Cökmüs ve geride unutulmus bir ruh. Yasanmisliklarini bir türlü uzaya veremeyen, hasta! Vazgecmek kelimesini unutmus ve rastladigi cümlelerde bir kelime boslugu hissetmis. Cok cabuk alismis, bitirememis. Terk edememis. Gelecekten kusku duymaya baslar olmus. Anilarini temcit pilavi gibi, her gün usanmadan önüne sermis...

Ne yasadiysa!

Garipligi hem tuhafligiymis hem de yalniz bir kedi gibi olusu.
,,,
,,,
Yildizlari varmis...
Döner döner onlari ararmis. Özellikle bir tanesini.Onu buldugu zaman dünyada oldugunu ,denizin üzerinden onlara baktigini, arkasinda gecenin karanliginda bir orman oldugunu hatirlatirmis o yildiz. Gözleri dolar ve yildizlari gözyaslariyla parlamaya, bir elmas gibi daha derinlere isildamaya baslarmis.
Hep o yildizin getirisi sanmis güzellikleri. Cünkü ertelenmis mutluluklarini ona ithaf edermis. Sadece o bulundugu yer dünyanin en güzel yeri, o anlar en muhtesem anlarmis.
....
.
.
Yazarken ; "yahu cocuk gibi neye seviniyorsun?" da dermis kendisine..
..
Unutamamis.,Veya henüz tam olarak ne oldugunu anlayamayacak kadar kücükmüs. Elleri minicik ,henüz hayat üzerinde tam rol oynayamazmis.
Ne oldugunu bilmedigi bir umudu da varmis.Kisitli gercekliginde bile bile sevindigi anlar olmus. Gercekligin icine kendi koydugu bir kac tahta ile bir cit ve ortasina sirin bir ev yapmis. Bütün gercek orasi, citin gerisi yalan olmus. Cünkü oralar hicte hos seyler fisildamazmis kulagina. Tek derdi yildizini ve denizini görmek icin citten ayagini disari basip, onlara gitmek icin sinirli gercekliginden uzaklasmasiymis. O zaman; yüzlesmek, üzülmek ve karamsarliklarla esdeger olurmus hep.
Ta ki yildizina ve denizine bi de arkasinda duran ama pekte aklina getirmedigi ormana varana dek.Iste dünya o zaman herseyden arinirmis.
...
....
..
...
.
.
Aradiginiz kisiye su anda ulasilamiyor.. Cünkü kendisi baska bir zaman diliminde kaldi, ya da siz orada unutuldunuz. Lütfen gecmisinizi kurcalamaktan vazgeciniz..
The pers...