"Yıldızlarla konuşurum
Susmuşum Meryem gibi”

Zemheriydi;
Mahrem bahçelerde büyüyen tek lalemi boynundan koparıp gitmişti…
ardından yetim bıraktığı kalbimin güvercinlerini, ağlatarak, inleterek…

“Sorgulanmamış bir hayat yaşanılmaya değmez..” Sokrates

21.yy Sokrates'i haklı çıkardı..

Said Nursi'yi henüz lise yıllarında tanımıştım. Risalenin dilini pek anlamasam da, Risaleler'in, iyi, güzel, imani, mantıklı (hakikatli) şeylerden bahsettiğini ve insanı, hayatı anlamlandıran özleri hayatın merkezine taşımaya çalıştığını fark etmiştim.

çok ağladım, hem de sarsılarak.. bunu saklamam..
gözlerim göğermişti..
sık sık bir yerlere yaslanıp içli içli ağlamıştım..
unutmam!

bazen bir karıncanın ayak sesi ödümü patlatır..
bazen hiçbir lambayı yakamam..
ağaçkurtları işgal etmiş benliğimi..
ben yine de uslanmam..

birinci sahne:

duvarda ağır ağır ilerleyen bir saat.yerde dünyanın tozuna,dumanına bulanmış bir halı..tablolar duvarda pıtılaşmış sanki..

çünkü gitmişti gitmiş olan..geçmiş zamanda olacaktı artık.ve gelecek zamanda da olmayacaktı..