“(Ey Muhammed!) biz seni ancak âlemlere rahmet olarak gönderdik.” (1)

Allah insanları yaratmış, onlara doğruyu yanlıştan ayırt edebilmeleri için akıl, duyup hissedebilmeleri için kalp ve seçebilmeleri için irade vermiştir. Buna rağmen, hakkı hakikati kolayca bulsunlar, yanlış yapıp üzülmesinler diye insanların yaratıcısı olarak onlara acımış, engin rahmetiyle onlara sahip çıkmış; aralarından rehber insanlar seçmiştir: “Gerçekten biz, Rabbin tarafından bir rahmet olarak peygamberler göndeririz. Şüphesiz ki O, her şeyi işitir ve bilir.” (2)

Ne İbrahim (gibi) olabildik ne İsmail (gibi)...
Ne kurban edebildik, ne kurban olabildik...
Hep hatıralarla avunduk, hatırda kalamadık...
Belki bu sefer bayramımız olur!
(Belki bu sefer) Bayramınız (bayramımız) kutlu olsun...
Mutluluk Çağı’nda Bayram için tıklayınız:

Nasreddin Hoca bir gün eşeğine biner, pazara doğru yola çıkar. Oğlu da eşeğin yularından tutmuş çekiyor. Az ilerlerler, bir grup insanla karşılaşırlar. Hoca topluluğa selam verir. Adamlar selamı alır almaz başlarlar dedikoduya:

-İnsafsız adam! Kendisi eşeğe binmiş, küçücük çocuğu yürütüyor. Zavallı çocuk nasıl yürüsün?

Söylenenleri duyan Hoca eşekten iner, oğlunu bindirir. Kendisi çeker eşeğin yularını. Biraz ileride bir grup insan sohbet halindedirler. Yaklaşınca selam verir Hoca hürmetle. Birkaç adım atmadan onlar da başlarlar dedikoduya:

ANA-BABA

Hz Dâvûd Peygamber ve Hz Süleyman Peygamber zamanında iki anne vardı. Biri diğerinden daha büyüktü. Kucaklarında da yaşları birbirine çok yakın iki erkek çocuğu. Çocuklar annelerini tanıyamayacak yaştaydılar, çok tazeydiler.

Bir gün, ikisi de çocuklarından uzakta, dalgın halde iken, bir çığlık doldurdu gökyüzünü. "Çocuğu kurt kaptı." diyordu çığlığın sahibi. Deliye döndü anneler. Canhıraş koşup geldiler. Çocuklardan birisi gerçekten yoktu ve kurt gözlerinin önünden ufku hemen aşıvermişti. Küçük olan anne sarıldı geride kalan oğula "Yavrum!" dedi "Bu benim yavrum..."