Cemaat'e hoşgeldiniz Elif Hanım. Bu demi tam yerinde olan, oldukça hoş kokulu çaya dayanmak mümkün olmadı. Sonuna kadar yudumladım. "Ellerinize sağlık" diyebilmek için, satırlarınızın herhangi biriyle doğranmayı göze aldım. Hangisine muhatap olduğumu bilemiyorum ama gerçekten ellerinize sağlık.
Yazma tiryakiliğinin, çay tiryakiliğnden aşağı kalır yanı yok. Yazarken de elbette çoğunlukla hayra hizmet etmek gayesiyle yola çıkılır. Çıkılır da sınırlar geçilir; incinen gönüller olur. İşte bu noktada gerçek dostlara ihtiyacımız vardır. Gül kokularıyla havaya yeniden güzellik ve lezzet katarlar. Gül kokusundan hoşlanmasını bilene problem yok. Cemaatteki kardeşlerimizle de bu noktada bir problemimiz olmayacağını sanıyorum. Şahsen ben birkaç tırpan yemişsem de, hakkımı helal etmediğim kimse yoktur. Kardeş olmak nasip meselesi ama kardeş kalmak fedakarlık ister. O fedakarlık sınırları içinde kavga etmenin bence bir mahsuru yok. Hatta çok faydalarının devşirildiği görülmüştür.
Yorumlar, cemaat yazılarına ayrı bir özellik katıyor. Aynanın karşısında tek başına duran bir insanın kendisini görmesiyle, başkalarıyla birlikte durduğundaki görmesi bir olmuyor. Güzel ve pek yerinde olan uyarılarınız göz önüne alınarak yazılara daha çok yorumla katkıda bulunmayı faydalı görüyorum.
Sukunet güzeldir elbette, katkılarınızın da güzel olacağına inanıyorum.

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,/Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden. Yahya Kemal Beyatlı

Sayın Mavera,

öncelikle, sadece cemaat.com üyelerinin arasında değil, tüm toplumun içinde çokça rastlanan bir duruma satırlarınızla tercüman olduğunuz için teşekkürler...

Eleştiri kültürü bir medeniyetin olmazsa olmazıdır. Ama nasıl yapılmalıdır ve nasıl kullanılmalıdır eleştiri kozu? Ya da dozajı ne olmalıdır? Maalesef birçoğumuza sirayet etmiş genel bir hastalık olan aşağılama ve küçük düşürme ile eleştiri arasındaki ince noktayı idrak edemeyişimizin sıkıntılarını yaşıyoruz... Daha doğru bir ifadeyle; eleştiriden anladığımız, çoğu zaman "sizi gidi sizi, demek böyle düşünüyordunuz ha. yakaladım işte" gibi hafif muzipçe bir yaklaşım olmaktan öte karşıdakini al aşağı etmeye çalışmaktır... Eksiklikleri söylerken de bir üslubumuz olması gerektiğini, karşıdakini rencide etmememiz gerektiğini farkında olamıyoruz.. "Kaş yapalım" demiyoruz, üstüne üstlük göz çıkarıyoruz maatteessüf... Halbuki, edeb kökünden türeyen edebiyatın amacı edebli olmak ve belli bir seviye tutturmaktır fikirleri ifade ederken... Her zaman edebi olamasa da, güzel düşüncelerin paylaşımı söz konusu olduğunda, bizler edebin limanından aniden uzaklaşıveriyoruz arasıra... Ve, karşımızdakini sanki düşmanımızcasına ve bir de "dost acı söyler" sözünü perde eyleyerek karşımızdakini kıyasıya eleştiriyor ve hatta bazı durumlarda -farkında olarak veya olmadan- küçük duruma düşürüyoruz... Bahsettiğiniz bir durum da var ki, şahsımca ve zannederim diğer cemaat sakinlerince de dikkate şayan bir tespit olduğunda hemfikir olunacak bir durumdur... O da şudur: eleştirinin gıybetle kardeş olması arasında çok ince bir çizgi var... Bir müslüman, elinden, dilinden herkesin emin olduğu insandır.. Özellikle, şu mesele benim de fevkalade ruhumu daraltan bir mesele... -Haşa- Allah'tan daha adilmişiz gibi, bazı insanları, grupları, toplulukları ve onların önde gelenlerini -sizin de belirttiğiniz gibi- ağır ithamlarla eleştiriyor. Bu mu müslümanlık? Kesinlikle değil ve şunu çok rahatlıkla ifade edebilirim ki, bu şekilde eleştirenler bunun hesabını -bizzat adı geçen kişilerden helallik almadığı sürece- mahşerde hiç eksik bırakılmayacak şekilde verecektir... Eğer, eleştirilen şahıs hakkında vücuda getirilen sözler, doğru ise bu gıybettir, değilse de iftiradır... hatırlayalım ifk hadisesini ve Peygamberimizin ne tür sıkıntılar yaşadığını bir ay boyunca... Bir iftira hadisesi (bir pak kadın olan Ayşe Anamız hakkında olsa bile) Peygamber Efendimizi ne kadar zor duruma düşürmüş ve kederlendirmiştir... Böyle hassas olan bir eleştiri mevzusunda yazıda belirtildiği gibi son derece dikkatli olunmalıdır... Grup psikolojisiyle hareket edilmesi son derece sakıncalıdır... Bizzat şahit olduğum meseleler de vardır.. Temelde aynı kaynaklardan beslenen iki kardeş gruptan birine mensup olan bir şahıs, yanımda diğer grup hakkında isim de vererek, ağır eleştiriler getirmeye başlamıştı.. Şaşırmıştım.. Bu hataya birçoğumuz düşüyoruz ama ciddi bir vebal bu... Şöyle ki, bir gazetede bir kişi hakkında yanlış ve küçük düşürücü bir haber çıkar ve bu haber de binlerce kişi tarafından okunursa, o haberin yayınlanmasına sebep olan kişi, habere konu olan o kişinin hakkına, haberi okuyan kişi sayısınca girmiştir.. Sebep olan yapan gibidir, fehvasınca haberi yapan kişi, o binlerin de yanlış bilgilenmesine sebep olduğundan, katmerli bir vebal altına girmektedir ve habere konu olan o kişiye, haberi okuyan kişi sayısınca iftira atmış sayılmaktadır... Belli bir kalabalığa hitap eden bir site, gazete, dergi v.s de yapılan haberlerin/yorumların titizlikle elden geçirilmesi, üzerlerinde düşünülmesi ve bundan sonra yayınlanması gerekmektedir. Bu bağlamda, acizane fikrimce cemaat.com yetkililerinin de yorum onay seçeneğini göz önünde bulundurmaları ve bu hususu dikkate almaları makul olabilir... Aksi takdirde, insanların bu kadar hassas bir meselede büyük dini sorumluluklar altına girmeleri hem dünya hem ukbaları adına ciddi sonuçlar doğurabilecektir...

