Mezun oldum. Öğrencilikten öğretmenliğe geçmek... Ne garip bir duygu bu!İşimde ilk günüm. Çalışacağım kurumun kapısının önünde durmuş bekliyorum. Sanırım korkuyorum. Engelli çocuklarla çalışma fikri biraz korkutuyor beni. Neyse artık, kabul ettim bir kere. Üstelik bir eğitimci için çocuğun nasıl olduğu önemli değildir. Çocuk çocuktur.

Besmele çekip girdim içeriye. Aman Allah'ım! Bu iş gerçekten de zor olacak. Saldıranlar, tükürenler, bir kenarda etraftan bihaber oturanlar, şımaranlar ve şımaramayanlar... Benim burda ne işim var? Ah be Halit abi... "Engelli çocuklarla çalışırsan hayatı öğrenirsin, yıpranırsın ama olsun! Başın öne eğilir ve Allah'ın karşısında başının öne eğilmesi O'nun tarafından hoş görülür" demiştin. Hayatı öğrenme konusunda şüpheliydim. Ama onlara çok şey öğreteceğimi düşünüyordum. Ne de olsa ben bir öğretmenim. Çok şey bilen bir öğretmen!

Hadi bakalım, önce çocukların neler bilip bilmediğinin bir değerlendirmesini yapalım. Allah'tan çocuklar teker teker alınıyor derse. 45 dk. zor geçer ama ne bileyim! İçim mi ısındı bu işe ne? Beni,velilere "bu yeni öğretmeniniz" diye tanıtıyorlar ne güzel! Başlayalım bakalım. Ve ilk çocuk:

8 yaşında... Sadece kırmızı rengini biliyor. Daha doğrusu bütün nesnelere kırmızı diyor. Pardon "dırtızı"... (1 yıl boyunca çocukla kırmızı çalışılmış. Ben de sonradan öğrendim). Ve değerlendirme bitti. Şimdi veli görüşmesi. Anneye "çocuğunuzdan neler bekliyorsunuz" diye soruyorum.

-Doktor; öğretmen hanım, doktor olmasını istiyorum.

...............

11 yaşında... Evet bakalım neler biliyorsun. "Bu ne ?"Cevap yok. "Kalemi göster, elmayı göster, masayı göster". Tepki yok. Bir şey söylemeye gerek de yok. Hiçbir şey bilmiyor. Kendini bile... Annesine yine o malum soruyu soruyorum.
-Çocuğunuzdan neler bekliyorsunuz?
-Fazla bir beklentim yok. İletişim kurmasını istiyorum. Herkesle konuşmasını istiyorum. Söylenilenleri anlamasını... (Bir yıl sonra sadece "nasılsın" sorusuna "iyiyim" cevabını verebildi. Bir de; adı söylendiğinde kendini gösterip "burda" diyebiliyor)

............

Yaş 13... Okuma-yazma çocuğu. İyi bari! Basit toplama işlemlerini sadece yardımla yapıyor, heceleyerek okuyor. Okuduğu metinle ilgili basit sorulara cevap veremiyor. Yine o soru:
-Neler bekliyorsunuz çocuğunuzdan?
-Okulda arkadaşları gibi problem çözsün, geometri hesapları yapsın, okusun bakmadan yazsın. Şey bir de öğretmen olmasını isterdim. Kızlara yakışıyor öğretmenlik, öğretmen hanım.

.............

Aman Allah'ım! Bu ne güzel bir kız... 7 yaşında... "Adın ne senin"? Sadece birkaç harfi çıkarabiliyor. Söylemeye çalışıyor adını.Anladım konuşamıyor. Allah'ım Allah'ım! Bu ne güzel bir yüz böyle. Ama konuşamıyor. Dil gelişiminde kritik dönemi çoktan geçtiği için; konuşması ya çok zor ya da imkansız... Öyle derdi hocamız. Annesi malum... Konuşmasını bekliyor.

................

Aaaa bu biraz daha sakin. Sanırım çok ağır değil. Tanısı ne: Otistik. Hım bu yüzden sakin görünüyor. Orda olduğumun farkında değil. Hatta kendinin de farkında değil. Denemek için çok parçalı yap-boz veriyorum eline. 1-2 saniye bakmıyor bile. Sonra bozuyorum. Hiç teklemeden o karışık yap-bozu bir çırpıda yerleştirdi. Ben bile o kadar çabuk yapamazdım. Hiç kimse yapamazdı. Ne zeka ama! Sorun şurda: o zekasının da farkında değil. Ve veliye aynı soru. "Çocuğunuzdan neler bekliyorsunuz?"
-Birgün kendisini tanımasını, bir kerecik olsa da, bana "anne" deyip sarılmasını...
(Yok bu soruyu artık sormayacağım hiç bir veliye. Yüreğim kaldırmıyor artık bu beklentilere. Boynum bükülmeye başladı sanırım. Olsun! Bu da bir şeydir. Bu soruyu sormamam gerektiğini öğrendim daha ilk günümde. Halit abim haklı mı ne?)

