Dün gece bu şarkıyı dinlerken biri kar yazısı yazsında ben de bu şarkıyı yazayım dedim ve şimdi yazını görünce çok mutlu oldum biraz alakasız ama idare et:) gelelim sana yazını okuyunca seni tanımasam senin için çok üzülürdüm ama daha 2 gün önce beraber yaptığımız delilikleri hatırlayınca...:)) Yaşımız ne olursa olsun hala çocukluktan çıkamayacağız biz belki de, böyle küçücük kalıp kar savaşı yapıp, yokuştan bir poşet üzerinde kayarak inicez:) Ben seni böyle sevdim muzip kız, hep böyle kal...

***

Her yerde kar var kalbim senin bu gece
Belki gelirsin sen bakarken pencereden
Gözler yanlız özler karda senden izler

Yürümek karda zordur
Gelirsen bak aşk budur
Dönsen köşeden şöyle
Şarkı söylerim böyle

Laaay la lay la lay la lay
Laaay la lay la lay la lay

Yağma kar dur artık
Bak buz oldu kalbim
Yağma sesimi duy
Belki gelir sevgilim

Göz yaşım dur düşme
Gelmeyecek düşünme
Kes ağlamayı artık
Bak oldu bana yazık

Karda zordur yürümek
Anladım gelmeyecek
Dünya oldu bana dar
Neden yağdın söyle kar

Dünya oldu bana dar
Neden yağdın söyle kar...?

Laaay la lay la lay la lay
Laaay la lay la lay la lay
Laaay la lay la lay la lay

Cemaline çevir yüzümü Başkasına rağbet ettirme kalbimi.

Bir beyaz lerze, bir dumanlı uçuş,
Eşini gaib eyleyen bir kuş gibi kar
Gibi kar
Geçen eyyâm-ı nevbaharı arar...

Ey kulûbün sürûd-i şeydâsu,
Ey kebûterlerin neşideleri,
O baharın bu işte ferdâsı
Kapladı bir derin sükûta yeri
Karlar
Ki hamûşâne dem-be-dem ağlar.

Ey uçarken düşüp ölen kelebek
Bir beyaz rîşe-i cenâh-ı melek
Gibi kar
Seni solgun hadîkalarda arar.
Sen açarken çiçekler üstünde
Ufacık bir çiçekli yelpâze,
Nâ'şun üstünde şimdi ey mürde
Başladı parça parça pervâze
Karlar
Ki semâdan düşer düşer ağlar!
Uçtunuz gittiniz siz ey kuşlar;
Küçücük, ser-sefîd baykuşlar
Gibi kar
Sizi dallarda, lânelerde arar.
Gittiniz, gittiniz siz ey mürgân,
Şimdi boş kaldı serteser yuvalar;
Yuvalarda -yetîm-i bî-efgân!-
Son kalan mâi tüyleri kovalar
Karlar
Ki havada uçar uçar ağlar.
Destinde ey semâ-yı şitâ tûde tûdedir
Berk-i semen, cenâh-ı kebûter, sehâb-ı ter...
Dök ey semâ -revân-ı tabiat gunûdedir-
Hâk-i siyâhın üstüne sâfî şükûfeler!
Her şahsâr şimdi -ne yaprak, ne bir çiçek!-
Bir tûde-i zılâl ü siyeh-reng ü nâ-ümid...
Ey dest-i âsmân-ı şitâ, durma, durma, çek.
Her şâhsârın üstüne bir sütre-i sefîd!
Göklerden emeller gibi rizan oluyor kar
Her sûda hayâlim gibi pûyân oluyor kar
Bir bâd-ı hamûşun Per-i sâfında uyuklar
Tarzında durur bir aralık sonra uçarlar,

Soldan sağa, sağdan sola lerzân ü girîzân,
Gâh uçmada tüyler gibi, gâh olmada rîzân
Karlar, bütün elhânı mezâmîr-i sükûtun,
Karlar, bütün ezhârı riyâz-ı melekûtun.
Dök kâk-i siyâh üstüne, ey dest-i semâ dök.
Ey dest-i semâ, dest-i kerem, dest-i şitâ dök:
Ezhâr-ı bahârın yerine berf-i sefîdi;
Elhân-ı tuyûrun yerine samt-ı ümîdi.

9 yaşında,hayat dolu bir küçük kız kardeşin 'gün'lüğünden ;

"ya Rabbim!

beni ve tüm ailemi kötülüklerden koru !Birgün ne çabuk bitiyor ben hevesimi alamadan yatma vaktim geliyor,uyumak zorunda kalıyorum.Ne olur günler upuzun olsa ve ben doya doya oynasam,herşeyden gönlümce hevesimi alabilsem... "

"ya Rabbim !
tüm insanları küçük zehirli olan sigara denilen şeyden kurtar"

/yoruldum mu ..
daha yaşamaya başladımmı ki../

Ahmet Muaz Sevinç, Abdullah Yusuf Sevinç, Elif Tufan ve Halime Berra Ona... Dört çocuktan, dört ayrı dünyadan dünyanın anlamlandırılmasına yönelik dört ayrı davranış biçimi..

Ahmet Muaz ilkokul ikinci sınıf öğrencisi. Çok zeki zıpır zıpır bir şey işte. Gözleri kocaman. Okuldan gelir gelmez sokağa fırlar. Prensipleri vardır. Arkadaş canlısıdır. Biraz da yaramaz...

