QAZAA ellerine sağlık.Dikkat et Ahmet Hakan'dan sonra Mine G. seninle de polemiğe girebilir :)

Küçük bir istatistik yapalım. Türkiye Cumhuriyetinin nüfusu ne kadar? En son bilgilere göre 70 milyon. Bir eksik, bir fazla, o da pek fark etmez. Türkiye'de en çok okunan gazetenin tirajı ne kadar? En iyi haliyle 300 ile 600 bin arası satıyor. Ki gerçekte bir gazete belirttiği sayı kadar da satmaz. Az buçuk yayından anlayan biri fazla rakamın ne olduğunu bilir. Diyelim satıyor. Peki? Demek ki ülke nüfusunun %1 günlük gazeteyi takip ediyor veya etmiyor. Bu durumda M. G. Kırıkkanat yazılarıyla toplumun %1'e bile ya ulaşıyor ya ulaşmıyor. Zaten hitap ettiği kesim ve ne yazdığı aşağı yukarı belli. Yazabilir ve yazmasından doğal bir şey de göremiyorum. Sorun bu değil zaten. Sorun, Kırıkkanat'ın dillere destan ismidir. Malum, medyanın yönlendirdiği bir ortamda her kes bir şekilde isim yapmalı. Ama, sevgili Qazaq bırakında bu medyatik söylem oyunlarına siz ön ayak olamyın. Bizimle alakasız isimleri birde siz kafamıza kazımayın. Bu bir zavallılıktır. Bir gazeteci düşünün ki, nüfusun %1'e hitap ediyor, onu diline dolayan ise nüfusun %99'unun paylaştığı bir kimliği temsil ediyor. Ama gel gör ki, o %1'lik zevat donundan, göleğinden, ağzına laf olacak söze kadar %99'luk kesimi istediği yönde evirip çevirmektedir. İster kininizi kusun, ister bir mizah yapın, ister bu duruma göndermede bulunarak bir gerçeği ortaya koyun göndermede bulunduğunuz isim sizin üzerinizden daha bir meşruluk kazanmaktadır. Sizin adınız, onu adını tanıtmada sadece bir araçtır. İyi veya kötü, doğru veya yanlış, toplumsal zekayı yönlendireler sizin üzerinizden kendi varlıklarını daha da yaygınlaştırmaktadırlar.

Bir ahlak mutasyonu yaşanıyor bu ülkede. Sadece bu ülkede mi, hayır gezegen. İyi veya kötü söylemler üretiliyor ve iyi veya kötü herkes bu söylemin içine çekiliyor. Amaç, zihinsel gücümüzü harcama biçimini kontrol etmektir. Bizde işte bunlarla harcarız. Donla denize girmiş amcamın suyun etkisiyle kıçından devrilip çıkan donunu izler; ya komik buluruz, ya üzülürüz halimize, ya da birini çıplak görmenin ayıpını yaşarız. Ardından bu ulusal bir sorun haline gelir, gözlüklerinin arkasından bu zavallı insancıkları izleyen ama onların nasıl yaşadıklarını birgün bile merak etmeyen bir "aydın" gazetecinin şablonlaşmış sözüklerle dolu sözlerini yine kendi ellerimizle zihnimize kazırız.

Kim bu M. G. Kırıkkanat? Filozof mu? Reis-i cumhur mu? Derrake-yi akil mi? Veya Ahmet Hakan? Ne verdiler bu ülkeye? Ne verdiler, sana, bana ve hepimize? Bu isimler neden her dile gebe? 7-70'e bu isimleri bize ezberleten hangi güç? Veya bu yazı bir mizah mı? Nasıl bir mizah? Kim doğru ve kim yanlış? Söyleyen mi, söylenen mi, söyleten mi?

Aslında sorun çok basit: Bütün bu M. G. Kırıkkanat isim ebeliğine, denize don gömlek girilmez zekasını keşfeden yönetime, bu mizahsenliği gösterenlere tek yanıt: şalvarını "denize donlar girilmez" uyarısı bulunan tabelanın üzerine seren amcam vermiştir zaten. Ama gel gör ki, kendisini donla denize girmeye uygunsuz bulan yönetimi iktidara taşıyan da aynı amcalar, aynı teyzeler, aynı kadeşler. Yani şu %99'luk kesim. Kim kime muhtaç bilen yok? Kim kimin sırtında düşünen yok? Kimin zekası kimin donunda akıl eden yok? Ve üzülerek söylemeliyim, kimin kalemi kimin isminin hamallığını yapıyor, işte bunu hiç bilen yok?

