MAZLUMDER İRTİCAYI ARADI

Öte yandan Mazlumder İstanbul Şubesi’nde de dün ilginç bir etkinliğe imza atıldı. Mazlumder Kültür Komitesi ile www.cemaat.com sitesi ekibinin ortaklaşa düzenlediği programda, son günlerin tartışmalı konusu “irtica”ın ne olduğu ‘ti’ye alınarak cevap arandı. Özellikle ilahi ve ezgileriyle tanınan sanatçı Ömer Karaoğlu’nun da katıldığı programı, çok sayıda kişi de izledi. İzleyenlerin kahkahalara boğulduğu programda, alaycı bir üslupla irticanın ne olduğuna ve nasıl önlenebileceğine dair fikirler yürütüldü.

Vakit Gazetesi
14.10.2006

Taner Yüncüoğlu benim hayatımın ilk ezgilerini söyledi….

Ben o zamanlar yasaklara takılıp; tıkanan binlerce genç kızdan sadece biriydim… hayatım çekilmez bir hal aldığında o dar odamın duvarları arasında baş ağrılarımı, onu dinleyerek geçirmeye çalışırdım.. odamın kapısını kapatırdım sımsıkı.. yüreğimi de… ne annemin çağırmaları, ne çalan telefonlarda kimlerin olduğu… hangi mevsimin geldiği.. hangi günün geçtiği…. bunlar da hayatımın dışındaydı sanki… bir ben ve bir de o ses…

Tılsımlı bir hikayenin kahramanı gibiydim o zamanlar, fonda “aldırma”… vardı.. ben aldırıyor gibi görünüyordum… mahzunlaşıyordum… rabbim benim omuzlarıma bir imtihan yüklüyordu ve benim omuzlarım çok küçüktü… seccadelerde sabahlıyor, uykusuzluk yüzümü sarartıyordu…. Odamdan dışarı çıkınca ise sanki bambaşka bir “kuvvet eli” başımı okşayıp bana dirayet veriyordu…

Taner Yüncüoğlu o zamanlardan kalma bana…. Sesindeki o tınıyı hangi kelime anlatabilir ki… o sesteki farkı… ?? hele sen bir gelesen diye başladı mı, sizde farklılaşır gidersiniz.

Gampare adlı albümünün kapak notunda Mevlana'nın şu sözü vardır, buraya düşmek istedim;

Vefasız kişinin gönlü gamla matemle dolsun.
Vefası olmayan kişi alemden yok olsun.
Gördün ya beni gamdan başkası hatırlamıyor,
Gama binlerce defa selam olsun…

"eddai"

Cemaat'in sinemadan sonra ikinci sanat buluşması da oldukça verimliydi güzeldi..

Rüştü Hacıoğlu abi, "bazı duygular aktarılamayacak, ne denli uğraşsakta..." demiş; ama güzel aktarmış olanları.. teşekkürler.

Biz de hissettiklerimizi onun yazdıkları içinde yeniden hatırlayıp sevindik. Bir cümleye bile neler sığar bazen.. bazen en alelâde sözcükler bile neler bilir.. neler. Neyse, diyelim.

cemaat.com yönetimine de yeniden yeniden teşekkürler.. bitmesin teşekkürler.
Mazlumder'e, Ömer Karaoğlu ve Taner Yüncüoğlu'na.. gelen gelmeyen herkese de..
Allah teşekkürlerimizi bitirmesin.

Sinemadan sonra müzik de eksiğimiz aslında.. onun getirdiği bir burukluk var hep konuşurken.. biz, hikâyesi olan, yaşayan yürüyen meseleleri, dolu dizgin koşan davası... olan biz, burada da daha iyi olmalıydık. Fakat az da olsa var olana daha fazla yaslanarak bu açlığımızı gideriyoruz gidermeliyiz.. mevcut-nitelikli olana iyi yönelelim ki oradan başka yerlere de bir alan açılsın. Önce bu. Yönelmek için de iyi anlamamız lâzım.

Rüştü Hacıoğlu abi, bir şey söylemek ya da sormak istedi ama sonradan vazgeçti, demiş benim için.

Yusuf Armağan, müzik sohbeti sürerken önemli bir şeyler söyledi, o alan içinden bir şeyler ifade etmek istedim ben de; ama konu biraz değişik bir tarafa kayar ve sohbetin akışkanlığı bozulur diye vazgeçtim.

