Mahallemizin bıçkın delikanlılarının büyüdüğü ve meydanları haleflerinin doldurmaya geciktiği bir zamanda, ellerinde görüntü olsun diye kitaplar taşıyan apartman çocukları türedi içimizde. Bunlar, beslenme zincirinin en altında bulunan (mutualist) ve Kılark olarak adlandırılan bir klandılar.

Göz-gez-arpacık ve ben…

Gözleri bağlı hayata son bir bakış veya korku-öfke karışık halin yeryüzünü kırmızıya boyaması...

Yenilgilerin acıtmadığı bedenlerin mihenklerinde taşıdıkları som altınların bozdurulma vakti. Son bir defa daha toprak kokusunun genizde hissedilmesi ve son sabah güneşin şualarıyla hayata uyandırdığı.

Senin gözbebeklerinde güneş hiç doğdu mu?

Çözüldü düğümleri boğazımın ve ben avaz avaz aşık oluyorum... Sabahı doğurana kadar kaldırımlarını saymak şehrinin ya da bir bankta sabahlamak ne adına olduğunu bilmeden, ikisini de taşısam titreyen elerimde gene de çapa atamaz mıyım sahiline? Bilirim yağmur olup ıslatsam kanatlarını, uçamaz kalırsın diyarlarımda. Bilirim kristallerine değerse güneş ışığı mozaiğinde eririm ve bilirim dinerse martı sesleri gülüşlerimizden mutluluk yakalayamadığımız son banliyö olur.

Köy kızlarının öğretmenlerine bir çırpıda aşık olduğu, duvarları yamalı, pencereleri kırık, köy okullarının sopsoğuk sınıflarında, titrek bedenlerine sevgi karışmış çocukların soru sorma ürkekliğindeyim. Kırık pencerelerin içinden geçen rüzgar, içimin örtüsünü kaldırıp derin yaralarımı gün yüzüne çıkarsa da, küçücük gözlerin masum bakışlarından utanmıyorum.

Korkuların kol gezdiği caddelerde, sokak lambaların ışığıyla yazılmış cümleler…

Toplanın ey bulutlar!

Siz yarınlara adanmış yağmur damlalarınızla ıslarken gecelerimi, ben de düşlerimi üfleyeyim çocuk kalplerine. Bitmesin gece, dinmesin yağmur ve solmasın düşlerimiz derim, ama rüzgar törpülemez ruhumun kelepçelerini ve