Dün ilk iftar öncesi Deniz Feneri Derneği'yle birlikte İstanbul'daki yoksulları dolaştık.
Deniz Feneri, çadıra gelemeyen ve evinde bir kap sıcak yemek yapacak imkânı dahi olmayan yoksul, kimsesiz, yaşlı ve hastalara sıcak yemek götürüyor.
Yemekler iftardan en az 45 dakika önce ulaştırılıyor ihtiyaç sahiplerine.
Eczacı bir bayan gönüllü ile birlikte Esenler'de iki eve gittik.
Birinde 75 yaşlarında iki çift yaşıyordu.

Bodrum kat...
Hayriye Teyze'nin gözleri iyi görmüyor, kulakları ağır işitiyor.

Kudüs'ün gözlerini gördüm, yaşlı
Saçları vardı, zeytin yaprağı gibi
Sonra o beyaz taşlar, ak sakalıydı Kudüs'ün...
Her sokağında bir damla gözyaşı, bir sızlayan yürek
Patlamaya hazır bir öfke ve şehitlerin ruhu vardı
Kudüs’te bin can vardı.
Kan vardı!

Tel Aviv’deki Ben Gurion Havalimanı’na iner inmez hiç vakit geçirmeden Kudüs’e gitmek, o kutsal topraklara ayak basmak arzusu vardı içimde…

İstanbul’da gördüğünüz ilk andan itibaren size yalnızlığı, sadece yalnızlığı hatırlatan şey neydi hatırlıyor musunuz? Vapurda giderken size yarenlik eden o martı, bir kez gidip bir daha gitmediğiniz o semt, bir ağaç ya da o uzak tren istasyonu mu? Ya da kaybolduğunuz siyah beyaz bir sokakta camları kırık bir pencereden sızıp gelen bir keman sesi mi mesela? Ne?

Onunla karşılaşıncaya kadar bana yalnızlığı hatırlatan o kadar çok şey vardı ki…

Cenevre'de, Léman Gölü'nün kıyısında gezerken bir arkadaşım dedi ki, "Biliyor musun, Sophia Loren de burada yaşıyor!" Bense gölde yüzen kuğulara dalmış, gitmiştim. Nedense kendimi o kuğulara değil de, hemen yanlarında gezen küçük bir ördeğe daha yakın hissettim o anda. Küçük, küçücük bir ördek... O da benim gibi mutluluğa, mutsuzluğa hep aynı heyecan ve aynı korkuyla, paytak paytak yürümüyor muydu?

Uçak, Akdeniz'in sonsuz maviliğini geride bırakıp önce yemyeşil bir ovaya oradan da çöle doğru süzülüyor. Binlerce metre yükseklikte birkaç dakika içerisinde maviden yeşile, yeşilden açık kahverengiye heyecanlı, soluk soluğa geçişler yapıyoruz. Kahire hemen dibimizde... Fakat uçak şehrin dışına doğru açılıyor. Nil'in çevresini sarmalayan yeşil kuşağı geride bırakıp çöle doğru ilerliyoruz.

Eski Kahire'den yeni Kahire'ye geçmek zaman tünelinden geçmek gibi birşeydir. Rufaiye Camii'nden Tahrir Meydanı'na çıkıyoruz. Bu kez bindiğimiz takside bir Arap melodisi var. Belli ki o da aşkı anlatıyor ya da kavuşamamayı...! Öyle içten, öyle sade ve öyle yakıcı ki!

Tarih boyunca Firavun'la anılsa da Hazreti Ömer'den bu yana İslam dünyasının önemli merkezlerinden biri olan Mısır'a gitmek nihayet bize de nasip oldu. Giden herkese Kahire'de üç ayrı gezi programı sunuluyor. Biri İslamic Kahire, diğer Nil, bir diğeri de Pramitler ve Eski Mısır Medeniyeti... Mısır sadece Kahire'den ibaret değil elbette.