Bu açılardan ilkinde Marmara İlahiyât'ın camisindeyiz. Ezanlar okundu. Ben de gittim polise sordum, "hangi durumlarda içeri alıyorsunuz?" diye. Kuvvetli bir "selamun aleyküm" de demiştim öncesinde. Polis amirine yönlendirdi ve gereken bilgiyi alıp Cuma namazı sonrası planlanan eylem için içeri girdim.

Neredeyse ikindi yaklaşacaktı. Gördüğüm, pankartlar, şiirler, ellerinde dijital kameralı başörtülü eylemciler.-Pek azı namaz için harekete geçmişti- O zaman kendi kendime "bu bir başörtüsü festivali" demiştim. Yasak devam etsin ve bu şenlik devam etsin.

Bu festivalleşen durumlardan birisi de bayram namazıdır. Bayram namazlarını bağımsız kılmaya çalışmak sonuç vermiyor. Bazen camide buna katlanıyorum. Cuma namazları için de geldiğime pişman olduğum çokça namaz var.

Festivâl anlayışı bazen öne geçiyor. Yıllardan beri ben de hep evde kılarım teravihleri, bazen de derhâhlarda kılarım, bazen de kardeşlerle cemaat oluruz. Dün ben de camiye gittim ve kadınların gürültüsünden gınâ geldim.

"Gör ki raksederek ağlamak da varmış hesapta"

Öncelikle herkese bereketli bir ramazan diliyorum ve dualara cemaat sakini olarak eklenmek istiyorum....
Yazıda bahsedilen mevzu fazlasıyla su götürür, ramazanda polemiğe giremeyecek kadar dinginim :)
Lakin üslubu ve yazının tamamını takdir etmek için sabırsızlanıyorum... Aysun bu kadar mı güzel anlatılır? Gittiğimiz heryeri çiçek bahçesine çevirmede ne kadar mahiriz değil mi?..
Süperiz ya:)

"...Böylece yarın (ahiret'te) şöyle demeye yüzü olsun:

Zamanın eziyetleri içinde tutuldum kaldım
Ancak seni hatırlamaktan gafil kalmadım

Bundan sonra Peygamberimiz (sallallahu aleyhi vesellem) bu ayın bazı hususiyelerini ve adaplarını açıklamıştır. Birincisi bu ay sabır ayıdır. Yani oruçtan veya başka şeyden dolayı sıkıntı gelirse, onlara cânı gönülden katlanmalı, çoğu kimselerin sıcak mevsimlere rastlayan Ramazan ayında alışkanlık hâline getirdikleri gibi kavga gürültü çıkarmamalıdır. Elde olmayan bir sebepten dolayı sahur yemeği yememişse, orucun matemi daha sabahtan başlamaktadır. Aynı şekilde teravihte bazı güçlükler hissedilirse buna büyük bir memnuniyetle katlanılmalıdır. Bunları musibet ve âfet bilmemelidir. Çünkü böyle düşünmek çok büyük bir mahrumiyettir. Bizler bazı basit dünya işlerimiz uğrunda yemeyi, içmeyi, rahatı ve dinlenmeyi kısaca hepsini terkediyoruz. Acaba Allah'ın rızasını elde etmenin karşılığında bunların ne değeri olabilir ki?
Daha sonra (hadiste) bu ayın acıları paylaşma ayı olduğu bildirilmiştir."

(Muhammed Zekeriya Kandehlevi, Fezâil-i A'mâl, Gülistan Neşriyat, syf: 568)

Aysun Yollardagezer'in de bu yazıyı "acısını paylaşmak" için yazdığını düşünüyorum. Ama, öfkenin belirmesiyle şeytanın da hemen hücum oklarını kişiye yönelttiğini, ve öfkeyle nefsin isyanı arasında ince bir çizgi olduğunu hatırlatmak istedim.
Şahsımızın çektiği bir sıkıntı ya da başkalarının verdiği rahatsızlık nedeniyle oluşan tepkimizi dışarıya nefis muhasebesi ile sunmamız gerektiğine inanırız müslüman olarak.

Mekana kızmak; ya da bu muydu bize verilen demek yerine, bize bir şey verilmiş, ama daha iyisi olmalı, o hâlde bu dönüşüme matuf 'işe yarar şeyler' yapmalıyım bundan sonra, mülahazasıyla yaşarız inşaAllah..
Çektiğimiz çileleri ve bunlara tepkimizi, Asr-ı Saadet'te ibadetler uğruna çekilen çileler ve verilen tepkilerle mukayese eder de, Allah'ın izniyle, Üstad Sezai Karakoç'un dediği gibi "insanı, yeniden varolma, yeniden yapılanma, yoğrulma yolunda bir ay süren bir çileye tabi tutan" oruçla manevi terakkiler yaşarız..