................

Bakalım bu kaç yaşında: 10. Okuyabiliyor. Ne versem okudu. Ama dur! Yazamıyor, okuduğunu yazamıyor. Sormadım o soruyu veliye. Meğer sormaya gerek yokmuş. O anlattı zaten çocuğundan neler beklediğini. (Bunu da öğrendim: Soru sormak gerekmiyormuş onlara; acılarını, umutlarını anlatmaları için)

.................

Bir çocuk daha... Çok tatlı bir oğlan çocuk... Öğrenme güçlüğü var. Ha bir de; vücudunda bulunan ya da bulunmayan mı (şimdi hatırlamıyorum, tıpla ilgili bir şeydi) bir şey yüzünden süt ve türevleri yasak çocuğa. Süt içmemek onun için bir kayıp değil belki. Ama dondurma yemeden olur mu hiç? Bir gün dondurma istemiş annesinden. Almayınca annesi... Anlıyormuş çocuk aslında niye dondurma yiyemeyeceğini. Ama çocuk işte! Başlamış ağlamaya. "Çocuğunuz sizden bir şey istediğinde, ona istediğini verememenin acısını biliyor musunuz?" diye sormuştu babası.

Bimiyordum. Bilmek ister miydim? Onu da bilmiyorum. Ama bilenler vardı. Artık biliyorum. Bunu da öğrenmiştim bu vesileyle. Ama öğrenmek canımı yakıyor nedense...

(Allah'ım! Ya benimde birgün engelli bir çocuğum olursa? Ne yaparım ben? Ya da ben birgün sakat kalırsam... Daha önce hiç bu korkuyu yaşamamıştım. Niye kaygılandım ki? Allah'a şükür engelli değilim. Öyle bir çocuğum da olmaz herhalde. Yani olmaz değil mi? Bu veliler de mi ilk başta benim gibi düşünüyordu yoksa?)

Ve veli diyalogları: Ne cevap verebilirdim ki bunların karşısında?
-Öğretmen hanım; sizin öğretmeye çalıştığınız bu şeyi diğer çocuklar biliyor. Benim çocuğum neden bilmiyor. Yoksa zeka geriliği mi var? (Sayın.... burası Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi. Yani zihinsel engelli çocukların eğitim gördüğü bir kurum)

Bir velim konuşuyor. Onu anlamaya çalışıyorum.
-Valla tüm ilaçları alçak yerlere koydum. Bulsun da içsin diye. İçsin de gebersin diye. Bıktım artık. Canımdan bıktım, ondan bıktım. Alsın Allah da kurtulayım. (Keşke anlamaya çalışmasaydım)

-Öğretmen hanım; benim çocuğum aslında çok zeki. Valla bak, sadece konuşamıyor. Bir de davranış bozukluğu var. Eğer bunları eğitimle hallederseniz oğlum bu zekayla çok iyi yerlere gelir. Ben inanıyorum buna. (İnanın ben de inanmayı en az sizin kadar istiyorum. Ama...)

Ve hüzün:

İki çocuğu da hem zihinsel hem fiziksel engelli. Kocası kanserli...
-Hayat bu, daha kötüleri de var öğretmen hanım. İnşallah iyi olacak hepsi. Ben umutluyum. Ha bu gün, oğluma adını söylediğim de, kaldırıp başını bana baktı. İsmini tanıyabiliyor artık, çok mutluyum.
-Ben de çok mutlu oldum. Bir şey soracağım. Sizin sağlığınız nasıl.
-Oğlumu sırtımda taşıyorum. Merdivenleri çıkmak zor oluyor. İyice büyüdü artık. O yüzden bel ağrılarım başladı. Ama ona da bir çözüm bulacağız inşallah. Tekerlekli sandalye alacağız.

................

