Gözümü kapayarak İspanyolca şarkılar dinliyorum otobüste. Ağlamamak için kendimi zor tutuyormuş yahut içerde büyük bir yaram varmış da çok acıyormuş gibi kaşlarımı çatıyorum. Ben, tıpkı benim gibi birini görseydim ne hikayeler uydururdum kimbilir. Her an ölecek diye kadın ( kadın dediğim benim yerime koyduğum şahıs, neden erkek değil sahi, ıstırap çeken bir erkeği hayal etmesi çok zor da ondan sanırım) cep telefonumu alırdım, ellerim de 1 ve 2 tuşlarında olurdu. Her şartta, her yerde sadece 112 aranabilir, içinde sim kart olmayan telefonlardan bile, o kadar ulaşılır bir şeydir ambulans. Oysa otobüsteki kadın ölmek üzeredir.

2007 İlkbahar/ Yaz Gidiş Modası'nı Protesto

{Eski havası kalmadı, ah nerede o yazarlar, yorumlar, seviyeli tartışmalar diyerek emekli öğretmen lokali muhabbetlerine dalmadım değil, ben de şikayet ettim. Fakat bir kenarda mızıldanmakla olmuyormuş, el koyma zamanı geldi duruma.}

Gitmiyorum!
Toplamıyorum valizimi; burası benim evim çünkü. Bu listede çevrimiçi üyelerin arasına karıştığımdan beri evim, titrek bir elle ilk yorumum için yirmi-otuz kere önizleme düğmesine bastığımdan beri evim, şimdi kardeşim dediğim üyenin birinden ilk mailimi aldığımdan beri evim.

Bir kelime bir batında kaç anlam doğurur? Ya da şöyle sormalıyım: Kelimelerin hammaddesi nedir? Hamur gibi yumuşak bir malzemeden mi meydana gelir, yoksa insanın kalemine hükmetme derecesine göre mi anlamlar azalıp, çoğalıp, şekil değiştirir?

Parliament mavisi fona atılmış kavisli çentik; Hilâl, arabamızı takip ediyor. Romantik bir uğurlama bekliyorum İstanbul'dan. Havaalanına, hacıları yolcu etmeye gidiyoruz çünkü.

Heyecandan uyuyamamış, hep bir şeyler unuttuğunu sanan ve valizleri kontrol eden telaşlı insanların arasında olmak beni de yolculuk havasına sokuyor. Oysaki yanıma çanta bile almamışım. Bu filmi daha evvel seyrettiğimden, tedbirliyim.

"Biz" ve "Siz"
Kimdir "biz"? Ben kimlere "biz" derim? "Siz" kimsiniz peki? Kimlere "siz" derim? "Biz" ve "Siz" ile başlayan cümlelerin "bölmek" amaçlı söylenmediğini kim iddia edebilir ki?

Bu cümleleri yazdıktan sonra kalemimi bıraktım. Akıl dediğim köhne binanın geniş koridorları, teneffüs zilinin hareket davetine icabet eden bir kalabalıkla doluverdi. Bu karmaşanın içerisinden, sık sık kendisine danıştığım "insan uzmanı" profesörü bulmam gerekiyordu. Sadece bu

Göğe dayalı bir iskelede geri sayımı bekleyen uzay mekiği şeklinde tasarlanmış Modern Cami'nin avlusundayım. Cemaatin erkek kanadı camiye girme şerefine nail oluyorlar. İçinin nasıl olduğu hakkında bir bilgim yok, zira bu caminin bayanlar kısmı bodrum katında. Hanımlar, mukaddes varlıklar toprağa yakın bir yerdeler. Uhrevi bir hava arıyorum, derin derin nefes alıyorum, yok, burası bodrum...

Büyük bir salona giriyorum. Erkekler kısmıyla yani gerçek camiyle tek bağlantısı hoparlörler; neyse ki hocanın sesini duyabiliyoruz.

Yere bakarak yürüyorum. İnsanlara, direklere ve sokak köpeklerine çarpmamak için önüme şişman birini alıyorum. O yolu açıyor, ben geçiyorum. Beni evimden iskeleye kadar taşıyan minibüsün şoförü, indiğim yerde su satan çocuk, insanları sıraya sokan çığırtkan, caddenin karşısındaki pastanenin camlarını silen garson... -bunların hepsi erkek ve ben bu ayrıntıyı onların ayakkabılarına bakınca fark ediyorum-. Şoförün ayakkabısını nasıl mı görüyorum? Benim için o bir ayakkabıdan ibaret, o ve tüm erkekler: Kimselerin yüzünü görmüyorum.

Ahmet Fethi Paşa'nın Üsküdar'ın en güzel yerine konuşlanmış korusundayız. Onun da benimle beraber burada dolaştığını düşünüyorum ve ürpermeden, korkmadan bu hayaletin rehberliğinde dik yollarda yürüyorum. Bir müddet beraberce denizi seyrediyoruz. Hayret ediyorum bu manzaraya, Padişah mısın be mübarek, İstanbul'un sahibi misin, bu ne manzaradır, diyorum kendi kendime. Paşa duymuyor.