Saygılar...

"...yazıları bile takip edemiyorum düzenli olarak. adeta hayalet üyelerden biriyim..." diyen arkadaşım,
Böyle bir mektup yazacaksanız öncelikle yazıları -takip etmeniz- gerekirdi ki yazdıklarınızı samimi bulalım.

"...buradaki nefret, gruplaşma, iftira suçlama ağır ithamlar kalbimin üstüne kara bir bulut gibi çöküyor.." diyorsunuz. Ben de eleştiriye tahammülü olamayanların - eleştiriyi iftira olarak algılayanların- siteye yazı göndermemesini hatta yorum bile yazmamaları gerektiğini düşünüyorum.

"...bazılarının bir müslüman cemaat grubu, onun yayın organları ve önde gelen temsilcileri hakkında bazen zannımca haddi aşan ithamlar yer alıyor..." diyorsunuz. Adı "cemaat" ise, cemaatlerdeki gibi tek tip insanlarla mı karşılaşacağınızı sandınız :) Çeşitlilik iyidir.
Ayrıca "haddi aşan ithamlar"a verilecek güzel cevapları yayınlayacak kadar özgür bir yer burası. Bakın sizin büyük harf kullanmadan yazdığınız mektubu bile yayınladılar...

-Toplum olarak eleştirilmeye tahammülümüz yok. Eleştiriye cevap vermek yerine muhataba saldırıyoruz. Ya da sorulara cevaplamak yerine sorularla cevap vermeyi tercih ediyoruz.

-Hoşgörülü değiliz, önyargılıyız ! Bizi eleştirenleri düşman gibi görüp eleştiriyi dikkate almadan savunmaya geçiyoruz. Eleştirenin bizi uyarmak ve hatamızı göstermek gibi erdemli bir davranış gösterdiğini bile göremiyoruz.

-Eleştirmeyi ve tartışmayı bilmiyoruz. Tartışmalardaki en büyük handikapımız ize tartışmayı başka mecralara taşımak ve kişiselleştirmek. İki kişi arasındaki kişiselleşmiş ve didişme tarzındaki diyaloglar ciddi rahatsızlık veriyor.

-Üsluba dikkat edilmiyor. Saldırgan, sivri dilli, aşındırıcı, kalp kırıcı bir üslup yarardan çok zarar veriyor. Dışardan bakanlar bunlar burada birbirini yiyor gibi bir zehaba kaplıyor. Düzgün bir üslupla, seviyeli bir tarzdaki tartışmalar ise hem taraflar hem de izleyenler için çok faydalı oluyor hem de doğruların ortaya konulmasına hizmet ediyor.

