Miraç gecesi Akif Babalı’yı Rahmeti Rahman’a uğurladık. Bir süredir ağır hastalıkla imtihan olunan Akif Abi, dilinde tevhid ile Rabbimize yürüdü.

Asıl maksadım bir taziye yazısı yazmak değil. Günümüz dünyasında yaşayan bir insanın, bir kimliğin, müslümanca bir hayatın izdüşümlerini anlayabilmek anlatabilmek. Akif Abimiz şahsında bir örnekliği barındırıyordu zira. Onu bir vesileyle tanıyan herkes ne demek istediğimi anlıyordur. Tanımayan insanlara da bu örneklikten birkaç şey anlatmak onu tanıyan herkesin borcudur zannımca.

Cemaat, son dönemlerde tartışmalara, küskünlüklere, öfkelere ve bu arada özgün üretimlere sahne olmaya devam ediyor. Bu aşamada bazı hususların tekrar dile getirilmesi ve doğru anlaşılabilmesi için iyi etüd edilmesi gerekiyor zannımca. Bu sitenin editöryal çalışmasına katkı sağlayanlardan biri olarak böyle bir zorunluluk hissediyorum. Bunun için bazı konuları dikkatinize sunmak isterim.

“Buyrun Nesrin hanım.”

Orta yaşlarının sonunda, yüzüne sinmiş acıyı birkaç kat fondotenle bile gizleyememiş kadın ağır hareketlerle ve yanında oturan diğer kadınlara hafiften gülümseyerek ayağa kalktı. Abartılı renklerle dolu kıyafetleri, artık geri gelmesi mümkün olmayan geçmiş zamana çocuksu bir veda gibi üzerinde duruyordu.

O sesi ilk kez ne zaman ve nerede duydum hatırlayamıyorum. Hatırlayabildiğim tek şey uzunca zamandan beri onun söylediklerine dikkat kesilmeye çalışıyorum. Yaşamanın zorlaştığı anlarda ya da hayatın bir kısrak gibi coşku ve gürültüyle ayaklarını yere vurduğunda onun sözleri yankılanıyor zihnimde.

“ Kudüs’süz ve İstanbul’suz aşk yoktur.”

Yeni yıl münasebetiyle takvimleri de yenilemek gerekiyor. Hafta sonunda ziyaret ettiğim annem bir takvim hediye etti. Hani şu her güne bir yaprak olan takvimlerden. İçinde namaz vakitleri, ayetler, hadisler, önemli günler, önemli olaylar, nasihatler ve daha bir sürü şey olan takvimlerden. Çocukluğumdan beri vazgeçemediğim alışkanlıklardan biridir takvim yapraklarını okumak. Ama konu bu değil.

Annemin verdiği takvimi İstanbul’daki bir börekçi promosyon olarak yaptırmış.
Peki takvimin asılı durduğu kartonda ne fotoğrafı var?

Dinleyin çocuklar!
Müfredata girmemiş şeyler anlatacağım size. Hazır okullar da açılıyorken bilmeniz gerektiğini düşündüğüm konular...
Milli Eğitim Bakanlığı’nın tavsiye kararı almadığı, ders kitaplarına girmeyen, öğretmenlerin anlatmadığı konular.
Öncelikle şunu bilin ki hayat dediğimiz, ders kitaplarından öğrenilebilir bir şey değildir. İyi vatandaş olmakla iyi insan olmak arasında, söylenmemiş, üstü örtülmüş bir fark vardır.

Terlikler, terlikler, terlikler ve ayakkabılar…
Renk renk, çeşit çeşit, boy boy, kadın, erkek, çocuk terlikleri, ayakkabıları…
Yüzlerce, binlerce belki, üst üste yığılmış orta yerde duruyorlar.
Başka bir şey yok fotoğrafta!

Dalgıçlar genç çocuğu usulca sahile doğru taşıdılar. Birkaç saat önce denize girdiği sahilin kumlarında şimdi cansız bir şekilde uzanmış yatıyordu. Vücudunda gözle görülür bir şişkinlik oluşmuştu.
Onaltı yaşında hevesle kendisini denizin sularına bırakmış bir genç şimdi sahildeki kumların üzerinde öylece yatıyordu.
Ne bir gülümseme ne de en küçük bir hareket…

On yaşındaki kızların hayatını, erkeklerin anlaması mümkün müdür?

Sanırım değil...

On yaşındaki bir kızın neler hissedebileceğine, nelerle ilgilenebileceğine, hayata nasıl baktığına dair bir bilgim yok.

Dışarıdan bakan gözler olarak bazı şeyler söyleyebilir miyiz?