Ölüm bize ne uzak, bize ne yakın ölüm,
Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm.

Uzun süredir tedavisi süren Bayazıt evinde vefat etti. Erdem Bayazıt'ın cenazesi 7 Temmuz Pazartesi günü İkindi namazına müteakip Eyüp Sultan Camii’nden kaldırılacak. Allah rahmet eylesin, mekanı cennet olsun inşaallah.

Türkiye’nin hakiki manada entelektüellere ihtiyacı var, hemfikir olduğumuz bir husus bu. Sığındığı çatıların silahşörlüğünü yapmayacak, doğruyu nerede, nasıl bulursa bulsun dile getirecek ve gerçek manada ülkesini ve ülke insanını ve dahi bütün insanlığı sevecek entelektüeller…

- Faruk Yücel’e -

Ah benim esmer yanım
Kara derim, inadım, sıkılmış yumruğum…
Ah benim bir yarım.

Efendim lafa direkt girmekte faide var.

Biz elimize attığımız bir şeyin devamını getiremeyecek miyiz? Her şeyi yarım yamalak, her şeyi bölük pörçük mü bırakacağız? Nedir bu sebatsızlık, sonuçsuz bırakma eğilimi?

Bol hurufatlı ve yüksek perdeden terennüm edilen 1990'lı yıllar, kendine has özellikleriyle limandan ayrıldı, gitti. Her gelenin yenilik (acaiblik ya da) getirmesi âdetten sayılır. Yeniye göre eski kötüdür. Kötülüğün ilmî ve fikrî çalışmalarla aşağılanması, eski liderlerin hâin ilân edilmesi alışıla gelen, sıradan hadiselerden sayılır. Yalnız bu 90'lı yıllar, yaşandığı sırada hilkat garibeleri ile çöreklendi toplumumuz üzerine. Eski birazcık unutuldu.

1.

sözlerim var
ey insanlar dinleyin
kırkambar muradı katsın heybenize dinleyin...

ben, yaşamın haddini bilmediğim zamanlara değin
bazen genç çokça yaşlı zamanlara değin
kirli çatılardan akan suları
sömürdüğünü gördüm asfaltların
balkonlarda çamaşırlar ıslanır
insanlar ıslanırdı florasanlar altında
bir yağmur damlası nasıl kucaklardı gül ağacını

Eşcar-ı bağ hırka-ı tecride girdiler
Bad-ı hazan çemende elaldı çınardan

Sistem ne kadar müşkülât çıkarsa da karşımıza, asrın insanları olarak "Mevsimlerin Farkına Varmak" geleneğini sürdürüyoruz. Sabahın ilk saatlerinde uykulu gözlerle işlerine koşturan insanlar; sürmanşet gazete haberleri, özelleştirmeler, savaş, ihanet neler varsa beynimizi işgal eden gündelikler; hâlâ bir avuç toprak bulup fışkıran salkım söğütlerin, kavakların, çimenlerin yüzlerinden yayılan hüznü okumamızı engelleyemiyor.

Hele nasıl soğuktu bir bilsen! Azıcık dışarıda kaldın mı ellerin ayakların uyuşmaya başlıyordu. Yolumuz, on günden beri kâh açılıyor kâh kapanıyordu. Bir bakıyordun kar yağmış, kapatmış; bir bakıyordun rüzgar, kıyıdaki köşedeki karları tipileyerek getirip yolun orta yerine serpmiş gene kapanmış. Bıldır da aynı vakitler böyle soğuk, böyle kış olmuştu. Eee, boşuna dememişler adına, sanına karakış diye, zemheri diye. Biz toprağın adamıyız oğul. Kar, rahmet demektir bizim için. Yağmadı mı kaygı basar. Toprakta ekin var, kar üzerini bir yorgan gibi örtecek ki büyüsün, kendini bulsun. Ekin olmazsa ne ideriz, bu karın, bu kadar horanta nasıl doyar, hele bir düşünsene!

İslami kesim bir zamanlar "Zaman"la yatıp "Zaman"la kalkardı. Ardından herkesce malum olanlar oldu ve Zaman el değiştirdi. İlk Zaman'a vurgu için daima "Eski Zaman" tamlamasi tercih edildi okur yazarlar arasında... Yeni Şafak çıktı seneler sonra. İşte "Eski Zaman" vücuda geliyor, tekrar bizi tam ifade edecek gazete dedik. Bizim mahallenin adamları doluydu gazete.

Bir kelebek resmi yaptım.

Kocaman kanatları ile yaptığım resim kanatlanıp uçtu, gitti. Peşinden ümitlerim, hayallerim gitti. Bir yaprak düştü bahçenin ortasındaki çetin cevizden. Kocaman sarı ve hatta biraz kuruca bir yaprak. Baktım rüzgar yoktu. Muhakkak kelebek düşürdü o yaprağı. Üzüldüm. Mevsim bitiyordu demek. üzülmekle kalmadım, canım da sıkıldı. Zaten yaşadıklarımızın bombardımanı altında eziliyordum.