi.