Sabır sınırımızın hep birkaç adım ötesinde duran insanların varlık nedenlerini sorgulamak küfre düşürür mü beni bilemem. Ama bu da benim kusurum olsun cümlesini kurdurtacak kadar sert ünsüz havasındayım. Onlarla kurulabilecek bütün tahrik davetkarı cümlelere sahibim. Hepsini buradan sesim çatlayıncaya kadar bağırarak söylemek isterdim. Ama bu bir mikrofon değil. Biri bir mikrofon bulsun. Hemen. Şimdi. Dev hoparlörlerden insanlara faydalı birkaç şeyi tekrar tekrar tekrar tekrar tekrar tekrar tekrar ………… tekrar tekrar tekrar tekrar tekrar tekrar tekrar hatırlatmak istiyorum. Bu kadar “tekrar” yeter mi?
Kulakların çınlasın değerli dostum Menderes ağabey bir radyo programında aynen şöyle demişti:

-“Bir şey kırk defa söylendiğinde olurmuş ya.. ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım ben insanım…"

Düşüncelerde boğulmak isteyenlere, “düşünerek” olduğu için boğulmayı bile hoş görenlere; buyurun, bundan ala uygun zemin olur mu?

Aciz yanımızın ispatı olan duaların içimizdeki kalelerini daha zapt edilmez yada sağlamlaştırılmış kılmak adına: “alışkanlık ve gereklilikten değil, farkındalıkla olmalı her şey!

Ben kendi adıma ayrıcalıklılaştırılmışlardan olmak ve kalabalıkların kaybettiği heyecanı koruyup saklamak istiyorum. Ve muhafaza ediyor olmam, üzerimdeki ağırlığı hafifletmeli. Korkunç bir denge yani. rahatlığım ağırlığımdan olsun!

Ama ben yinede, rahata rağmen yüksüzlüğü arayayım
kendimi ve tanrıyı
tekrar bilmek için
güç toplayayım…