Sevgili Qazaq'ı üzmek istemezdim ama, ben burada hiçbir mizahlık anlam bulamıyorum. Belki benim mizah duygularım mı eskidi, işte bir zahmet ona da yardımcı olursanız sevinirim.

İşin gerçeği ne biliyormusunuz: biz her halimizle çoktan iflas etmiş bulunuyoruz. Düşüncemizle, yaşamımızla, inancımızla, yazılarımızla, konuşmalarımızla her şeyimizle. Ve sonra da seyyarenin bizim çevremizde döndüğünü çıkıp söylemiyor muyuz? İşte gelde tepenin tasını attırma. Buraya kadar gelmişken, bari şıkları da teker teker yanıtlayayım:

DODEGİ'lerin arkasındaki örgütte biziz, amacı da biziz, finanse edeni de biziz hepsi biziz.

Ve son olarak DODEGİ'nin Marmara fay hattını tetikleyip tetiklemeyeceğini bilmiyorum, ama beni, yani n. marmara'yı ziyadesiyle tetiklemiştir.

Saygılarımla...

Geçen cuma namazında önümdeki safta bir arkadaş uyukluyordu. Kendisine uyuduğunu söyledim; fakat o inatla uyumadığını, kendisinden emin olduğunu söyledi ve namazı o şekilde kıldı... O da doğru bildiğini yaptı, ben de...

Qazaq yazılarının reytingi yüksek, aynı magazin programları gibi... Kimbilir belki o magazin programlarını yapanlara da sorsanız onlar da aynı şekilde kendilerini savunacak, yani toplumsal bilinç adına çalıştıkları/ürettikleri ve saire... Peki onların entelektüel birikimleri? Kimbilir belki o programları yapanların entelektüel birikimleri bizimkilerden daha fazladır. Akıllı ve muhakeme yeteneklerinin yüksek olduğundan eminim gerçi... Ama sonuç?

Amaca ulaşmak için birçok yol kullanılabilir; ama "aklın yolu -muhakkak ki- 'bir'"dir.

Mesele hakkında söylenecek çok fazla söz var; ama bunun da "koyun" ya da "pilav" meseleleri gibi bu meselenin de bir tartışmaya dönüşmesinden endişeliyim. Yine magazin kapsamlı ve kiminin gülüp geçtiği, kiminin "Afferim koççum" deyip ":)" imleri ile donattığı, kiminin de "ama hayır" diye çırpındığı; fakat neredeyse tamamının laf-ı güzaf olduğunu düşündüğüm bir tartışmanın başlamasından endişeliyim...

Sayın qazaq'ın yazılarından görebilidiğim ve n_marmara yorumuna verdiği cevap ile aklını daha farklı ve güçlü kullanabileceği aşikâr. Bunun yanısıra sayın Qazaq'ın yazılarında ne denli akıllı olduğunu ve meselelere hiçbirimizin görmediği şekillerde bakma yeteneği olduğunu göstermesine de artık ihtiyaç olmadığı kanaatindeyim.

Samimiyetle

Hak yarattı çü nev’in insanın
Kıldı efradını muhâlif ânın
Gerçi birdür kamusu sûrette
Bir değüldür ve lîk hilkatte
Lütfunu âleme ıyân etti
Sureti sîrete nişân etti

M. G. Kırıkkanat'ı görevinden aldılar. Kibar olmaya ne gerek var: kovdular işte. Peki neden? Bu, günlük tirajı 40 bini zor bulan bir gazetenin namusunu kurtarma girişimi mi? Değil! Yoksa, utancından yüzünü çevirip bakamadığını söylediği "Etobur İslamistan"ın tepkisi mi? Değil! Ahlaki bir sorun mu? Bu hiç değil! Peki, Qazaq bir darbe mi yaptı da haberimiz yok? Sanmam, çünkü Kırıkkana'tan daha çok bu aralar "deprem"i düşünüyor. Peki, neden? İktidarın basit bir orta oyunu. Ortada dolaşan bir kurban varsa, kimse masrafa girmez. Birisi, gizlice partonu aradı ve o da kulakları çekti. Artık, milletimiz huzur içinde denizin keyfini çıkarabilir. Peki bu gürültüde ne oldu? Çok şey. Açıklayayım:

