Bir kulum ben, kul bu aciz; sandı her şey çok imiş:
Ya İlahi bende senden başka bir şey yok imiş.

Kim demiştir, Adem’in tek derdi hicrandır gerek!
Ummanın yek, ırmağın yek, cümle alem yek imiş.

Bu yapılanı kınıyorum. İdeolojik söylemlerine çocukları alet edenleri kınıyorum. İstanbul'daki veya diğer şehirlerimizdeki sokak gösterilerinde en öne çocukları sürenleri kınıyorum. Bunun Filistinde taş atan bir çocukla benzerliği olduğunu zanneden zihniyeti de kınıyorum. Filistindekiler vatanını savunuyor. O gösterideki çocuklar da mı vatanını savundu?

Hürriyet(Tatil-Pazar Eki), 30 Ağustos 1998, Zeynep GÜVEN’in Hilmi YAVUZ Röportajı’ndan Alıntılar:

“Adı, ‘yumuşak’ anlamına gelen Hilmi. Soyadı ‘sert’ demek olan Yavuz. Hilmi Yavuz; şair, felsefeci, üniversite hocası.”

*Adında bile tezat var, buna dikkat edin ileride lazım olacak. Şairliğini bir nebze beğenseniz bile diğer ikisi tartışılır: Felsefeci veya üniversitede hoca oluşu, üniversite bitirdiği için değildir; zaten üniversite bitirmemiştir.

Ey Alim! Ey yüceler yücesi!

Bir soğuk kış gecesi beni ısıttın ılıklığınla, hecesine ömürler verilecek sözler işittirdin… Birdin, sonsuzdun, tektin; insanda gizlenmiş yürektin. Beni sevecektin, sevdin; beni görecektin, gördün; beni işitecektin, işittin!

Nasıl bir zamanlar “İn!” dedin indiysem şimdi “Din!” dedin dineceğim. Seni “Hakk”ıyla bileceğim; seveceğim.