17, Ramazan /

Yüzyıllar geçer de dinmez yankısı: ‘Fuztu ve Rabb’il Ka’be!’*

Ölümün kıyısından, Ka’be’nin Rabbine açılandır Ali.

Sadece Ka’be’de doğan değil. Kalbindeki Ka’be’nin de hergün İbrahim’i olan:

Ali.

ağır ceza (Kûfe için)/

Arslanların’ın kıymetini bilmeyen Orman, kendi kıyametini bilecektir:

Arslanlar’ın kıymetini bilmeyen Orman, ebedi kuraklığa mahkum edilmiştir.

melek/

Yusuf’un öptüğü bir melektir, her bebek.

Yakup’tan annelere miras kalan, daimi bir hasrettir. Kundakla kefen arası.

abdullah/

Gece ve gündüz, gökler tarar saçlarını, Meryemoğlu İsa’nın.

(ek-I)

Meryem, Kitab’ın yapraklarında açan tertemiz bir Gül’dür.

bismillah/

Bağlarsam sözü Tükenmez Güzel’e, masatla öpüşen bir bıçaktır dilim.

tanımlama/

Eldeki parmak izinden daha değerlidir, avuçtaki Ka’be izi.

dar’ül erkam/

Vahyin dinlendiği beşiktir. Ateşi KIRK dereceye çıkmıştır Ömer’in gelişiyle.

yemen/

Mutlu bir çocuktur. Bir elinden Muaz tutmuş diğerinden Ali... Kusva’yı da görmüştür.

(ek-II)

Ne kadar mesud ve bahtiyar idi o görevli deve. Bugünkülerin yüzündeki tebessüm, ondan miras hepsine.

Kusva dendi mi Eyüp Sultan’da yaprak çökermiş ağaçlar.

. . . /

1’den 100’e kadar sayamaz Kerbela’da çocuklar.

Kum Saati’nin dar boğazıdır Kerbela.

Kerbela, en sonunda hep üç nokta: kalem’in nokta koyamayacağı yerdir Kerbela.

_____________________________________________

*Andolsun Ka’be’nin Rabbine, kurtuldum!

(İstanbul Bir Nokta- Eylul, 2008)