1. Yüzyıllardan beri çözümü kendi içinden üretmeye akıl erdiremeyen bir grup "aydınımızın" (ki nedense "aydın" kimliği de şu bir grubun malı oldu. Dilimiz bir kelimeyi daha kendisinden olmayanlara kolayca teslim etti) varlıkları ile değil, vicdanları ile bu ülkede havaalanları (kovulan gazetecinin yazısına gönderme) kadar yer kapladıkları görüldü. O, havalanları ki seferlerini sadece Paris, Londra, Roma, New-York istikametinde yaparlar. İşte, kimleri dilimize doladığımızın bir gerçeği.

2. Bu kovulma anlamsız. Kimse kimseyi kovmadı. Bize verilen mesajla, gerçek arasında fark çok fazla. Hiçbir sahte peygamber havarisini horlamaz. Ondan en iyi şekilde yararlanmanın yollarını arar ve bulur. Kovarsa, bu ülkedeki Batılı üstlerini nasıl genişleteceklerdir. Çağın aydınları, sermayenin birer uyuz köpekleri. Sahilleri, yeşillik alanları dolduran, yaşamı boyunca Bodrum, Marmaris, Antalya tatil merkezlerini büyülü erkanlardan izleyip fantaziler kuran bu ümmet evet etle besleniyor. Ama hiç değilse kendi kendilerinin etlerini yemiyorlar. Etoburlara nefret kusanların, kişiliksiz yaşam değerlerinden beslenmiyorlar. Onlara kapılarını açan gazete çok. Biz, bu kovulma heyacanına kapılıp mangaldaki etimizi yakmayalım. Malum, bu fasılı yılda bir defa ya yaparız, ya yapmayız.

3. Bir ülkenin kaderini havaalanları belirlemez. Bir ülkenin kaderini üzerinde yaşayan milletin düşüncesi, inancı, ahlaki değerleri belirler. Ama, biz havaalanlarına aşık olduğumuzu birkez daha gösterdik, bu kovulma serüvenine yoğunlaşan ilgimizle.

4. Ve her zaman olduğu gibi, yine birileri kazandı. Bu zaferin galibi ne donlu-gömlekli denizi yeni keşfeden ve bunun için aşağılanan, ancak 1.200 çeşit vergiyi tıkır tıkır ödeyen (dünyanın hiç bir ülkesinde bu kadar çok verginin alınmadığını da belirtelim), bu ülkenin varlığını kendi kanıyla koruyan, "insanlık dışı" olduğu için görüntüsünden dolayı okullara alınmayan, horlanan, ama sömürülen, iğrenilen, ama son damla kanına kadar emilen millet oldu; ne de bu duyguları paylaşanlar. Kazanan, etimizi zehir gibi kemiren, vaadler dışında poltikaya, felsefeye, bilime, sosyolojiye ilişkin en ufak düşünce üretemeyen iktidar oldu. Ne idiğü belirsiz kimlikler oldu. Kırıkkanat oldu, gazetesi oldu, patronları oldu, iktidar ortakları oldu ve varlıkları bu ülkede bir havaalanını doldurmayacak kadar bile olmayan "aydınlar" oldu.

