İngiliz yazar George Orwell, 1984 isimli romanında insanların yönetilmeye olan ihtiyaçlarından ve bunun yöneticiler tarafından kullanılmasından bahseder. Sürekli devam eden bir savaş ve ülkedeki huzuru tehdit eden düşmanlar vardır. İnsanlar, parti üyeleri ve diğerleri olarak iki kısma ayrılırlar. Parti üyeleri ayrıcalıklıdır. Onlar için özel yaşam alanları vardır ve bu bölgelerin dışına çıkmaları hoş karşılanmaz. Aslında hepimizin bildiği fakat artık bağışıklık kazandığımız için önemsemediğimiz bir gerçeği ayan beyan ortaya koyar;

Pek çok kez gördüğüm, önünden geçtiğim, kimi zaman da uğrayıp bir şeyler aldığım ciltevine bir kez daha gittim bugün. Cebimde fazla para dahi yoktu. Sabah evden çıkarken hesap yapıyordum oysa ve hesaplarımın arasında kitap almak yoktu. Şu kadarını hafta içi işe gitmek için ayırırım, şu kadarına da yemek yerim diyeydi hesaplarım. Ama kitap bütün hesaplarımı bozuyor işte.

Yeni yeni uyanmakta şehir. Taksim Meydanında önceki gecenin pisliğini temizlemek için uğraşan isimsiz, olup olmadığı belli olmayan bir maaşla evini geçindirmeye ve çocuklarına iyi bir gelecek hazırlamaya çalışan, çocuklarının içinde bulunduğu durumu düşünüp de sabahı sabah eden insanlar. Gecenin dördünde evden çıkıp bizi işyerlerimize taşımak için çalışan otobüs şöförleri kendilerinden beklenmeyecek bir enerji ile işlerinin başındalar sanki. Ben yeni kalkmış işime gitmek için durağa ilerlerken acaba onlar kaçıncı seferlerini yapıyorlar diye düşünüyorum mütemadiyen.