Ahmet Muaz bir gün okulunda yazılı sınav olmaktadır. Beş soru sorulur kendisine sınavda. Paşa paşa yapar soruları verir sınav kağıdını öğretmenine. Sınav sonuçları açıklanır. Beş sorudan dördünü yapmıştır Ahmet. Öğretmeni sınıfın en zeki öğrencisinin velisine bir vesileyle bu durumu iletir. "Bu soruyu yapamamasını anlayabilmiş değilim" der. Annesi de şaşırır. "Evet o konu en iyi bildiği konuydu oysaki" diye cevap verir. Çağırırlar Ahmet'i ve sorarlar. "Ahmet oğlum neden şu soruyu yapamadın?" Ahmet cevap verir bildik bildik. "Ben o soruyu yaptım anne." "Ama nasıl olur burada yapmadığın gözüküyor." "Olur mu anne. Soruyu okusana orada anlatınız diyor. Ben de kağıdımı kalemimi bıraktım anlattım."

Abdullah Yusuf Sevinç Ahmet Muaz'ın abisi. Aralarında bir yaş var. Sarışın, masmavi gözlü ve duygusal. Beş kardeşin en adil olanı. Adaletsizliğe dayanamıyor. Adaletsiz bir mevzu ile karşılaştığında hiç bir şey yapamıyorsa oturup ağlıyor.

Bundan bayağı bir zaman önce. Abdullah Yusuf'un dayısı bir gün onların evlerine gelir. Ev ahalisi dayının üzerinde gördükleri yeni alınmış mont için iltifatta bulunurlar. "Ooo Emin Bey montunuz konuşuyor ha!" Gülüşmeler falan, ortalık pürneşe. Mont dayımızın üzerinden alınır, askıya emanet edilir. Abdullah Yusuf askının altına gider. Monta bakar. Bir şeyler söyler ve cevap bekler. Soru sorar, cevap ister. Kızar, kızmasını bekler... Ama nafile monttan ses çıkmaz. Olanca kızgınlığıyla odaya dalar. Gözler ağlamaklıdır. "Ya dayı senin bu montun benimle konuşmuyo yaaa:("

Elif Tufan 4,5 yaşında. Kıvır kıvır saçları ve harika gözleri var. En güzel sorular onda. Yüzündeki tebessümü hiç unutamam. Evin içinde normal yürüdüğünü hiç görmedim. Her zaman zıplar ya da seker. Babası ona kuzum der. Ona şöyle takılır. "Yahu biz Allah'tan bir kız istedik O bize bir kuzu gönderdi. Ne yapacağız şimdi?"

Kar yağmıştı geçenlerde. Her taraf bembeyazdı. Elif hanımefendinin oturduğu muhitte bembeyazdır. Elif hanımefendi bembeyaz bir sabaha uyanmıştır. Ve babası da evdedir. Yolların kapalı olduğu bahane etmiş ya da valiliğin ilk ve orta dereceli okullara ilişkin tatil kararının arkasına sığınmıştır. O gün akşam dışarıya çıkarlar. Kocaman bir kardan adam yaparlar. Burnunda havuç, gözünde zeytin, kafasında şapka, kolunda bir şeyler... Oynarlar, oynarlar ve eve dönme vakti gelir. Tam apartmanın merdivenlerinden çıkmak üzereyken Elif babasına döner. "Baba bi dakka." "N'oldu kızım?" Elif gider biraz kar alır eline. Sıkıştırıp bir top haline getirir. Gider kardan adamın önüne bırakır. Ve babasına der ki; "Babacım kardanadamın canı sıkılır gece diye ben ona bir top yaptım. E oynasın artık."

Ve Halime Berra Ona. İlkokul birinci sınıf öğrencisi. Uzun boylu, fidan gibi. Uzun uzun saçları, harika bakışları, çok tatlı bir dili var. Gülmesine bayılıyorum. Canım benim. Halime Berra bundan beş yıl önce babasını kaybetti. Babasını çok severdi. Evin geç gelen bebeği olduğundan babasının muhabbeti de ona biraz farklıydı. Göz bebekleriydi birbirlerinin. Bir iftar sofrasının sonrasında, teravih beklenirken oraya yığılıvermişti babası. Gözlerinin önüne. O günden sonra bir daha göremedi babasını. Cebinde onun resmini taşıyor. Bir arkadaşı baba diye seslense içi burkuluyor.

Bir bayram sabahı. Bursa Emirsultan mezarlığı. Geniş ailenin tüm fertleri mezarın başındalar. Ölümü anıyorlar. Halimem ellerini kaldırıyor. Mırıldanıyor. Gözleri doluyor. Ama o gülmeyi tercih ediyor. Oradakiler bu diyalogu izliyorlar. Ve ona soruyorlar. "Kızım ne dedin sen az evvel?" Cevap veriyor Halime Berra; "Söylemem o bize özel..."

Bir ağabeyim bebekleri koklar, hırsla öper ve "cennet kokusu bunlar" derdi. Gerçekten de bebeklerde öylesine bir koku var ki tarifi çok zor. Bütün bebekler çok tatlı ve çok sevimli. Tertemiz, pırıl pırıl ve yumuşacık.

İnsanın en saf ve en güzel hali sanırım.