Dünyanın en zor eylemlerinden biri düşünmek olsa gerek. Eylemdir çünkü bir hareketliliği de içinde barındırır. Meydanlara çıkıp eylem yapan, haklarını aramak için akla hayale gelmedik işlerle meşgul olan insanlar gibi, düşünmekte ben-i ademe aynı savaşı verdirir. Bir diğer deyimiyle fikretmektir de. Şurası muhakkak ki düşünme eylemlerimizi fiiliyata geçirmekten korkan bir yapımız var. Bilmek pratiğe dökülmedikten sonra koca bir yükten başka bir değere sahip olamıyor. Pratiğe dökmek için de bildiklerimizi fikretmemiz ve yapacaklarımızı planlayıp harekete geçirmemiz gerekiyor.

Yine bir gece olmuştu kentte ve yine en zor görev verilmişti gece sakinlerine: "Hayatın anlamını sorgulamak". Gecenin içindeki aydınlığı göstermek, gündüzün ise aslında karanlıklardan muteber bir zaman dilimi olduğunu hatırlatmak. Çünkü dinlenme vaktinin gece olduğunu bilmiyordu bu şehrin insanları. Sigara küllerinden sarı ışıklar vuruyordu camlara. Düşündüklerini iddia ediyorlardı bu insanlar;sigaralarının da düşünce gücünü hızlandırdığını söylüyorlardı. Oysa ki çaresizliğin doruğunda, korkunun ise en derin kuyusunda çırpınıyorlardı. Düşünmek istemiyorlardı. Korkuyorlardı; düşününce tüm gerçeklerin ayan beyan ortaya döküleceğini biliyorlardı.