ateş şedit odun ıslak mevsim duman
ısınmak hayali göz bebeklerimin
bu kül grisi göklerden geriye kalan
şüpheyi kavuran kutsal ateşin
leşiyle oynayan ölü kalplerdi

şimdi vakit öç almada kara delikten
nasipsiz kalanları süpüren bu dem
haber alır duymazlar o kıyametten
bilmezleri eriten eğreti erdem
o ateşin üstüne ateş serperdi

buz bir tezadın içinde mahur
gölgeye üfleyen ikindi gibi
akşam ki göğsümde şeklini bulur
geceye renk veren şu deniz dibi
sabaha ufuktan perde çekerdi

küflenir bilmez misin fikir uçları
utanır yeniden eski lügatler
hangi kelime doyurur doymaz açları
hep aynı yere dönen o kör saatler
akrebe yelkovana yolunu verdi

de ki sustum ölüm sen misin orda
belki bir renktir yüzümde telaş
köhnedir gökkuşağı karşı duvarda
yağmur halkaları bak yavaş yavaş
nemini canının gergefe gerdi