Yukarıda yaptığım tespitler zaman zaman yaşadığımız sıkıntılı tartışmalardan ortaya çıkan sonuçlardır. Ancak burada herkes hoşgörüsüz, saplantılı, eleştiri kalbul etmez ve saldırgan değildir. Hatta bu zevatın azınlıkta olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Bu bakımdan Elif Hanım'ın tespitleri cemaat.com'un karakteristiğini yansıttığı söylenemez. Nitekim siteyi uzunca bir süredir takip eden üyelerimiz bu tespitimize katılacaktır.

İhtilaf etmek insan fıtrarındandır, yaradılımız gereğidir. Önemli olan ihtilafların nasıl giderildiğidir. İşte burada öğrenmemiz gereken şey bunu nasıl yapacağımızdır. Ama herşeyden önce unutmamamız gereken bir buyruk var;

Ey Allah’ın kulları kardeş olun! [*]

-----------------
[*] -Dedikodu yapmayın, başkalarının kusurlarını araştırmayın, birbirinize haset etmeyin, birbirinizle insani ilişkilerinizi kesmeyin, kin gütmeyin. Ey Allah’ın kulları kardeş olun!” ( Buhâri, Edeb, 57, 58; Müslim, Birr, 24, 28, 30, 32.)

"Eşrefi mahlukatız lakin hamurumuz çamurdan !"

Bir yazı yazıp sonra kendi yazıma yorumda bulunmak bana biraz garip geliyor ama galiba bir noktayı açıklamam lazım. Sanırım bir noktayı yanlış ifade ettim. Ben cemaatin genelini ya da yöneticilerini suçlamak istemedim. Hatta kimseyi suçlamak istemedim. Sadece rahatsız olduğum bir noktayı belirttim. Sanırım bir noktada hata yaptım cemaat.com hakkındaki olumlu düşüncelerimi sadece bir cümleye sığdırıp eleştiri kısmını uzun tutmuşum. Doğal olarak da yanlış anlaşıldım. Cemaatte güzel yazılar ve güzel yorumlar var, ufuk açıcı yazılar,olaylara farklı yönden bakmamı sağlayan yazılar. Beğendiğim yazılar ve yorumlar sadece benim görüşüme hitap edenler değil, hatta belki de tam aksine farklı yazı ve düşünceler daha çok hoşuma gidiyor. Çünkü fikirlerimi, düşüncelerimi muhakeme etme imkanı sağlıyor farklı görüşler. İşte bu yüzden cemaat.com'dan kopamıyorum ya.
cemaat.comda tesettür anlayışımız üzerine yazılan yazılar; ismail kılıçarslan beyin, üzerinden bir sene geçmesine rağmen hala yorum alan başörtülü kızlarla kim evlenecek yazısı, müslümanların moderniteyle, parayla makamla olan imtihanıyla ilgili yazılan yazılar ve yorumlar... ve daha niceleri... cemaat.com aynı zamanda toplumsal bir nefis muhasebesi yapıyor. Bunlar cemaat.com'un bende bıraktığı olumlu düşünceler; ama ben istiyorum ki cemaat.com zihnimde yalnızca bu güzel yanlarıyla kalsın, kavgalarıyla polemikleriyle değil. İşte bu duygu ve düşüncelerle yazmıştım o mektubu.Hem o gün okuduğum bazı yazı ve yorumlardan sonra üzülmüştüm; aynı dine inanıp, aynı dini yaşamaya çalışan insanlar arasındaki kavgalara. Daha biz yanı başımızdaki müslümanlarla bir konu üzerinde doğru düzgün konuşmayı başaramazken, nasıl dünya müslümanları arasındaki kardeşliği sağlayabilirizki??? Yazının sonunda da dediğim gibi belki de çok duygusal bir yaklaşım sergiliyorum, belki de hayal dünyasında yaşıyorum, bilmiyorum:((
Hasılı niyetim kimseyi kırmak ya da kimseyi savunmak değildi; sadece aklımdan ve gönlümden geçenlerin siz cemaat üyeleriyle paylaşımıydı Hatta öyle ki aklımdan ve gönlümden geçenleri aynı hızla bilgisayara aktarmak isteyince tüm dilbilgisi kuralları da benim bu hızıma kurban gitti:)
Yıllardır farklı platformlarda, farklı kulvarlarda yaşanan olaylar karşısında duyduğum üzüntünün burada su yüzüne çıkmasından ibaretti bu mektup. Sıradan bir dertleşmeyi, iç dökmeyi bu kadar ciddiye alıp mektubuma yorum yazan ve mektubumu okuyan tüm cemaat. com üyelerine teşekkürler. güzel bir duayla yorumuma son verip sussam iyi olacak sanırım. yine çook konuştum..

"Ey Rabbimiz! Bizi ve bizden önce iman etmiş olan kardeşlerimiz bağışla. Kalplerimizde iman edenlere karşı hiçbir kin bırakma! Ey Rabbimiz! Şüphesiz sen çok esirgeyici ve çok merhametlisin."