"bilen yok nereye gitmek istediğimi ne söylediğimi
hay aksi şeytan sigara dumanı kusturan sükut"

bir sinema filmini seyredilir yapan iki temel esas vardır : sürükleyici bir senaryo ve sağlam karakterler. hayatı, acılar içinde deneyimleyen bir melankolikten, dünyaya başkaldırmasını; yahut hayatını bilime adamış şaşkın bir bilim adamından sırılsıklam âşık olmasını bekleyemezsiniz. halbuki filmlerde, aynı kişilik motifinde yer almayacak iki uç tutumu sergileyen karakterlerle karşılaşıyoruz, ki bu da zihnimizdeki bilindik tasavvurlara ters düşünce, filmle olan bağlantımızda kopukluk meydana geliyor.

sevgili sabri bey, sizin şiirinize baktığımda ise, şiirdeki senaryoyla, bu senaryoyu oynayan şairin birbiriyle örtüştüğünü gördüm. esasında şairler, özgünlüklerini kullanarak okuyucuyu şaşırtmak isterler. kendini ifade edebilme kaygısı güden şair, hem anlaşılma hem de anlaşılamama isteği arasında gidip gelerek ortaya özgün bir yapıt koymak ister. açıkçası herkesin özgün olmak istediği bir asırda, 'özgün olmak' lafzı da beylik bir söz olarak gündelik konuşmalarımızda yerini aldı. ama bir de gerçekten özgün olanlar var..

şiirin ilk bölümünde, hayatın 'bıktıran tekrar'ından usanan şair, değil konuşmadığı, konuştuğu vakit bile kendisini anlamayacak bir güruhu karşısında alarak, kendisini yalnız bırakmasını istiyor. büsbütün sıyrılma isteğinde olan şair, ki ben bu durumu her zaman için geçici bulmuşumdur, kendine ve duygularına karşı da oldukça dürüst davranıyor.

şiirin ikinci bölümünde ise, yüksek bir zihni melekeye sahip olan şairimiz, kafasındaki sorularla cedelleşiyor. özeleştiri yapmaktan da çekinmeyen şairimiz, sorulardan kaçış olmadığının da farkında.

şiirin üçüncü bölümünden pek nasibimi alamadım, ama şairin 'neye benzetsem bozuluyor oyun' ifadesini okuyarak, kelimelerin ve ifadelerin yetersizliğinden muzdarip olduğunu gördüm. esasında mevlana mesnevisinde sükuneti öve öve bitiremez, ama en sonunda 'sen yine de söyle' diyerek, 'metruk' yüreklerin cûşa gelmesini diler.

elbette yine mâna şairin karnındadır, fakat bu şiirdeki şair-şiir uyumunu görmek beni fazlasıyla memnun etti ve ben de kısa ve amatörce de olsa bir tahlil yapayım dedim. şiirdeki prozodiyi konu bile etmek istemiyorum, zira şiir sadece gövdesiyle bile kendini okutur cinsten. ayrıca bu yazdıklarımın ukâlalık kâbilinden kabul edilmeyeceğini ümit ediyor, sadece son dönemde şiire merak salmış bir kimsenin 'iyi şiir' arayışı esnasında karşılaştığı 'iyi bir şiir'e olan takdir ve tenkit cümleleri olarak idrak edilmesini diliyorum.

sevgili sabri bey, ellerinize sağlık efendim.