Bu aralar temaşa mekanlarına çıkmaktan korkuyorum. Kitap okurken ve odama kilitlemişken kendimi; düşündüğüm ve hesap sorduğum gerçeklerin dışında farklı bir renkle hayat cümbüşünü yaşıyor. Gazetelerin ve kitapların söylediklerinin dışında farklı adımlar var dışarıda.

Şehirde insanların kendilerini sergilediği mekanlarına bakınca hayatın enerjisinden yavaş yavaş geçtiğimi düşünürken; yalnızlığımda genç olduğumu, istemeye hakkım olabileceğini düşündüren istemlerle bir gel git karmaşasının içine itiliyorum. Yaşlandığımı düşünüyorum ve buna canım sıkılıyor. Yaşlanmak hayatın enerjisinin dışında kalmak bence. Artık sahip olamayacağın güzelliklerle ilgili... Yaşın kaç diye sormayın bana. Bu soru yaşayanlara sorulur çünkü...

Birde politik olmak zorunda kaldığım yada öyle yutturmaya çalıştığım sanal taraf. Aslında kim olduğum bir türlü bitmiyor. Bunları yazarken sadece kendimi anlatıyor falan değilim, realite bu. Yaşam moda ise ve bir şekilde bu çılgınlığı hepimiz yaşıyorsak; yaşa uygun serzenişlere ve kimim sorularına kim kendini kaptırmaz ki?

Gözlerimi alamadığım şeyler oluyor hayatta. Kitapların dediği modern insan yalnız safsatasını inanın kimsenin yüzünde görmüyorum. Duygular kıpır kıpır olurken yalnızlık denen şey hayata karşı kıskançlık sadece.

Nesil mi değişti yoksa ben mi değişik görüyorum bilmiyorum; sokaklar, çarşılar ithal mallarla dolu. Ama ne mallar...Allah'ım aklıma sahip ol diyerek dualar ediyorum... Tanrım neden bu kadar albenili yaratıyorsun hayranlığında iç konuşmalar yapıyorum. Kızıl ve mavi saçlı kızları görünce köyümüz/köylülüğüm geliyor aklıma. Hangi dünyanın insanı bunlar derken felsefi krizler oluşuyor zihnimde. Babam “dünya ya erken gelmişiz” derdi zamanında; aynı sözleri ben söylüyorum şimdilerde.

Çılgınlığın içinde gençler mi var sadece hayır; her yaş genç tabii ki. Kadınlardaki gençlik saplantısı erkeklere de geçince türünden iğrenecek hale geliyorsun. Hiçbir makyaj tutmayan suratlar, akmış rimeller, sarkık göbekler, olan saçlarını boyatan erkekler....Birde Slav değilse bu ırk (!). Slav deyince aklıma geldi, bu yaz Antalya’ya gideceğiz mütedeyyin arkadaşlarla. Antalya’nın tarihi ve turistik yerlerini görmek için. Sizlerde gitseniz aynı şeyler için gidersiniz değil mi?

Bu zamanda hayatın temel güdüsü cinsellik. Bütün TV kanalları, gazeteler ve bilboardlar bir şekilde bunu konu edinmeden gerçekle insanı yüzleştiremiyor. Erkekler ve Kadınlar arasındaki insanlık hali bu güdüyle unutulmuş durumda. Beden dili cinsel temalarla birbirine sesleniyor. Tabi ki bu iddia sizlere uçuk gelecek. Şunu da söyleyeyim ki güzel kadın olunca din iman dinlemeyen o kadar çok dindar gördüm ki. Allah’ın karşısın da namazda kaşımadık bir yerini bırakmayanlar söz konusu kadın olunca zerre kadar kusur yapmıyorlar ve kırk yıllık dostlarını bile satıyorlar. Yeter ki kadeh belli hatunları Allah karşılarına çıkarmasın...

Müslüman çevrenin içinde kadınlarla tokalaşmayan, egzama var diyerek uzatılan elleri geri çeviren radikaller vardı bir zamanlar. Onlarda kalmadı şimdilerde...Ne adına? Hayatın güzelliği adına tabi ki. Şık bayanlara eğilip bükülme adına. Modern olanı İslamlaştırma adına...Kabahat kimin? Aslında demokrasilerde kabahatli yok. Kırıcı olma, şiddet kullanma ne yaparsan yap; buna da demokratik duruş diyorlar! Allah’tan gözlerimizi çoktan çevirdiler farkında değiliz...

Ama sokaklarda beni kıran, ruhuma şiddet uygulayan şeytanlardan davacıyım mahşerde; Allah’ın huzurunda. Neden utanmıyorlar bu şeytanlar, ne kadar ıstırap olduklarının neden farkında değiller. Marcel Proust Kayıp Zamanın İzinde ‘erkekler için giyinen kadınların, erkekler için soyunan yosmalardan’ farkı yok demişti, biraz olsun doğru değil mi sizce de bu söz?

Tatil sezonu başlıyor, televizyonlar da Rus kızlarının bar showlarını izlemeye başladık bile. Bu görüntülerin memleketimin insanının erkekli kadınlı yüreğini yaktığını neden bilmez efendiler. O görüntüleri gören hangi Türk erkeği bir kadınla yetinir. Hangi kadın tek başına bir erkeğe yeteceğini düşünebilir.

İnsanı kavgacı yapan, dünyaya hırçınlaştıran istekleri. Ama bu isteklerimizde kendiliğinden ortaya çıkmıyor tabi ki. İnsan gördüğüne gönül koyan bir varlık. Çocuk gibi kimde ne görsek isteyen tarafımız da hiç büyümüyor. İsteklerimiz gerçekleşmediği zamanda ağlıyoruz, kızıyoruz... Sahip olduklarımız da belli bir zaman sonra oyuncağımız olmaktan çıkıyor.

Ahlaki yozluk içimizde değil bizleri durmadan kışkırtmaktan zevk alan birilerinin elinde. Ruhumuzla oynuyorlar. Sonra meyhaneler, tımarhaneler, hapishaneler manyaklaştırılmış insanlarla dolup taşıyor.