İnşaAllah, sıkıntılar yüzünden cemaati terkedip kendi köşemize çekilmez de, o topluluktaki hiç tahmin etmediğimiz birinin yüzü suyu hürmetine bağışlanabileceğimizi düşünür ya da bizim sayemizde belki birilerinin güzel şeyleri örnek alacağını umut ederiz de Allah da bunun karşılığın verir.

Yine Üstad'dan:
"Dayan, dayan ki; seller seni sürükleyip öbür kutlu zerrelerden uzağa düşürmesin."

Yazara samimi yazıları sebebiyle teşekkür ediyorum..

Hz. Peygamber döneminde erkekler gibi kadınlar da beş vakit namazı cemaatle kılmak üzere mescide gidiyordu. Allah'ın Rasülü ashabına namaza çıkmak isteyen kadınlara engel olunmamasını bildirmiştir. (bk. Müslim, Salal, 135, 138, 140; Ebü Davud, Salat, 52; ibn Mace, Mukaddime, 2; A.b. Hanbel, l, 40, II, 43, 90, 140.) Ancak bununla birlikte; "kadınların en hayırlısı, mescidi, evlerinin içi olandır." (A.b. Hanbel, VI, 297, 301.) buyurarak, kadınların ibadetlerini evlerinde yapmalarının daha faziletli olduğuna işaret etmiştir.

Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: "Kadının namazını evinde kılması dışarıda kılmasından daha faziletlidir. İç odasında kılması da evin diğer kısımlarında kılmasından daha faziletlidir." (Ebü Davud, Salat, 53,199.)

Camilerde taraflara karşılıklı menfaat sağlayan alım, satım, kira vb. akidler veya gelir getirici diğer işler yapılmasının hükmü mezheplere göre mekruh veya haram sayılmış, hibe akdi ise caiz görülmüştür. Camide dilenmenin veya dilenen kimseye bir şey vermenin mekruh veya haram olduğunu söyleyen alimler vardır. Ancak ihtiyaç sahiplerine kendileri istemeden sadaka vermek caizdir. Cami içinde, orada bulunanları rahatsız etmeyecek şekilde konuşmanın bir sakıncası yoktur. Bununla birlikte sırf sohbet etmek maksadıyla camiye gitmek, yüksek sesle konuşmak, hatta başkalarını rahatsız edecek şekilde yüksek sesle zikir yapmak tasvip edilmemiştir. Camiyi kirletmemek şartıyla orada uyumakta ve bir şeyler yemekte mahzur görmeyen fakihler bulunmakla birlikte Hanefî ve Maliki alimleri i'tikaf, yolculuk veya misafirlik gibi özel durumlar dışında bunu mekruh saymıştır.

Es-Selam

Öncelikle bu gözlemi için Aysun Yollardagezer'e teşekkürlerimi sunuyorum. Hoş bir üslupla kaleme alınmış, en önemlisi yazının doğrudan doğruya gerçek hayattan gelen bir yansıma olması.

Evet, bu bizim gerçeğimiz. Görmezden gelinecek bir durum değil, öyle ya, nereye saklayabiliriz gerçeğimizi. Eninde sonunda yaşadığımız, şahit olduğumuz bir şeyse bizi bulacaktır. Şimdi düşünebiliriz, neden böyle?

Erkeklerin ve kadınların cami içerisindeki halleri çoğumuzun tanıdık olduğu şeylerdir bana kalırsa. Bu yazıyı okuyanların anlatılan olaylara uzak olmadığını düşünerek yazıyorum bunları. Erkeklerin ve kadınların bir araya gelişlerinde ortaya çıkan durumlar elbette farklıdır. Bunun sosyolojik analizi de yapılabilir, ancak bu beni aşan bir konu. Yalnızca şunu söyleyebilirim ki, kadınların sahiplenişlikleri veya herhangi bir şeye sahip çıkma yoğunlukları erkeklere nazaran daha fazladır. Bu da beraberinde ilginç durumlara sebebiyet verebiliyor. Kadınlar birbirlerini daha çok etkileyebiliyorlar erkeklere göre. Bu esasında sahiplenme isteğinin bir tezahürü olarak ortaya çıkıyor. Bununsa nefsle ilgili olduğunu düşünüyorum.

Kurduğum cümlelerin amacı erkek ve kadını ayırmak suretiyle karşı karşıya getirmek ve birbirine düşürmek değil, ancak durumun anlaşılması için bu şekilde bir açıklama yapmamız gerekiyor. Sonuçta erkek veya kadın, bir noktada kul, aynı emirler ve nehiylere tabi insanlar. Ancak yaratılış hususiyetlerini de göz önüne alarak düşünmemiz, konuşmamız, yazmamız yerinde olur kanaatindeyim.

Selam ve muhabbetlerimle...

... Mutluluk anlamaktır, anlam aktır...