İslami müzik, seküler bir forma girmemek seküler bir bileşenden kuvvet almamak için kendi sanat felsefesini oluşturmalı, düşünsel zeminini oluşturmalıdır.
Bizim müziğimizi; güncelle (büyük oranda fitneye dönüşen güncelle), ve bazı seküler olgularla temasını yaşatan taşıyıcılarının hatalarını iyi okumalıyız. Yusuf Armağan'ın bu endişeyle söylediği mesela bazı tv.lerde savaş zamanları bebek fotoğraflarıyla birleştirilen dramatik bir müzik biçiminde işlenen mevzu bizi meselenin özünden zayıflatıyor. Duruma, olmakta olana ilişkin eldeki imkânların zorlanması yoluyla kullanılan dil hem araçları hem yöntemi yüzünden Batılı bir yöntem olabiliyor. Görselin bilince bilinçaltına tesiri ve müziğin büsbütün insanın bedenine ilişen (ve kimisinin bir yönüyle durduran azaltan sınırlayan, coşku müziği dahi olsa aslında sınırlayan) yanıyla oluşturulan iş bizim irade ve aklımızın işi değil.

Yalnız şunu da göz önünde bulundurmak lâzım. Olmakta olanla olacak olan (yani olmasını istediğimiz) şeyin sanattaki karşılığı biçim ve öz olarak biraz değişiyor.
Y. Armağan'ın, sanırım, niye olacak olanla ilgilenmiyor ya da daha çok olana değil de olması gerekene yönelmiyor müzik, anlamındaki sözleri için şunları mütevazı bir katkı olarak not düşebiliriz.

Müzik diğer sanatlara göre insanın bedenine yapışık bir şeydir. Daha fazla yapışıktır. Melodinin akışı, ritim ve sözün sesle daha çok uyumu müziği insanın bedenine daha çok iliştirir. Müziğin bedene yapışıklığı fiziksel, içsel anlamda onu daha tesirli kılıyor ilk planda. Ritim, olmakta olana yönlendiriyor insanı. Melodideki akışkanlık, sıçrayış, vuruculuk insanın bedenini o âna bağlı olarak daha hareketli(ters yönde de hareketli) kılıyor.
Uzatmadan diyebiliriz ki, müzik, olmuş olana olmakta olana birleşikliğiyle şimdi'ye daha ilişik bir şey.
Müzikten olmasını istediğimiz şeye ilişkin sanatsal ilerilik durumunu çok bekleyemiyoruz bence. İşte olmasını istediğimiz, olacak olan, ol dediğimiz şeyde devreye giren asıl sanat şiirdir! Burada söylenenler müzikten çok şiirin taşıdığı hedeflediği şeyler.
Şimdiki dünyadan daha az kötü ya da daha çok güzel dünyaya şiirle uzanırız. Bunun en kuvvetli alanı şiirdir. Şiirle olan alakamız buradaki intikam, arzu ekseninde belirir en çok. Bu anlamda şiir olacak olanın gölgesidir bir bakıma, izdir. Şiir; bizle, bizimle birliktedir ama aynı zamanda bizden uzakta bir bütün olarak uzakta ve olacak-olduğumuz yerdedir. Hem gerçek hem tanı hem sanı. Şiirin kalitesi, bir bütün olarak bizimle birlikte bizden ayrılışındaki güzellikte karşılık bulur. Şiir; bir bütün olarak bizden ayrı olana, bizi ne kadar sağlam yerlerden çekebiliyorsa o kadar güzeldir. Şimdi olan ile şiirde olmasını istediğimiz arasındaki yerimiz çabamız bizim önemimizi belli ediyor.
Elbette şiir de müzik de iç'in derininden bazen hem yüzeyinden hem derininden geliyor. Ama müziğin bedene yakınlığı iç'ten bedene doğru yürüdüğü kanal farklı. Nietzche, "Şiirle olan çok eski ilişkisinden ötürü bu sanata o kadar sembolik madde, ritmik hareket girmiştir ki, bugün bize, müzik içimizden geliyor ve ta içimize sesleniyor gibi gelmektedir," diyor. Müziğin; şiirle ve içimizle rabıtası, hem onu daha iyi anlamamız hem de ondan beklentilerimiz için önemli. Müziğin taşıdığı unsurlar, 'ses-melodi-ritim'le dıştan içe içten dışa içiçe giren bir etkileşim, müziğin bedenimize yayılışı, müziğin tarih boyunca seyri, kullanım biçimleri ve sanat felsefesi içindeki yeri ve şiirle ilişkileri düşünmeye değer verimli şeyler..