-Benim çocuğum olmuyordu öğretmen hanım. Nihayetinde tüp bebeğe başvurduk. Yıllar süren bir hasretlikten sonra, çocuğumu kucağıma almanın mutluluğunu yaşıyordum. Ta ki doktorlar "çocuğunuzun gelişimi normal değil" diyene kadar. Önce reddettim. (tüm veliler önce reddeder) Şimdi kabulleniyorum. Ama umutluyum. Kesinlikle yürüyüp koşabilecek.
-İnşallah, Allah her şeyin hayırlısını versin.

.................

Ve karşımda iri yarı bir adam. Dağ gibi... Ne sert adam bu böyle. Konuşmaya başlıyoruz. Oğlundan bahsediyoruz. Tanısı; hiperaktivite ve dikkat eksikliği. Çok ağır değil ama yine de güçlük çekiyor öğrenmekte. Dikkatini veremiyor anlatılanlara. Devam ederken konuşmaya o dağ gibi adam küçüldükçe küçülüyor karşımda. Ve o sert bakışları çözülüyor, yaşlar süzülmeye başlıyor o gözlerinden. Evet ağlıyor. Gencecik bayan bir öğretmen karşısında, hiçe sayıp erkekliğini ağlıyor sesli sesli. Bir şeyler söylemeye çalışıyor. Anlayamıyorum cümlelerini. Sadece bazı kelimeler beynimde yankılanıyor. Fakirlik, işsizlik, sigorta ve çocuk...
Hem fakir olmak hem engelli bir çocuğa sahip olmak. Nasıl dayanıyor bu acıya? Doğruya dayanamıyor. Ağlıyor baksana!

(Bir şey daha öğrendim. Erkekler de ağlıyormuş canları yanınca)

..................

Kocası şehit bir kadın...
-Baş etmek zor öğretmen hanım. Hele eşi olmayınca insanın. Kızımı evde yalnız bırakamıyorum. Ablası evde olsa da, onu rahatsız ettiği için evde kalmasını istemiyor. Nereye gitsem yanımda götürmek zorundayım. Fakat gittiğim yerlerde beni rahat bırakmıyor. Komşularım bile evlerine gitmemi istemiyorlar artık. Ne yapsınlar, onlar da haklı. O kadar saldırgan ki, ya ortalığı talan ediyor ya da insanlara zarar veriyor. Buraya geldiğimde en azından dışarı çıkmış oluyorum. Bir değişiklik oluyor.
-Anlıyorum...

Anlıyor muyum? Gerçekten anlıyor muydum tüm bunları. Kolum hiç kırılmamıştı ve kırık bir kolun acısını anlamaya çalışıyordum. En klasik tabiriyle. Tahammül edemiyordum ilk başlarda. Acı geliyordu. Zar zor okuma yazmayı öğrettiğim bir çocuğumun epilepsi nöbeti geçirip her şeyi unutmasını kaldıramıyordum ilkin. Sonra alıştım ben de. Duyarsızlaşmaya başladım belki de. Ama yine de açıp baksam kalbime, aynı sızı orda. Ve utanç... Elimde olmayan şeyler için isyan edişime. Aynalara bakmaya yüzü kalmıyor insanın onları görünce. Hangimizin garantili geleceği. Hele hele nimete şükredilmiyorsa.

Ne acı! Bunları anlatırken birilerine:
(Aman yok be abartma sen de. Ne münasebet canım. Sağlıklıyım, gencim güzelim.Bir kere Tanrı beni böyle sapa sağlam yaratmak zorundaydı. Benim çocuğumu da kusursuz yaratacak elbet. Sanki Tanrı beni böyle yarattı da lutuf mu etti? Hiç sanmam. O zaten vermek zorundaydı. Bak bir daha söylüyorum zorundaydı O. Halime şükretmek mi? Komiksin. Tekrar söylüyorum; bana sağlam bacaklar, gören gözler, işiten kulaklar, en önemlisi düşünen beyin (senin ki düşünüyor mu bilmiyorum) vermeliydi zaten. Var olması zorunlu bir şey için ben niye şükredeyim ki değil mi ama! O zaman o çocuklar neden mi öyle? Tanrı onları yartırken yapmak zorunda olduğu görevini unuttu(haşa) galiba. O yüzden onlar öyle doğdu. Yoksa bizi sınamak için yaratmamıştır değil mi?)

Kim acınacak halde bilmiyorum. Kim kayıpta kim kazançta? Hangimiz zihinsel engelli. Kim göremiyor, kim duyamıyor? Kim düşünüp akledemiyor böyle şeyleri?

Ah be Halit abi. Senin de dediğin gibi. Büküldü boynum bir suçlu gibi.
Şimdi başım önümde şükrediyorum Allah'a.

Ve utana utana...

Ve acıya acıya...