kendine yenik düşmüş bir çağın
kıygın ve sefil
bir nehir taşması, bir soğuk zincir
belası satın alınmış bir kahramanıyım
ağaçların kış güneşinden korkarak çiçeklendiği
bir geceden geliyorum
ve her şey uyusun ben söylüyorum

//sümeyye giderken söyledi ben dinledim//

gidiyordum
ve nihayet ve ilk kez
giderken,
üzerimde son dalgasını kıyılarıma çarpan bir deniz var
birazdan kuruyacak, yok olacak bir deniz
ve içimde fitili olmayan bir mum yanmakta

yirmi nisan cuma, hiçbir tılsımı olmayan hayli sıradan bir akşam üstü. ne fırtına öncesi sessizlik ne de onulmaz bir iç gerilim. sadece radyoda nihavent makamında bir şarkı ve parmak uçlarımda bir şiir. hiçbir kaydı olmayan, ilk hecesi dahi kabzedilen bir şiir.