Organizasyonu elbette çok beğendik...Ve kesinlikle bu görüşmelerimiz, bu tanışmalarımız, bu konuşmalarımız, bu muhabbetlerimizi çoğaltmalıyız. Bu organizasyonun gerçekleşmesi noktasında emeği geçenlere teşşekür ediyorum.
MAZLUMDER'deki toplantıda şöyle bir gözlemim oldu:
Bizim mahallenin İstanbul'daki insanları ile yaklaşık 15 yıldır beraberim. Bazen bir panelde, bazen bir mitingde, bazen bir konserde veya bir film izlerken, legal veya illegal bir protesto eyleminde, bir düğünde, bir kutlamada vs... Herhangi bir sosyal etkinlikte birlikte olduğum kardeşlerimin yüz ifadelerini okumak gibi bir alışkanlığım var…Önceleri aldığım izlenim hep şöyle olmaktaydı:Hep biraz gergin, biraz asık, biraz asabi yani çoğu zaman menfi yüzler görürdüm…Hep morali bozuk adamlar…Hep birilerine, bir şeye kızmış adamlar…Bu durum benim de moralimi bozuyor ve bir anlam veremiyordum. Ve kendi kendime diyordum ki; “bizbizeyiz ve işte yan yana durmak, omuz omuza vermek ikramından nasiplenmişiz…Bu bereketli duruşta takınılan bu surat da ne???”
Gelelim MAZLUMDER’deki toplantıya…Orada bu durumun değişmeye başladığını müşahede ettim. Gülümseyen, umutlu gözler... Saçmasapan haberleri, yalanları, aşağılamaları, yıldırmaya, moral bozmaya yönelik kampanyaları ti’ye alan, geniş yürekli, güzel insanlar gördüm…”İrticayı ararken” dile gelen ince espriler ve kendinden emin duruş çok hoşuma gitti…Yani diyeceğim, işte bu konuda olduğu gibi birilerine üstten bakmak keyfi hakkımız…Zavallı insanların hezeyanlarıyla vaktimizi zehir etmenin anlamı yok…Sanatçılarımız, yazarlarımız, ağabeylerimiz, hocalarımız, şairlerimiz, neyzenlerimiz, ebruzenlerimiz, radyo programcılarımız, gazetecilerimiz, televizyoncularımız, iş adamlarımız, yöneticilerimiz…Kim varsa Ömer Karaoğlu gibi, Taner Yüncüoğlu gibi içtenlikle muhabbetimize katılacak….
Haber verelim, haberdar olalım, buluşalım…
Hepinizi selamlıyorum…

İki arkadaş biz de cumartesi günü oradaydık. Ömer Karaoğlu, Taner Yüncüoğlu ve Asım Gültekin dışında kimseleri tanımadığımız ve acaba sadece erkekler mi gider diye düşündüğümüz için giderken biraz tedirgindik açıkçası. Fakat bir ara hanımların beylerden çok olduğunu bile düşündük. Tahmin ettiğimizden çok daha ilginç, eğlenceli ve güzel bir buluşmaydı, ki 4 gündür hala o günü konuşuyoruz. Vesile olanlara sonsuz teşekkürler. Devamını bekleriz efendim.

Bu yorumu anadolu'nun ücra bir köyünden yazıyorum. Cemaat’in etkinliklerini ancak buruk bir hüzün ile takip edebiliyoruz, taşrada, taşralı olmanın dezavantajı ile.

Sitenin teknik alt yapısı buna el verir mi bilmem ama ben diyorum ki, bu tür etkinlikler; çekilip cemaat.com'da video olarak yayınlansa.

İyi olurdu değil mi?

ve gale yevmün asibün

Cemaat.Com yönetimini yürekten kutluyorum.Güzel organizasyonlara imza atıyorlar.Faaliyetlerin devamını istiyorum.
Ve bir gün iştirak edebilmek dileğiyle..

''yapmacıklarla değil gerçeklerle olmalı her şey''