5. Peki, bu durumdan ders alınacak hiçbir gerekçemiz yok mu? Olmaz mı, tabii ki var. Kendi kaderimizi bir mizah oyununa getirmemek var. Bu durum, bu ülkede %99'luk kesimin aynı rengi, aynı dini, aynı duguyu, aynı baskıyı, aynı çileği paylaştığını göstermektedir. Ve bu durum, yine bu %99 kesimin ne denli aciz, ne denli çaresiz olduğunu da ortaya koymaktadır. Eğer bir ülkede bir gazete en iyi haliyle 600 bin satıyorsa, bunun nedeni bu ülkenin geriliğini ve okumaya ilgisizliğini göstermez. Bu, o gazetenin sadece o kadar insana hitap ettiğini gösterir. Bu, "aydınlarla" halk arasındaki zihinsel uçurumu göstermektedir. Fransa'da milliyetçiler AB'ye hayır dediler. Ama nasıl. 40 yıl boyunca faşist suçlamlarının baskısı altında bıkmadan usanmadan her evin kapısını çalarak onlarla kendileri arasındaki ortak değerleri ön plana çıkararak bunu yaptılar. Bizde de her seçim zamanı bütün partiler kapı kapı dolaşıp kendilerini tanıtırlar, ortak değerlerimizi kendileri için çar çabuk harcarlar ve başa gelirler. Sonra da sokağımıza bile uğramazlar. Göstermelik olarak, "namus ve inancımızı" koruduklarının bir ifadesi olarak da birilerini kovdururlar. O kadar. Eğer, sahilleri dolduran yüzbinlerce insan denize mayo ile girmiyorsa, bunun bir nedeni var. Çünkü, kendisine giydirilen giysi hiçbir zaman ona ait olmamıştır. Modern olacağız diye kılık değiştiriyoruz, ama maymun olduğumuzun farkında bile değiliz. İslami duygularla millete hitap eden bir belediye yönetimi milletine "don" yasağı getiriyor. Yıllardır "şapka" yasasını diline dolayan bu kesimin, "don" yasağı ile ortaya çıkması ne kadar komik. Bu milletten utandıklarını söylüyorlar açıkca. Eğer, kendi inancımızı yaşamsal bir değerler sistemine dönüştüremezsek daha çok don gömlekle uğraşırız.

Sevgili Qazaq'ın ironisini ben gayet iyi anlıyorum. Benim sorunum bu değildir. Benim sorunum, aynı ironiyi "Başbakanın Aydınlar Görüşmesi" içinde yapacak dürüstlüğü gösterip gösteremeyeceğimiz üzerinedir. Gösteremediğimiz bal gibi ortada. Doğudaki halkın değerini başbakan kovulan aydınlarla değerlendirdi, ama yönetime gelmesi için oyu halktan istemişti. Bundan ala ironi olur mu? Bitmedi. 2 gün önce bu yönetim, Ermenistan'la gizlice görüşme yapıyor. Kıprıs'tan sonra birde "soykırım" yasasının kabulü kapıda. Kabul etmiyoruz diyecek cesaretimiz var mı? İşte, bir ironi daha. Bu hak ve hukuk yanlısı "aydınlar" Doğu'da bir etnik çatışmanın planlarını yapıyorlar. Bu da mı ironi değil. Biz bunların hiçbirinin ironisini yapamadık. Benim sorunum bunlar. Benim sorunum, bu halktan olduğunu söyleyip bu halkı modernizm kamçısıyla güdenler.

Bu yüzden Mine Hanıma dürüstlüğü için saygı duyuyorum. En azından bizden olmadığını, bizden iğrendiğini açık biçimde ifade etmekte. Onun safı belli. Onun kimliği de belli. Bir sorun olduğunda atlayıp soluğu Paris'te alabilir. Ya "don" yasağını aşamayanlar nereye gidecek? Ya, kaderlerini ne idiğü belirsiz "aydınların" ağız kokusuna bırakılan Doğudaki insanlar ne yapacak?

Ya, ben neden bu kadar çok konuşuyorum? Bu ülkenin tamamı ironi, mizah değil mi? Her gün yaşadıklarımız mizah değil mi?

Sakın yanlış anlaşılmasın ben sayın yazarın yazısını ve kimliğini ölçü alıp konuşmuyorum, ki bunu yazarın kendisi de iyi bilir. Ben, acizane ortak bir davamızın olması gerektiğini söylemekten yanayım. Şurdan burdan derlenmiş birkaç düşünce, mesajla değil, bir ümmet beyninin otopsisini yapalım diyorum. Bundan korkmayalım, dinse din, dilse dil, milletse millet. Zaten korkularımız değil mi bizi yöneten.

Son olarak, sanki biz Kırıkkanat'tan farksız mıyız? Farksız olmadıımızı kanıtlayan gerçek bu sitede duruyor. Uzlet Haktan'ın yazısına gösterilen ilgi farksızlığımızın en büyük kanıtı. Neden bu yazıyı enine boyuna tartışamadık? Neden buradaki olguların gereğini ortaya koyamadık? Neden, bir bilgi sorununu da biz kafamıza takmadık? Çünkü don gömlekle uğraşmak daha kolay. Malzeme bol. İşin ucunda benim gibi dedi-kodu yapmak var. Hadi hayırlısı.

"Kafir ağlar bizim ahval-i perişanımıza"

Sayglarımla...