Özellikle yakın tarihimizin övgü-yergi kısır döngüsünün dışına çıkılarak doğru bilgiye dayalı tesbitlerin ışığında değerlendirilmesini sağlamalıyız. Doğru bilgi ve doğru tesbitler, öncelikle hem Osmanlı, hem Cumhuriyet savunması, övgüsü ve yergisi amaç edinilmeden ulaşılması gereken bir noktadır.

Osmanlı’nın sona ermesi ve Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulması ile ilgili olarak içine sürüklenmiş bulunduğumuz

İnsanların bir arada en yoğun şekilde yaşadıkları sosyal mekan olan şehirlerin, kültür ve medeniyet tasavvurunu en fazla görünür kılan birimler olduğuna kuşku yoktur. Öyleyse, seküler ve dinî orijinli olarak ikiye ayrılan kültür ve medeniyetler tarafından kurulan şehirlerin; geçmişini değerlendirmek, sahip oldukları sorunları irdelemek, yeniden şekillenmelerini ve gelişme standartlarını belirlemek, bu iki bakış açısından biriyle olmak zorundadır. Bir arada yaşama kültürünün dinamiklerini yakalamış toplumlar, bu iki yaklaşımdan ayrı olarak, farklı bir kategoride ele alınmalıdır.

Batı ile ilişkilerin yoğunluk kazanması ile her alanda kimlik bunalımının kendini hissettirmesi, paralel bir süreç izlemiştir. Şehirler, kimlik bunalımının yoğun biçimde hissedildiği başlıca alanlardan biri olarak karşımıza çıkmaktadır.

Kimliğin oluşumunu sağlayan düşünce ve inanç sistemi, aynı zamanda şehirlerin kuruluş ve gelişmesi ile belli bir kimliğe sahip olmalarına da kaynaklık etmiştir. Böylece, bir yandan, İslam

Yüzyıla yakın bir süredir kurulmuş bulunan Cumhuriyetin, ilk yıllarından beri, ortaya çıkan sorunlar, küçük farklarla halen varlığını sürdürmektedir. Ulus-devlet öncesi Osmanlı yönetiminde varolmayan bu sorunların, yeni devletle birlikte ortaya çıkması, bu dönemin doğru anlaşılması ve sağlıklı bir tahlile tabi kılınması zorunluluğunu beraberinde getirmektedir. Geçmiş anlaşılmadan bugünü anlamanın zorluğunu ve hatta imkansızlığını tarih bize öğretmektedir. Öyleyse, baştan başlayarak Milli mücadele ve sonrası dönemin gerçeklerini irdeleyerek işe başlamalıyız.