Yalnız düşüncelerde hapsolan fikirler kalmadı artık! Fikirlerin, asi bir çocuk gibi bildiğini söyleme devridir. Kapıyı çarpan fikrin baskıcı sesi, ev sahibini de tetiklemelidir. Önce fikir doğmalıdır insanın düşüncesine ama her fikrin bir Öncüsü vardır ve her insan şekillenirken birilerinden etkilenir. Bu etki kendini bulmak noktasında yerini bilmeli ve sessizce değil, ferde fark ettirerek çıkıp gitmelidir. Giderken bıraktığı iz, en fazla ansiklopedi tadında olmalıdır. Bilgiyi yüklenirken hafızayı yormalı düşünceleri değil! Ergenliğe geçiş gibi çocuğun insan olmasındaki bütün emarelerini tatmalı ama leke bırakmamalıdır. Sesi kalınlaşan bir erkek çocuğunun seslenmeye korktuğu ses tonu gibi, fikrinin birgün onu sesi gibi kimlikleştireceğini bilmelidir. Duruşu karşıya dinleyen ama kendini de dinleten bir özde olmalıdır. Özne değil fiil kadar baskın ve etkili olmalıdır. Ben derken suretindeki yansımalara dikkat etmeli tezatlıklarla karşı tarafı yormamalıdır. Sükut ederken karşının konuşmasını değil susmasını beklemelidir. Kendine açık ve cüretkar olmalıdır. Görselliğinin değil, fikirlerinin cazibesiyle karşı tarafı cezp etmelidir.

Özgürlük önce düşünmekle başlıyor. Düşünemeyen varlıklar özgür olamazlar, hayvanları bizden ayıran en önemli özellik budur. Beni özgür yapan sen olmadığına göre benim sahibim değilsin felsefesine yakın ve bir o kadar ”sahipsiz” ama “asıl” olmalıyız. İnsanlar ancak cebren esir edilebilirler, fakat ruhları özgürdür. Fert olmanın kuralı önce düşünmek, ama düşünürken kendi kalenden içeri her akıncıyı alabilmekle başlar. Eğer akıncı sen olmazsan kaleden çıkan asıl sen olursun. Her insan bir akıncıdır. Bahse konu olan bu meseleyi bir misalle açıklayayım. Dış görünüşünüzle bir fikri temsil ettiğinizi, bu fikrin karşısında olduğunu iddia eden 2.tekil şahıs ile aynı ortamda zorunlu olarak bulunduğunuzu ve her lahza imayla karşı karşıya olduğunuzu düşünün. Sükut edep midir, yoksa dilsiz olan şeytan mı? Hadi edepsiz şeytan olmaktan kurtuldunuz. Akıncı olmakta bile endişe duyduğunuz şahsın size isnat ettiği –ki yapıştığında istediğiniz kadar düşünce abdesti alın- yaftadan nasıl bir zihniyet sizi kurtarabilir. Yukarda tanımladığım kişilik, özgür fikirlerin özgür ruhlarda gezdiğinin kanıtıdır. Bu özgürlük, düşüncenin halis muhlis şahsa ait olmasıdır. Baktığında başkasını görmek ancak bakanın yaşadığı bir düşünce erozyonudur. Fert olarak kabul edilmeyen şahıs suçsuz, asıl kendi zihniyetinde olduğunu düşünmelerine sebep olan zihniyet suçludur. 2.tekil şahsın size yaftasız “ben” olarak kabul edebilmesi için önce düşünmeyi öğrenmesi gerekmektedir. Önce Kemalist sonra demokrat, sosyalist ve arkasından komünist olduğunu iddia eden şahsın bu çelişkileri yaşarken acaba kendisini ne kadar tanıdığını sorarsanız emin olun ki cevap hazırdır. Bu günlerin en moda cevabı; “ben özgürlüğe inanırım”. Bunu derken bile bu kelimeye(özgürlük) o kadar yabancılar ki! Size özgürlük vermeye çalışan ama özgürlüğünüzü kendi özgürlük sınırında bitiren bir “özgürlük” yanlısı(?) Konuşma sonlanınca başta akıncı gördüğünüz şahsın aslında bir akıncıyla karşılaştığını, eğer siz özgürseniz fark edersiniz. Yüzünde şaşkın ve bir o kadar acı bir ifade görürsünüz. Acı bakışı, kendine yabancı oluşunu, şaşkınlığı ise umduğu sessizlikle karşılaşmamasını temsil ediyordur.

Ne yazık ki insanların cesetlerle düşünce analizi yaptığı günlerdeyiz. Ve bundan nasibini alan çok mağdur insan var. Bunun tek nedeni gelişmemiş düşünce yapısı. Özgür düşünen karşısındakini de özgür görür. Sağlıklı diyaloglar böyle başlar. Amaç, kale fethetmek değildir. Amaç her gördüğünüz insanın illa birilerini yada bir grubu yada bir fikri temsil etmeyeceğini kabul etmektir. Çünki her ferdin bir duruşu vardır, bir düşüncesi bir fikri vardır. Bunu kabul etmeyip onu bir grubu temsil eden dış görünüşünden dolayı, aynı zihniyette olduğunu düşünürsek en büyük düşüncesizliği biz yapmış oluruz. Acaba siz karşınızdaki ferdi yaftasız “kendi” olarak kabul edecek kadar özgür düşünüyor musunuz?