ben bu adamı seviyorum Allah için. Hoş, yaşadığı, gördüğü hissettiği hikayeleri yazıyor; yani bizim hikayemizi. Allah kalemine kuvvet, yüreğine huzur ihsan etsin.
---- ----
Bu metin Tarık Tufan'a ithafımdır...

Hayata erken başlamış küçük bir çocuktun. Gülmek manasına gelen mutluluğun ilk harfini, sevda kokulu bir bakıştan sonra tattın. Kimi kimsesi yok bilinirdin. Büyüdün, delikanlı oldun sonra. Milattan bu yana, ileri çıkışlarınla tanıdılar seni. İnsanların içine karışmamaya büyük özen gösterirdin. Düne dair bir korkun ve yarından beklentin yoktu. Hiç niyetin olmadığı halde bir adım önden yürüdün hep. Hoş, peşinden gelen kimse de yoktu. Sevgilinin gözlerine benzeyen denizlerin ve çıdam adını almış ormanların vardı. Yüksek sesle şarkılar söylemeyi sevmezdin. Arnavut kaldırımları kadar saçma gelirdi kız peşinde koşmak. Gururun vardı. İsyanın vardı yaşadıklarına insanların. Henüz gün ışımadan, sabah namazından insanlar henüz çıkmadan, dilindeki mısralardan şair olduğunu anladın. Hava bir türlü ısınmıyor, zemherin uzadıkça uzuyordu. Saçların ve sakalın uzuyordu. Tv. Seyretmeyi sevmiyordun. Tebessümün ise lugatında yeri yoktu. Dünyanın en hüzünlü çocuğu diyordu sana sevmediklerin. Yirmi birinci yüzyıla namzet insanlarla aynı ülkede yaşamaktan sıkılıyor, aynı kelimelerle konuşmaktan utanıyordun.

Büyüdüğünü anladığın gün, hesapsız bir şekilde ağladın. İçinde de birşeylerin büyüdüğünü hissediyordun. Yanıyordun. Yutkunuşlarla geçirdin kim bilir kaç baharı. Kaç mevsim kuru yapraklar döküldü söğütlerinden. Her bir yaprağa mısra –ı bercesteler yazıp emanet ettin bahara. Senden başka okuyan hiç olmadı. En son uykuya varanlar ve en erken uyananlar ilk seni gördüler karşılarında. Uzaktan gelen bekçi seslerini susarak cevapladın. Geceler ne çabuk bitiyordu?

Önemli kararlar almış insanlar gibi fırladın susuşlarından. “İnsanlar” diyecek oldun, sesin çıkmadı. Seslenmeyi unutmuştun. Dost olayım dedin insanlara, beceremedin. Seyircisiz oynuyordun bütün oyunlarını. Sahneden de kovdular bir gün.

Seni bir adaya sürgün etti, ellerinde ağır silahlar ve bakışlarında acıma duygusu taşıyan insanlar.

Büyüyordun. Belki istemiyordun ama büyüyordun. Kader, hep tercihe sevk etti seni. İki yol açtılar önüne. Ve sen, daima az kullanılmış olanın tercih ettin. Başka ayak izine tahammülün yoktu. Tıpkı gece gibi ıssızdı yollar.

Hiç beklenmedik bir günde, bütün varlığın üç – beş kitabı köşebaşına bırakarak gittin. Çöp arabalarına attılar kitaplarını. İnsanlar, senin gibi birinden kurtuldukları için Allah’a şükrettiler. Sen, çıktığın tepe başlarından ilk kez gülüyordun. Sessizce gülüyordun...

direkt olarak "kısa film" yapılacak sıkı bir yazı.
her zamanki gibi, "buluşlu" ve "kırık dökük"
yani; made in tarık tufan.
Allah senin dostluğunu hiç kaybettirmesin bana.

...Birgün seni de alıp giderler, duyuramazsın sesini! duymadığın gibi.

...Birgün seni de alıp giderler, anlatamazsın kimseye ! anlamadığın gibi !

...Bir gün daha bitti bak ! gitmeden, duymalı ve anlamalı artık.

"Şu Fırat'ın suyu akar, serindir oy"

Biri mi ölmüş!

Ölenle ölünmez, biliyorsun! On altı yaşında ve adı bilmemneymiş? Nüfustan biri daha düşmüş sadece. Ve plaj işletmecisi bir müşterisini kaybetmiş işte. Mahallenin süper marketi de öyle.

Annesinin hali ne mi olacak? Hesap mı? Duygu kirliliğine neden olan ölümünün münasebetsizliği sebebiyle plaja eğlenmeye gelenlerin durumunu düşünsene bir de! Hayat devam ettiği ve biz ona benim hayatım dediğimiz müddetçe gidişinin, kişi başına düşen milli gelire katkısı kadar olur bir ölümün tesiri üzerimizde. Başkasınındır ölümler bilmez misin. Hep ıraktır, Irak'tadır. Dün yüz altmış üç kişi ölmüş yine. Haberlerde gördüm. Uçaklar bir köyü uzaktan bombalamışlar. Adları yoktu ama sayıları vardı. Kim ve nasıl değil? Geride bıraktıkları, duyguları, aşkları, hüzünleri, aileleri yoktu haberlerde. Kaç kişi? yüz altmış üç. Bir ülkenin nüfusundan yüz altmış üç kişi eksilmiş. Savaş sırasında global olarak yüz altmış üç kişi kazara zayiat verilmişti.

Kahretsin ki hayat devam ediyor dostum. 'Sevin neşelen yoksa yanarsın'.

Ya hakikat mi?
Cehalet mutluluktur biliyorsun.

Cenaze evlerinde toplanıyor insanlar. Yüzlerinde eğreti bir üzüntü, yapmacık bir ibret ve tefekkür hali. Sihirli cümle söyleyince hemen bozuluyor büyü. 'Ölenle ölünmez ki'. Bunun söylenmesini bekleniyormuş meğer. Biri diğerine işlerin niceliğinden bahsediyor hemen. Ölüm cenazenin bedeninde kaldığı için rol yapmaktan patlamak üzereyken biri yetişiyor imdada. Ardından ekonomik trendler ve hatta tv programları. Dedikodu bile yapılıyor bazen. Ölenle ölünmez tabi, peki ya ölmeden de ölünemez mi. En azından cenaze evinden çıkana değin. Eskiden de mi böyleydi?

Bilmem ki ne yapılır ölenin yanı başında... Hiçkimse yanımda ölmedi benim! Hep içimde ölmeyi tercih ettiler! Görmedim cesetlerini, son nefeslerini nasıl verdiklerine şahit olmadım. Sadece bir sabah gözümü açtığımda birini yatıyor buldum gönül toprağımda...
Sabahlar çoğaldıkça çoğaldı içimdeki mezarlar.
Sabahlar çoğaldıkça eksildi hayatımdan insanlar...

@Tarık Tufan: Her zamanki gibi yuregine saglık, tebrikler...

Herşeyin mükemmel olduğu bir yerde hiçbir şey mükemmel değildir...