- Bakın şimdi bunu da hurafelerle açıklarlar!
- Şans işte! Başka ne denir!
- Futbolun ilahları böyle istedi!
- Çalışmanın sonucu bu, istemenin azmi! İnsan isterse yapar!
__________________

İsimlerin insanlar üstündeki etkisine inanır mısınız bilmem ama ben inananlar tarafındayım. Her olay karşısında her daim ümidvar olmam ismimden olsa gerek. Küçükken mesela 3-0 mağlub sürdürdüğümüz bir futbol müsabakasının 90. dakikasına kadar ümid beslerdim, dört atıp da yeneriz diye. Gerçi o zamanlar genelde bu ümidim "fos" çıkmıştır da hep üzülmüşümdür.

Fakat ne yalan söyleyeyim Türkiye Milli Takımının yapmış olduğu son futbol maçlarında mağlub duruma düştükten sonra hiç birinde bu ümidimi koruyamadım. Her defasında “eyvah, maç gitti” psikolojisiyle seyrettim kalan dakikaları. Ne var ki bu defa da beni mahcub etti milli takım!

Gerçekten bu maçları mantıkla, taktikle, sayısal bir şeylerle açıklamanın imkanı yok gibi gözüküyor. Hadi galib gelinen ilk iki maçı açıklarsınız belki de o son maçı nasıl açıklarsınız! Dakika 119’da gol yiyorsunuz, spor yazarlarının “aman Rüştü, sen hep ellerinle topu kullan, ayaklarınla kullanma” dedikleri Rüştü öyle bir orta yapıyor ki top Semih’in önüne düşüyor, çektiği şut da iki savunma oyuncusunun arasından sıyrılıp kalenin çatalına/doksanına gidiyor! Basketbolda son saniye sayılarına alışkınız ama futbolda son saniye golü hele de galibiyete yol açan bir son saniye golü nadirdir, çok kıymetlidir.

İsteyen bu durumu istediği şekilde açıklasın. Ama lütfen şunun da hakkını versin; bu durum bir inanç işi, dua işi! Bu iş Allah’ın işi! Elbette çalışma, mücadele, ter… hepsi kabul! Ama yüreklerin duası, anaların duası, futbolcuların da imanı/inancı varsa ancak tamam olur. Ne diyordu insanların en güzeli; “kaderin önüne geçebilirse ancak dua geçer!” Dakika 122’de kaderin önüne geçen şey yoksa dua’mıydı?

Sahaya çıkarken dudakları kıpırdayan, penaltı atışlarında okuyup üfleyen futbolcular... Maçlardan sonra futbolcuların açıklamalarını okuyun lütfen; mesela Nihat demiş “Allah’a şükürler olsun”; Arda’nın açıklaması “şimdi Allah’a şükür zamanı”; Semih de şöyle demiş "Allah'ın verdiği güçle vurdum…” Yani çalışmanın, duanın yanında elbette inanmak da önemli idi. Bu futbolcu arkadaşlarımız da bu inanca sahibmiş demek ki! Özellikle Hırvatistan maçı sonrası Yunanistan ve Macaristan basınında atılan gazete manşetleri de ilginç; “Allah hep Türklerle; Allah onlara yardım ediyor”

İçeriden de dışarıdan da bu kolaylıkla anlaşılabiliyorsa o zaman bazıları neden hâla bunu görmezden gelir, görmezden gelinmesini ister anlamak mümkün değil. Neden Allah’ımıza karşı bu kadar lakayt kalırız. Mesela lig mücadelesinin son haftası için Milliyet yazarı Hasan Cemal şöyle bir cümle kurduğunu okumuştum; “Bu saatten sonra Galatasaray’ın şampiyonluğunu Allah bile engelleyemez!”

Bilmem ki bazılarının Allah tasavvuru nasıl! Allah’ın her yerde tasarrufu olamayacağını mı sanıyorlar? Ya da “burası futbol sahası, burası sinema seti, burası üniversite bahçesi burada Allah’ın idaresi yoktur, O’nun yetki alanları farklıdır, buralarda bizim sözümüz geçer” diye mi düşünüyorlar?

Bunun hurafeyle alakası yok ki! Gerçeğin ta kendisi… Bir misal vermek istiyorum bu konuyla alakalı; “Yıllarca İngiliz egemenliğinde kalmış bir ülkede başbakan bir davet verir. Davete diğer bakanların yanında Sağlık Bakanı da katılmıştır. Ülkenin sevilen kanaat önderleri/şeyhler de vardır yemekte. Yemek esnasında başbakanın kızı hastalanır. Hemen yardımına koşarlar. Şeyh efendi başbakanın ricasıyla kızı için dualar etmeye başlar. Sağlık Bakanı hemen müdahale eder; “bu çağda hâla böyle hurafelere inanıyorsunuz; ilim var fen var! Nedir bu sözlerden, mistik güçlerde meded ummak!” Şeyh efendi bakana doğru döner ve der ki, “Biz adam olanları bakan yaparlar sanmıştık. Böyle eşek gibi inatçı kişilerden de mi bakan oluyormuş” gibi birkaç cümle söyler. Bakan tabi kıpkırmızı kesilir. Şeyh efendi durumu hemen toplar; “görüyorsunuz ya bakanım, şahsınıza etmiş olduğum birkaç kelam ile nasıl da nabzınız hızlı atmaya başladı, tansiyonunuz yükseldi, yüzünüz kıpkırmızı kesildi ve moraliniz bozulup öfkelendiniz. İşte bunun gibi nasıl ki kötü sözler insana olumsuz tesir eder aynen güzel sözler de insan ruhu üzerinde olumlu bir etki oluşturur”

Evet, buna günümüzde sinerji diyorlar, pozitif düşünmenin gücü diyorlar. Ne derlerse desinler fakat buna inanmak gerek! Duaların, güzel söz ve düşüncelerin belli bir makamca kabul edilip güzel sonuçlara yol açabileceğine inanmak gerek.

İşte bu duaların, güzel düşüncelerin etkisiyle belki dünya bizi konuşuyor. Belki bu defa karışımın bütün malzemeleri tam ölçüsünde, tam kıvamındaydı. Reçete tamdı yani!

Şimdi önümüzde finale giden bir maç var. Futbol, sadece futbol değil. Bunu artık biliyoruz. Ama bir yorumcunun da dediği gibi bu şampiyonada Türkiye de artık sadece Türkiye değil! Dünyanın çoğu ülkesinde bize karşı bir sempatinin olduğu bir gerçek! “Türkiye gol atınca” diyor gazeteci, “yanımdaki Korelilerle, Çinlilerle sarıldık. Tunuslu gazeteci en az bizim kadar sevindi.” Arab dünyası, Türk dünyası, Balkanlar, Osmanlının geçtiği yerler, sömürge olarak kullanılan devletler… hepsi ama hepsi ayakta! Çünkü Türkiye büyüklere kafa tutan, mücadele eden, başarıların elde edilebileceğini gösteren bir Müslüman ülkenin takımı! Her şeye rağmen bu böyle!

Keşke demeyi sevmiyoruz ama keşke bu başarı bilimde, sinemada, tıpta da ... vs. gelebilseydi. Ama şimdilik saha dışındaki kurallarıyla, kumarıyla, kara para aklamasıyla tasvib etmediğimiz futbolla yetiniyoruz. En azından bize ve bizim gibilere özgüven verdiği için!

Almanya maçı sonrasında da “Bak şu Allah’ın işine!” demek ümidiyle…